Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Ik dacht dat ik rechten had

In 2010 moest er iemand bij mijn tante intrekken, anders zou ze naar een verpleeghuis moeten. We hadden een goeie relatie, mijn tante en ik. Ze vroeg me of ik en mijn partner bij haar wilden komen wonen zodat we konden helpen. Ze wist dat wij op zoek waren naar een huis en zei dat als we bij haar introkken en er ooit iets met haar zou gebeuren, ze het huis aan ons na zou laten.

We besproken het met z’n drieën en we gingen alledrie akkoord. Mijn tante en ik tekenden een overeenkomst. Ze gaf me toestemming om wat dingen in het huis te veranderen en te vernieuwen. Ik zorgde vier jaar voor haar, tot ik dat fysiek niet meer kon. We zijn er nooit voor betaald en betaalden zelf vrijwel alle rekeningen, alle boodschappen inclusief alles dat zij nodig had en ook haar medicijnen voor zover die niet vergoed werden.

Ze heeft een rijke stiefdochter die makelaar is en meerdere woningen in bezit heeft. Ze is geen aardig persoon, ze is hebzuchtig, gierig en oneerlijk. Ze weigerde mijn tante’s ondergoed te verschonen want dat was te ongemakkelijk en te onhygiënisch voor haar. Ik moest mijn tante wassen, aankleden en haar haar kammen. Ik kookte, maakte het huis schoon, deed de was, boodschappen, haalde haar medicijnen op bij de apotheek, bracht haar naar de dokter en het ziekenhuis. Ik had daarnaast een eigen bedrijf en had moeite om tijd voor mezelf te vinden, laat staan voor mijn vier kleinkinderen.

Op een bepaald moment konden wij zelf niet meer fulltime werken omdat zij 24 uur per dag zorg nodig had en mijn bedrijf verloor meer dan 60 procent aan omzet. Het nam wel twee uur in beslag om haar in bed te krijgen dus tegen de tijd dat ik kon gaan slapen was het 3 uur ‘snachts. Ik moest om 6 uur alweer op want ze had geen controle meer over haar blaas en als ik langer wachtte zou ze het hele bed onder plassen. Niemand wilde ooit een nachtje bij haar blijven zodat ik wat langer kon slapen, behalve als ik hen daarvoor betaalde.

Ze vroeg ons om samen met haar naar haar advocaat te gaan om haar testament te veranderen, maar achteraf bleek dat het een leugen was. Ze zei dat alleen omdat ze dacht dat we dan voor haar zouden blijven zorgen. In 2014 werd ik zelf erg ziek. Ik moest een hysterectomie ondergaan, maar dat werd niet vergoed door mijn verzekering,  dus ik stelde het uit. Ik had een jaar lang vreselijke pijn en bloedingen, maar bleef voor mijn tante zorgen. De familie had meer dan genoeg geld om me te helpen, maar bood het nooit aan en ik vroeg niet om hulp.

De familieleden belden wel om even met haar te praten, buren kwamen af en toe langs, maar niemand wilde langer blijven, zeker niet toen ze in de gaten kregen hoeveel werk het was om voor haar te zorgen.

Het jaar daarna moest ik een spoedoperatie ondergaan, de hysterectomie die ik zo lang mogelijk had uitgesteld. Ik probeerde verpleegsters in te huren zodat mijn tante toch in haar eigen huis kon blijven. Haar stiefdochter was het er mee eens en beloofde voor de zorg te betalen. Tegen de tijd dat ik hersteld was wilde plotseling niemand voor de geleverde diensten betalen en was ik degene die alsnog mijn portemonnee moest trekken.

Toen mijn tante uiteindelijk naar een verpleeghuis moest, wilde iedereen het ineens van me overnemen. Na vier jaar was ik blijkbaar nog steeds niet goed genoeg. We verhuisden haar op een donderdag en op vrijdag waren ze haar spulletjes aan het wegnemen en verdelen alsof ze al overleden was. Het duurde niet lang voor ze stierf. Ik kreeg een officiële brief waarin stond dat ik 30 dagen de tijd had om mijn spullen te pakken en een ander huis te vinden.

Mijn tante had haar testament nooit veranderd en het huis ging naar de stiefdochter. Ik heb een ondertekende overeenkomst gedateerd 2010 terwijl het testament uit 2009 is. Ik werkte al die tijd om uiteindelijk zonder geld en zonder huis achter te blijven. Mijn bedrijf en mijn leven was ik kwijt. Ik bleef achter zonder enig respect en zonder rechten. Ik heb een advocaat geraadpleegd, die heeft het laten voorkomen en alsnog kreeg de stiefdochter alles.

Ik vraag me af of een inwonende mantelzorger eigenlijk rechten heeft, maar dat heeft nu toch geen zin meer. Het is gebeurd, ik ben zwaar teleurgesteld maar ergens toch trots op mezelf dat ik het ondanks alles zo lang heb volgehouden.

Lory S., Michigan.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top