skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Dilemma: Ik Wil Geen Mantelzorger Zijn Voor Mijn Man

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Dilemma: ik wil geen mantelzorger zijn voor mijn man

Ja, we hebben trouwbeloftes afgelegd. Maar hoeveel mensen verbreken die net weer zo hard? Best veel, als ik het zo bekijk.

Zou hij het doen, als de rollen omgekeerd waren? Absoluut niet. Hij zou meteen vertrokken zijn.

Hij ging vreemd toen hij zijn rug brak in een auto-ongeluk. Trauma aan de hersenen werd ook geconstateerd. Ik heb geen idee waar hij die middag naar toe ging. Hij zou op zijn werk moeten zijn. Misschien moest hij naar een vergadering, een zakenlunch, wat dan ook. Vanzelfsprekend denk ik dat hij naar haar op weg was. Ik was er net achter gekomen maar had het hem nog niet verteld. Ik was nog aan het bedenken wat ik zou doen, of ik bij hem weg zou gaan of niet.

Een toen kwam dat telefoontje.

Iedereen gaat er gewoon van uit dat ik voor hem ga zorgen. Niemand heeft mij er iets over gevraagd. Ik weet niet eens hoe ik dat zou moeten doen, eerlijk gezegd. Er is me verteld dat het maanden gaat duren voordat hij zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvangt. Het gaat waarschijnlijk jaren duren voordat we geld krijgen van de rechtszaak, als we dat al krijgen. Ik ben nu met zorgverlof, maar zonder een inkomen overleven we het niet. Hiervoor konden we het iedere maand maar net redden. Ik probeer al helemaal niet te denken aan de ziekenhuisrekeningen die zich nu al ophopen.

In het ziekenhuis zeggen ze steeds dat ze hem naar huis sturen zodra hij stabiel is. Alsof ik daar blij om zou moeten zijn. Ik was er niet zo zeker van dat ik mijn man nog bij mij thuis wilde hebben, maar dit is niet echt mijn man meer. Hij lijkt meer op een zeurderig kind. De persoonlijkheidsveranderingen kunnen tijdelijk zijn of blijvend. Ze kunnen het nog niet zeggen. Afhankelijk van de manier waarop zijn lichaam geneest, en hoe ernstig zijn hersenaandoening is, kan hij mogelijk in de toekomst sommige taken weer zelf uitvoeren, maar niks is zeker.

Zo wil ik niet leven.

Voor het ongeluk zeiden mijn vrienden dat hij mij niet verdient. Dat ik mijn spullen moest pakken en weg moest gaan. Of dat ik hem het huis uit moest gooien en een advocaat in de hand moest nemen zodat ik in elk geval het huis krijg. Nu vertellen diezelfde mensen mij dat ik mijn carrière moet vergeten, dat ik moet stoppen met werken en dag en nacht voor hem moet zorgen. Alsof dat mijn roeping is.

Heb ik überhaupt de keus om nee te zeggen? Hoe kan ik ons tweeën onderhouden als ik hier dag en nacht moet zijn om voor hem te zorgen? Waar moeten we wonen als we failliet zijn? En wat gebeurt er met hem als ik wegga?

Het is vreemd hoe andere mensen iemand tot een heilige verklaren als die persoon ineens zwaar ziek of gehandicapt wordt. Nu is er ineens niemand meer die slechte dingen over hem zegt. Maar ik wel. Ik doe er niet aan mee. Hij was een vreselijke echtgenoot. Vreselijk.

En hier wil ik mijn leven niet voor opgeven.

-Anoniem-

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X