skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Als Mantelzorger Zijn Geen Optie Meer Is

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Als mantelzorger zijn geen optie meer is

Margreet vond het fijn om haar vader in huis te nemen en voor hem te zorgen nadat hij een hersenbloeding had gehad. Totdat haar man, waar ze 30 jaar mee getrouwd was, plotseling haar tijd en aandacht nodig had toen bleek dat hij prostaatkanker had. Hij moest geopereerd en bestraald worden. Was het mogelijk om voor hen beiden te zorgen zonder dat ze er zelf aan onderdoor zou gaan of onvoldoende tijd had voor allebei? Zou het mogelijk zijn om voor de een te zorgen en niet voor de ander?

Hoewel je het niet zou verwachten, was dat wat ze deed. Ze bracht haar broers en zussen bij elkaar voor een vergadering om te kijken of er iemand was die voor hun vader kon zorgen. Een van haar oudere zussen accepteerde die taak.

Margreet vertelde haar vader dat ze niet meer zijn hoofdverzorgster kon zijn omdat haar man haar nu nodig had. Hij luisterde naar haar, legde zijn hand op die van haar en zei “hij is je man, hij komt eerst.” Ze voelde zich meteen erg opgelucht, hoewel een schuldgevoel toch ook bleef hangen.

Er zijn veel situationele, emotionele en financiële factoren die maken dat mantelzorgers niet met de zorg voor een familielid willen of kunnen helpen. (Vanzelfsprekend zijn er ook familieleden die het te druk hebben of zo onverschillig zijn dat het niet in hun hoofd opkomt om te helpen). Je hebt degenen die, zoals Margreet, zich aan de situatie moeten aanpassen als blijkt dat meerdere familieleden zorg nodig hebben. Je hebt mensen die in de loop van de tijd opbranden. De overweldigende hoeveelheid werk en stress maakt dat hun eigen fysieke en emotionele welzijn eronder lijdt. En dan zijn er degenen die van de artsen te horen krijgen dat de patiënt zo verslechterd is dat hij of zij 24 uur per dag zorg nodig heeft en daarom beter af is in een verpleeg- of verzorgingshuis.

Geen van deze beslissingen, overgangen of veranderingen is makkelijk. Veel mantelzorgers proberen ze te vermijden, weigeren toe te geven of op te geven, totdat een crisis optreedt, bijvoorbeeld als de dierbare een heup breekt door een val of door verwarring of opwinding. Dan worden ze opeens tot ingrijpende veranderingen gedwongen. En zelfs dan reageren sommige mantelzorgers niet al te snel omdat ze geplaagd worden door een gigantisch schuldgevoel of omdat ze zich verplicht voelen om de onrealistische belofte, om tot het bittere eind voor zijn of haar dierbare te blijven zorgen, waar te maken.

Hoe kunnen mantelzorgers de beslissing nemen om de zorg uit handen te geven en leven met de gevolgen daarvan?

Een verandering van mening betekent niet dat je gevoel of je instelling verandert. Tenzij de zorg zoveel spanning en onenigheid veroorzaakt tussen de verzorger en de zorgnemer dat er letterlijk een soort scheiding nodig is, zouden mantelzorgers betrokken moeten blijven bij degene voor wie ze zorgen. Hun taak kan veranderen van dagelijkse klusjes in minder dringende, wekelijkse zaken. Toch dragen ze nog steeds bij, zoveel ze kunnen. Zelfs als hun dierbare naar een verpleeghuis verhuist komen ze geregeld op bezoek, komen ze voor hun dierbare op als ze vinden dat bepaalde zaken anders zouden moeten en brengen lekkernijen of cadeautjes voor hen mee. In dit geval belde Margreet haar vader iedere avond nadat hij bij haar zus in huis was gaan wonen. Ze bracht hem ook naar de dokter als haar zus niet kon.

Het is een estafette, geen marathon. De veelgebruikte metafoor van mantelzorg als een marathon roept een ‘romantisch’ beeld op: de eenzame mantelzorger/marathonloper gaat door tot het bittere eind en wordt gedreven door doorzettingsvermogen en de kracht van de liefde. In sommige families lijkt de mantelzorg meer op een lange estafette. Het stokje, of de voornaamste verantwoordelijkheid, wordt op verschillende momenten van de een aan de ander doorgegeven. In dit soort gevallen eist geen enkele mantelzorger alle roem op en voelt niemand zich schuldig over het doorgeven van het stokje aan iemand die op dat moment meer tijd en mogelijkheden heeft en er weer fris tegenaan kijkt. Als de eindstreep uiteindelijk wordt behaald, winnen alle deelnemende teamleden de race.

Beloftes worden vaak verbroken en toezeggingen veranderen. Effectieve mantelzorg door familieleden gaat niet over het onverstoorbaar nakomen van plechtig gedane toezeggingen, terwijl de potentiële negatieve consequenties voor de mantelzorger zelf of andere familieleden, zoals echtgenoten of partners, volledig worden genegeerd. Het gaat over het voortdurend evalueren van de gecompliceerde balans tussen de behoeftes en de middelen en het op flexibele manier mee kunnen bewegen (veranderen) wanneer de omstandigheden veranderen. De toewijding en de zorg zijn niet gericht op een specifiek plan, maar op een gewenst resultaat. Zelfs helemaal ophouden met de zorg kan een goed idee zijn als alle familieleden, inclusief de zorgnemer, daarmee beter af zijn.

Achteraf gezien was Margreet blij dat ze in staat was (en werd gesteld) om er helemaal voor haar man te zijn, zeker toen er na de operatie complicaties optraden. Ze miste haar vader, maar zag dat hij het prima had bij haar zus in huis. Uiteindelijk had ze het gevoel dat ze het goed gedaan had voor zowel haar vader als haar man, en uiteindelijk ook voor haarzelf.

https://www.aarp.org/

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X