skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Ik Wist Het.

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Ik wist het.

Mijn man verhulde het goed, maar ik wist het. Ik wist het zeven of acht jaar geleden al. Hij was 65 en ik was 47. We waren 16 jaar getrouwd. Het leeftijdsverschil van 18 jaar heeft nooit een rol gespeeld. Zijn gevoel voor humor, zijn intellect en geslepen tong waren uniek, zijn lach aanstekelijk. Hij was de ridder op het witte paard voor mij en voor zijn familie. Hij had mij zowel mentaal als fysiek altijd overtroffen. 

Tot 1991, toen mijn man zonder voorafgaande mededeling en zonder enige uitleg uit zijn nieuwe positie als directeur van een groot meubelbedrijf werd gezet en een andere, lagere functie kreeg. Binnen een maand na de demotie nam hij ontslag en vond een andere baan. Voor die nieuwe functie werkte hij gedurende de werkweek in een andere staat en vloog hij elk weekend naar huis. Op een van die vrijdagen dat hij naar huis zou komen, kon Paul zich zijn huisadres niet meer herinneren. Zijn kortetermijngeheugen werkte duidelijk niet meer en zijn grammatica en bevattingsvermogen namen snel af. Huilend als een klein kind riep hij: “er iets is mis met mijn hersenen.” 

Halverwege de jaren negentig werd Paul onderzocht op de ziekte van Alzheimer. Het onderzoek was niet meer dan een korte wiskundige en mondelinge geheugenbeoordeling. Volgens zijn huisarts slaagde hij met vlag en wimpel voor die test. Ik was het niet met de arts eens en liet dat duidelijk weten, maar wie was ik, wat wist ik er nou van. 

Naarmate de maanden en jaren verstreken nam zijn beoordelingsvermogen af en werd hij sociaal ‘onbevangen’. Als ik thuiskwam kon het gebeuren dat er vreemde mensen een rondleiding door ons huis kregen en dan samen met Paul thee dronken en taart aten. Hij liep rond met een koffertje met daarin onze financiële portfolio en liet die gegevens zien aan wie het maar wilde. Hij raakte gefixeerd op kale heren, wees naar ze en lachte hen uit. Spugen en winden laten in winkels werd een dagelijkse, opwindende gebeurtenis voor hem. Hij plaste niet meer in het toilet, alleen nog maar in de gootsteen.

Ik betrapte hem een keer terwijl hij water uit de keukenkraan stond te drinken met een theelepel. Twee jaar lang at hij alleen maar kant en klare kip van het spit uit de winkel. Hij vergat de namen van mensen en alledaagse objecten. Beeldde ik me alles in? Mijn man, waar ik zestien jaar mee getrouwd was, gedroeg zich als een kind van drie. Hij was bang en in de war. Op heldere momenten had hij het over zelfmoord plegen. 

Eind 1998, werd dat waar ik altijd bang voor was geweest werkelijkheid. Na vele dagen van testen en onderzoeken in de Mayo Clinic werden onze levens verpletterd door de diagnose van slechts een woord: dementie. Ik had nu een klinische diagnose en een MRI die bewezen wat ik al jaren wist. Toen de dokter het ons vertelde begon ik gewoon te vloeken. Het was waarschijnlijk charmanter geweest als ik was gaan huilen. Maar ik kon niet anders en als ik eerlijk ben had ik op dat moment het liefst al het meubilair omver gegooid en alles een voor een het raam uit gegooid. Dat zou natuurlijk ongepast zijn geweest, maar ik denk dat ik me er beter bij had gevoeld. 

Mijn man was niet geschrokken, niet van streek en feitelijk totaal niet onder de indruk van de diagnose.
Ik wist het. Ik wist het al jaren.
Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X