Mantelzorggelukje – Liefde die blijft, liefde die komt

Ik zorg al jaren voor mijn man. De dementie heeft hem langzaam veranderd. Hij kijkt me aan, maar ziet me niet echt meer. Soms pakt hij mijn hand, alsof hij even terug is. Maar meestal is hij ver weg. En toch blijf ik. Omdat ik van hem houd. Omdat ik niet anders kan. Omdat het ooit anders was.

Ik dacht dat mijn leven stil zou blijven staan. Dat zorgen alles was wat er nog zou zijn. Tot ik hem ontmoette – zomaar, onverwacht. Hij luisterde, vroeg door, keek me aan zoals niemand dat in tijden had gedaan. Ik schrok van wat ik voelde. Maar ik hield het niet tegen.

Het begon klein. Een wandeling. Een gesprek. Een arm om me heen op een moeilijke dag. En langzaam groeide er iets nieuws. Iets warms. Iets wat me weer adem gaf.

Ik weet dat sommige mensen dit ingewikkeld vinden. Dat snap ik. Ik vond het zelf ook ingewikkeld. Maar dit is mijn waarheid: ik zorg voor mijn man, met liefde. En ik word ook geliefd. Daardoor houd ik het vol.

De liefde voor mijn man is er nog. Anders, maar echt. En de liefde die erbij kwam – die maakt mij weer mens.

Liefde verdwijnt niet altijd. Soms komt er iets bij.

Lia