Mantelzorgmoment – Opluchting

Ik denk nog geregeld aan mijn eigen tijd van mantelzorgen voor mijn vader, soms heb je van die momenten… Dit is er ook zo één, één waarvan ik toen behoorlijk ontdaan was.

Mijn moeder overleed totaal onverwacht van de een op de andere dag, vanaf die dag was ik altijd samen met mijn vader. Hij was wat emoties betreft een echte binnenvetter vooral na zijn herseninfarcten en sprak zijn verdriet niet uit, in de beginperiode al helemaal niet; hij sprak amper over haar.

Ik had daar grote moeite mee, zat zelf met zoveel verdriet en emoties die ik het liefst wel met hem wou delen. Ik wou juist zoveel mogelijk over haar praten, haar naam noemen, maar N(iet) A(angeboren) H(ersenletsel) zat ons in de weg. Het maakte mij boos, boos op hem, boos op zijn aandoening, boos op alles…

Tot op een nacht ik wakker schrok van het schreeuwen van mijn vader, hij riep om mijn moeder. Voor het eerst hoorde ik eindelijk weer eens haar naam, hij vertelde dat hij een nachtmerrie had en terwijl ik hem geruststelde huilden we voor het eerst samen, samen om mn moeder Nel.

Het ijs was gebroken…. Hoe ongelofelijk blij ik hiermee was!

 

Heb jij ook een ervaring die je met ons wilt delen?

Stuur dan een kort verhaaltje naar: contact@mantelzorgelijk.nl

We delen hem graag in de serie van “Mantelzorg Momenten”

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top