Mantelzorggelukje – Opgevangen

Ik heb voor haar gezorgd tot het einde. Jarenlang. Ze werd steeds afhankelijker, steeds kwetsbaarder. En ik deed het allemaal, uit onvoorwaardelijke liefde, zonder aarzeling. Maar het was loodzwaar. En heel eenzaam.

En nu is ze er niet meer. En wat achterbleef, was een enorme stilte. En intense moeheid die dieper ging dan mijn lichaam.

In die leegte bleven zij. Mijn vrienden. Geen grote woorden. Geen adviezen. Maar ze waren er. Ze kwamen langs. Namen me mee, ook als ik nee zei. Stuurden een appje. Lieten me praten, of gewoon zwijgen.

Zij waren er ook toen ik haar nog thuis verzorgde. Gingen even voor haar zitten. Deden een boodschap. Zeiden: “Je doet het goed.” En dat hielp, meer dan ze misschien weten.

Nu helpen ze me weer. Om op te krabbelen. Om mezelf opnieuw uit te vinden. Om weer te voelen dat ik er ook nog ben.

Zorgen deed ik niet alleen. Rouwen doe ik ook niet alleen.

Vriendschap redt. Echt.