Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Het zijn toch je ouders…

Zijn we ouders die kinderen misbruiken iets schuldig?

In de Verenigde Staten worden er elk jaar meer dan 500 kinderen vermoord door hun ouders. En die schatting is nog aan de lage kant. Volgens verschillende organisaties stierven er in 2012 meer dan 1500 kinderen ten gevolge van misbruik of verwaarlozing.

De meeste kinderen die misbruikt of verwaarloosd worden, overleven dat. Bijna een op de drie kinderen wordt fysiek misbruikt, een op de vijf kinderen wordt seksueel misbruikt en een op de tien heeft met crimineel misbruik te maken. De helft van mannen die hun vrouw misbruiken, misbruiken ook hun kinderen. Vaak staat de andere ouder het misbruik toe of weigert te geloven dat het waar is.

Sommige ouders blijven hun kinderen misbruiken tot ze volwassen zijn, terwijl andere ouders dat alleen doen als ze nog jong zijn of gedurende een bepaalde periode. Sommige ouders laten hun kinderen bij familieleden achter, verdwijnen en duiken een aantal jaar later weer op. Weer andere ouders zijn liefdevolle ouders als hun kinderen opgroeien, maar onterven hun kinderen nadat ze erachter komen dat ze lesbisch of homo zijn, of met iemand willen trouwen die een ander geloof heeft dan zij.

Zo zijn er miljoenen kinderen (nu volwassenen) die moeite hebben met de vraag of ze hun ouders, door wie ze misbruikt zijn of waar ze al jarenlang geen contact meer mee hebben, moeten helpen als ze ziek of ouder worden.

Uit een onderzoek onder 1000 mantelzorgers bleek dat 19% als kind was misbruikt en 9% van hen werd verwaarloosd toen ze klein waren. Mantelzorgers die door hun ouders zijn misbruikt hebben meer kans om een klinische depressie te ontwikkelen.

Zorgen voor een dergelijke ouder kan een gelegenheid zijn om samen een nieuwe relatie op te bouwen … of het kan betekenen dat je jezelf opnieuw in een misbruik situatie plaatst. De potentiële psychologische prijs die je betaalt voor het zorgen voor iemand die jou misbruikt heeft is hoog. Grenzen moeten heel duidelijk worden aangegeven om er heelhuids doorheen te komen.

Toch hebben mensen die door hun ouders misbruikt zijn soms hele verschillende opvattingen over de zorg voor hun ouders:

We zijn ze alleen vergeving verschuldigd. – Bert L.

Mijn vader wist alles vreselijk goed te manipuleren om zijn geheime leven als pedofiel geheim te houden voor mijn moeder. Ik geloof niet dat mijn moeder het wist, maar toen het eindelijk uitkwam had ze de ziekte van Alzheimer en herkende mij, haar enige kind, niet meer. Haar laatste commentaar toen ze nog helder was: “ik wil niet in hetzelfde verzorgingshuis wonen als hij en ik wil niet samen met hem begraven worden.” Ik zelf wilde hem niet meer in de buurt van mijn kinderen hebben. Hij zou in de gevangenis moeten zitten, maar ik vond een faciliteit, ongeveer 2 uur rijden van mij vandaan, die hem als patiënt accepteerde. Ik ging iedere twee maanden heen, sprak met het personeel, bracht een kwartier met hem door en ik zorgde dat hij zijn persoonlijke spulletjes had. Het duurde elke keer zo’n twee weken voordat ik van zo’n bezoek hersteld was. Uiteindelijk heb ik zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap gesteld. Elke situatie is anders. Ik deed wat ik moest doen voor zover ik het aankon, ik deed het voor mijn kinderen en voor mijn moeder. En voor iedereen die voor zijn misbruiker zorgt: laat niemand je een schuldgevoel aanpraten zodat je dingen doet waar je je ongemakkelijk bij voelt. Ik heb familieleden en een erfenis verloren, maar het geheim is bij mij gebleven. Niemand, behalve ik en mijn vader, wist ervan en dat is het waard geweest. – Marion B.

Ouders hebben geen vrijkaartje om je slecht te behandelen alleen omdat je toevallig familie bent. Als ze weigeren om grenzen te respecteren en je leven blijven vergallen, dan zou ik zeggen kies voor je eigen leven, kies voor jezelf. Op een gegeven moment is zelfbehoud en het welzijn van jouw eigen familie toch belangrijker. – Franny G.

Ik had een narcistische vader. Mijn moeder en ik waren de enigen die wisten hoe hij echt was. Voor buitenstaanders was hij de beste vent ooit. Ik was dom, ik beloofde dat ik hem nooit naar een verzorgingshuis zou laten gaan. Ik zorgde voor hem tot het bittere eind en geloof me, het misbruik stopte nooit. Als ik het over kon doen zou ik het niet gedaan hebben. Het enige dat ik er aan over heb gehouden is de voldoening dat ik mijn belofte ben nagekomen. – Martin B.

Mijn beide ouders zijn in de afgelopen twee jaar overleden. Ik ben niet naar de begrafenis gegaan en heb geen traan gelaten. Als je ouders nooit hebben willen geloven dat je zes jaar lang door je broer misbruikt en verkracht bent en ze hun laatste dagen met hem doorbrengen en al hun bezittingen aan hem nalaten … dan ben je er echt klaar mee. – Margot S.

Ik heb al het contact met mijn moeder verbroken toen ik uit huis ging omdat ik mezelf moest beschermen. – Jean E.

Ik heb zo mijn best gedaan om voor mijn ouders te zorgen. Zelfs toen mijn vader zei dat ik een ongelukje was, er nooit had moeten zijn en dat hij me haatte, zorgde ik toch dat er aan zijn basisbehoeften werd voldaan en dat hij veilig was. Ik had gehoopt dat hij om vergeving zou vragen voordat hij stierf. – Lilian D.

Mijn ouders hebben me mijn hele leven een schuldgevoel aangepraat en me altijd ingepeperd dat ik degene was die voor hun moest zorgen als ze daar zelf niet meer toe in staat waren. Zo is het ook gegaan. Ondanks alles dat ze me hebben aangedaan heb ik voor ze gezorgd tot ze stierven. Ik heb niet een keer dank je wel gehoord. Ik raad het niemand aan. – Charisse G.

Als je ouders, of een van hen, je mentaal of fysiek misbruikt als je jong bent, dan verdienen ze je zorg niet. Niet op dat moment en niet als ze oud zijn. – Maria K.

Wat zou jij doen?

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top