Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Ik ben het er niet mee eens!

Ik was een kersverse bruid, en ik herinner me dat mijn schoonmoeder mijn arm greep. Nog voordat ik het stadhuis uit was. Ze gaf me een soort vals lachje en zei: “ik ben zo blij dat hij met jou is getrouwd. Nu hoef ik nooit naar een verpleeghuis!”

Mijn eigen moeder liet me ooit weten dat er van mij, als enige dochter, verwacht werd dat ik terug zou verhuizen naar de andere kant van het land als zij oud is en zorg nodig heeft. “Een zoon is een zoon totdat hij een vrouw heeft, een dochter zal altijd een dochter blijven,” citeerde ze onheilspellend.

Mijn antwoord was toen nee en is nog steeds nee. Ik zal nooit van mijn leven zorg bieden in mijn eigen huis. Als iemand van de zogenaamde “sandwich generatie” — degenen die klem zitten tussen de zorg voor kinderen en voor een ouder – weiger ik om het broodbeleg te zijn.

De harde realiteit is dat de zorg voor een ouder betekent dat je het leven van je hele familie in de pauze stand zet. Zo vaak worden volwassen kinderen egoïstisch genoemd omdat ze niet meehelpen aan de zorg en hun ouder(s) niet vragen om bij hen in te trekken. Ik ben het ermee eens dat iemand egoïstisch is, maar het is niet het kind. Het is de ouder.

Als je het realistisch bekijkt, hoe ziet zorg in huis voor een ouder eruit voor een doorsnee familie met nog thuiswonende kinderen? Als een nachtmerrie.

Het perspectief van de meeste ouders is “Ik wil dat mijn kinderen een vervuld, gelukkig en succesvol leven kunnen leiden.” Wanneer is dat veranderd in “Ik wil dat mijn kinderen 24 uur per dag voor me zorgen en dat ze de andere mensen in hun leven in de wacht zetten totdat ik er niet meer ben?”

Sorry, zo werkt het niet in mijn leven.

Geschreven door Mary B.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top