Mantelzorgmoe

Na een weg die oneindig leek ben ik beland op een punt waar ik dacht daar nooit te zullen belanden. Hoe ongeplaveid de weg ook leek, hoe ongestructureerd hij was, hoe hobbelig ook en uit hoeveel oneindige vele kronkels en verkeerde richtingaanwijzers vol eenrichtingsverkeer en doodlopende stukken hij ook bestond, ik vond altijd wel weer mijn weg. Aan het einde van de weg wachten er rust en ruimte, vooral in mijn hoofd en dan kwam t overzicht vanzelf. Dan lag er even niks meer in de la, was de plank in mijn hoofd leeg en kon ik opnieuw beginnen met stapelen en verzamelen en mijn schouders eronder zetten, om weer de hobbelige weg op te gaan die “mantelzorgstraat” heet. Voordat ik aan die rust  durfde toe te geven werd er vaak wel weer wat van me gevraagd of er moest opnieuw een aanvraag ingediend worden of er lag nog post die uitgezocht en opgeborgen diende te worden. Of er was plotseling toch nog iets blijven liggen dat nodig bleek of ik zocht zelf nog naar een vergeten of over t hoofd geziene mailtje dat toch de nodige aandacht diende. En zo ben je dan weer een uur verder om eindelijk te realiseren dat t alweer bijna tijd is om aan dagelijkse dingen te beginnen. Mijn handen, hoofd en lijf zijn continu in beweging om te zorgen dat het aan het eind van de dag leeg is. Want vanaf de nieuwe dag komen er steeds weer nieuwe dingen en op die daar hun plek eisen. En om daar ruimte voor te maken zal er eerst puin geruimd moeten worden door af te vinken. En dan heb ik t nog geeneens over de onverwachte zaken die aandacht vragen en waarvoor je eigenlijk niet precies weet op welke plek je die moet zetten want er is nog te veel wat niet afgevinkt is. En nu ben ik na 14 en een half jaar mantelzorgmoe. Niet dat ik het niet meer kan, maar meer omdat ik t niet meer wil. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben er klaar mee, ik wil gewoon Brigitte zijn en even helemaal niets…..ook al deed ik dit uit liefde, mantelzorgmoe mag ook een metafoor zijn.

 

Avatar foto

Ik ben sinds 23 juni 2010 mantelzorger van mijn man, een dag later werd ik overvallen toen ik bij mijn gewonde man in t ziekenhuis was met een moeder die daar binnen gebracht werd met een cva. Mijn leven is nooit meer te zelfde geweest.

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Hoi Brigitte,

    Ik begrijp helemaal wat je bedoelt met ‘Mantelzorgmoe’.
    Jij bent al ruim 14 jaar mantelzorger aan een stuk.
    Ik sinds oktober 2022 van mijn partner met NHA en heeft 24/7 iemand in zijn nabijheid nodig.
    Daarvoor heb ik van november 2007 tot september 2008 mantelzorger voor mijn vader geweest: blaaskanker en na behandeling uiteindelijk uitgezaaid naar de longen en lever.
    April 2010 werd er borstkanker met uitzaaien naar de lymfeklieren ontdekt bij mijn moeder.
    Opnieuw tot 2014 mantelzorger.
    Helaas moest ik de kar alleen trekken. Ik woonde vrijwel om de hoek en mijn zus 10km van het ouderlijk huis. Wat op zo’n kleine afstand geen probleem hoeft te zijn, maakte zij telkens een probleem van. Ondanks dat zij en haar man ook nog zonder werk zat had ze nooit geen tijd om voor mijn moeder te zijn als het nodig was.
    2020 leerde ik mijn huidige partner kennen. Ben in december 2021 bij hem gaan samenwonen. En oktober 2022 kreeg hij een forse hersenbloeding. Rechtszijdig verlamd en kan niet praten.
    Voordat hij thuis kwam van het revalidatiecentrum werd mij door de mantelzorgmakelaar die ik toen had verteld dat je met het PGB budget de nodige zorg en vervanging kan inkopen zodat ik mijn handen vrij heb voor tijd voor mijn eigen dingen.
    Tot op de dag van vandaag voel ik mij nog steeds in de maling genomen met deze bewering.
    Als je denkt nu of morgen heb ik tijd voor mezelf, dan komt er weer iets wat geregeld of gedaan moet worden voor mijn partner. Soms vraag ik mij af wanneer krijg je een keer rust?
    als ik tussen 6 planken lig?
    De stekker eruit trekken doe je niet. Besluiten: dan moet hij maar naar het verpleeghuis.
    Ik heb toen voor hem gekozen.
    Dat dit mij zo zwaar zou vallen had ik nooit gedacht.
    Dat er zoveel van mij verwacht wordt had ik niet verwacht.
    En dat ik zelf steeds maar weer in allerlei bochten moet wringen om de hulpverlening duidelijk te maken als er dingen niet goed lopen of anders moet. Kost ontzettend veel energie om daar doorheen te kunnen prikken.

    Ik begrijp jou volkomen.
    Je wilt ook eens jezelf kunnen zijn.
    Of dat iemand anders even voor jou zorgt.
    Het zijn de kleine dingen: kopje koffie zetten i.p.v. ik zelf, eten koken, meenemen voor een wandeling of fiets tochtje.
    Niemand denkt hieraan.

    1. Lieve mede mantelzorger. Bedenk dat NAH een gecompliceerd ziektebeeld heeft. Ik herken je gevoelens en erken dat ze er zijn, maar ook jij mag dit erkennen. Neem echt af en toe een time-out en wat die mantelzorg makelaar betreft, hopenlijk kan je de situatie rond pgb terug zetten in “zin”. Probeer een plek op een dagbesteding te zoeken samen voor je partner. Dat heeft ons echt goed gedaan. Daardoor krijg jij een aantal dagen per week qtime….en die kun je invullen op jouw manier. Dankjewel voor je lieve woorden.. pas je goed op jezelf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top