skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Als Je Teleurgesteld Bent In Jezelf

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Als je teleurgesteld bent in jezelf

Ben jij degene die het meeste kritiek heeft op jezelf? Ik wel. Ik stel veel hogere eisen aan mijzelf dan aan andere mensen. Ik leg de lat altijd hoog.

Zelfs als niemand iets van mijn vergissingen merkt, weet ik altijd precies wanneer ik iets niet goed heb gedaan. Dan wordt ik overweldigd door schaamte en schuldgevoel.

Ik ben geneigd meer fouten te maken als ik me schuldig voel over vergissingen die ik in het verleden heb gemaakt. Ik hou me teveel bezig met wat ik fout deed en gedaan zou moeten hebben in plaats van mijn aandacht te richten op wat ik op dat moment aan het doen ben. Het is een cyclus en het is echt waardeloos.

Mezelf vertellen dat ik het me niet zo moet aantrekken, dat ik het achter me moet laten, werkt niet. Geloof me, ik heb dat geprobeerd. Ik probeer mezelf een paar minuten (of een paar dagen) te geven om het gewoon op me in te laten werken. Inderdaad, ik heb een fout gemaakt. Ik geef mezelf een beetje tijd om me er rot over te voelen en daarna kan ik er meestal wel weer tegenaan. Vechten tegen mijn emoties werkt niet, maar door toe te geven kan ik er overheen komen.

Tijdens die tijd die ik mezelf geef, denk ik na over wat ik heb gedaan. Waarom ik het deed, wat ik in plaats daarvan had kunnen doen, het feitelijke gevolg en alle andere potentiële gevolgen. Soms voel ik me daardoor beter, omdat ik besef dat er gewoon geen goeie gevolgen hadden kunnen zijn of dat ik simpelweg nooit had kunnen weten wat ik geweten zou moeten hebben om een betere keus te maken. Ik denk aan het aantal beslissingen dat ik moet nemen op een dag en dat ik het over het algemeen genomen toch wel goed doe.

Zeker in de wereld van de mantelzorg realiseer je je dat er vaak geen goeie antwoorden zijn — elke keuze is de verkeerde. Er is maar een ik, en er zijn grenzen aan wat ik fysiek (of financieel!) kan doen. Het is makkelijker om mezelf te vergeven als ik me ervan bewust ben dat ik niet de oorzaak ben, maar dat het de situatie is.

Waar ik me vaak het schuldigst over voel, is als ik mijn geduld verlies en iemand afkat of iets anders doe dat niet bepaald beleefd is. Soms is het mijn man, soms is het iemand achter de kassa in de supermarkt. Dat vreet dan aan me, dagen of zelfs weken want ik haat het om die persoon te zijn! Ik heb dan het gevoel dat ik door alle stress een echt rottig mens ben geworden.

Zoveel dingen zijn geen echte noodgevallen. Bij een noodgeval krijg ik een adrenaline kick en ben ik niet moe of chagrijnig of afgeleid, ik ben 110% bezig met wat ik moet doen. Als ik me moe voel of chagrijnig, dan is het geen noodgeval en kan het wel even twee minuten wachten. Het was moeilijk om de mensen in mijn leven te leren om te chillen, want ze waren er aan gewend dat ze altijd op hun wenken werden bediend. Ik denk dat ze nu weten dat als ik meteen kom, ik niet de vriendelijkste ben maar als ze een paar minuten wachten, ze een vriendelijker persoon om zich heen hebben om hen te helpen.

Als ik geen tijd heb om te douchen, een wandeling te maken, een kop koffie te drinken of een tijdschrift door te bladeren, dan is er echt iets verkeerd. Niemand kan langdurig zo leven. Dat is een situatie waar je op den duur gek van wordt. Geen wonder dat ik dacht dat ik gek werd, en in een verbitterd persoon veranderde die er voortdurend doorheen zat.

Voor sommige mensen is de oplossing om vreugde te vinden in het lijden. Voor mij gaat het om het stellen van realistische grenzen. Als ik niet douche voel ik me geen mens en dat heeft een negatieve invloed op alles dat ik doe. Als ik niet voldoende lichaamsbeweging krijg, ontwikkel ik angstgevoelens. Als ik alleen maar slaafse taken uitvoer voor andere mensen raak ik verbitterd. Voor mij is het de moeite waard om te zorgen dat er aan mijn basisbehoeftes wordt voldaan, zodat ik niet de hele nacht wakker lig omdat ik me schuldig voel omdat ik kortaf was tegen een bankbediende nadat ik drie dagen niet geslapen had.

Het klinkt misschien afgezaagd, maar het beste advies dat ik van iemand kreeg is dat als ik niet zeker weet wat ik moet doen, ik even buiten mezelf moet treden. Op die manier kan ik de situatie aan mezelf uitleggen alsof het iets is waar een vriend mee te maken heeft. Dan geef ik het advies dat ik iemand anders zou geven die in mijn schoenen stond. Het is een eenvoudige manier om wat perspectief te creëren voor jezelf. En soms is dat perspectief dat de situatie waarin wij, mantelzorgers, ons bevinden, bijna onmogelijk en onhoudbaar is.

Verandering is de enige optie.

Door Allison P.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X