Mantelzorgers in verpleeghuis ervaren grotere belasting

Uit recent onderzoek is gebleken dat mantelzorgers wier naasten met dementie in een verpleeghuis verblijven, een grotere belasting ervaren. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dit overigens niet alleen in geval van dementie geldt maar voor alle mantelzorgers met een dierbare in verpleeghuizen!

Ongeveer een kwart van de mantelzorgers zorgt voor een geliefde in een verpleeghuis. Volgens de Dementiemonitor 2022 van Alzheimer Nederland voelt deze groep zich steeds meer overbelast. Mantelzorgers besteden gemiddeld 13 uur per week aan de zorg voor hun geliefden, een cijfer dat door zorgprofessionals wordt geschat op gemiddeld 4,5 uur per week.

Bijna de helft van de mantelzorgers voelt zich na de verhuizing naar een verpleeghuis even zwaar belast of zelfs zwaarder belast door de zorg voor hun geliefde. Dit wordt ook onderschat door zorgprofessionals, aangezien slechts een kwart van hen gelooft dat mantelzorgers zich even zwaar of zwaarder belast voelen na de verhuizing. Een derde van de mantelzorgers verleent alleen zorg, wat de situatie nog uitdagender maakt.

Mantelzorgers ervaren een gebrek aan ondersteuning, vooral na de verhuizing naar het verpleeghuis waar verschillende vormen van hulp verloren gaan, zoals casemanagers, huishoudelijke hulp en dagelijkse activiteiten voor hun dierbaren. Er wordt echter niets gedaan om deze leegte op te vullen. Niet dat de mantelzorgondersteuning thuis nou zo denderend geregeld is, maar uit eigen ervaring weet ik helaas ook dat het in verpleeghuizen nog meer om een vergeten groep mantelzorgers gaat. (Wel de lusten van extra handjes maar vooral niet de lasten? Zoiets? )

Daarnaast vindt een derde van de mantelzorgers en zorgprofessionals dat er niet genoeg activiteiten worden georganiseerd voor bewoners met dementie. Ook meldt 70% van de zorgprofessionals dat ze niet genoeg tijd hebben om de nodige zorg te bieden aan bewoners met dementie, waarbij een tekort aan vast personeel en invalkrachten belangrijke factoren zijn.

Bijna de helft van de mantelzorgers vindt dat zorgprofessionals onvoldoende kennis hebben van de dementie van hun geliefden. De zorgprofessionals zijn echter positiever, waarbij slechts 4% vindt dat ze onvoldoende kennis hebben van de dementie van de bewoners. De meeste zorgverleners vinden ook dat ze voldoende middelen en tools hebben om hun kennis over dementie uit te breiden. Het persoonlijke aspect wordt vooral gemist door mantelzorgers in verpleeghuizen, waarbij personeelstekorten tot het probleem bijdragen. Invalkrachten zijn minder bekend met de bewoners dan vast personeel, waardoor het gevoel onder mantelzorgers wordt versterkt dat ze goed moeten opletten of hun geliefde de juiste zorg krijgt. Dat is overigens niet is van vorig jaar maar dat merkte ik 6 jaar geleden al, toen mijn vader in het verpleeghuis woonde. Dag en nacht verschil of je vaste of invalskrachten op de groep had staan.

Daarnaast vinden zowel mantelzorgers als zorgprofessionals dat er niet genoeg (geschikte) activiteiten worden georganiseerd voor hun geliefden in het verpleeghuis. Dit wordt door 3 op de 10 mantelzorgers en zorgprofessionals gedeeld, waarbij beide groepen dit toeschrijven aan bezuinigingen. Als gevolg daarvan zijn mantelzorgers geneigd om meer (geschikte) activiteiten te ondernemen met hun geliefden naast hun zorgtaken. Dat kost hen niet alleen extra energie maar die tourtjes en taartjes kosten tegenwoordig simpelweg bakken met geld. (Dat laatste zinnetje is dan weer een eigen ervaring, mensen 🙂

In zekere zin werken mantelzorgers en zorgprofessionals al samen. Zes op de 10 mantelzorgers zeggen dat hen om hulp wordt gevraagd, en drie kwart van de zorgprofessionals bevestigen dat ze hulp van mantelzorgers vragen, vooral voor activiteiten en maaltijden. Over het algemeen waarderen mantelzorgers het om te kunnen helpen, vooral wanneer het verzoek niet voortkomt uit een personeelstekort. Ze ervaren echter vaak dat ze niet adequaat worden geïnformeerd of gehoord. Hoewel mantelzorgers betrokken willen worden bij de zorg voor hun geliefde, willen ze als volwaardige partners worden beschouwd in de samenwerking. We weten uit eigen ervaring dat dit vaak niet het geval is, wat helaas leidt tot extra zorgen en lasten.

Het onderzoek werd uitgevoerd onder zowel mantelzorgers als zorgprofessionals die werkzaam zijn in verpleeghuizen.

Bron: Alzheimer Nederland

 

Avatar foto

Sociaal ondernemer en initiatiefnemer Mantelzorgelijk.nl, ervaringsdeskundige, mantelzorgveteraan.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Helaas geldt dit niet alleen voor dementie. Toen mijn vrouw naar een zorginstelling verhuisde (ze was veertig jaar en er is sprake van een andere aandoening) bleek dat de meeste beloftes die waren gemaakt bij de intake niet werden nagekomen. De intakecoördinator gedroeg zich in dat opzicht als een verkoper van tweedehands auto’s. En het voorbereidende logeren bleek de demoversie te zijn. Alle WMO-hulpmiddelen van de gemeente zouden worden overgenomen.
    * WMO-middelen moesten worden ingeleverd. Het was een strijd om ongeveer dezelfde middelen opnieuw te krijgen via de zorginstelling.
    * Elke dag douchen? Dat was alleen in de demoversie. Eén keer per week.
    * De instellingsarts deed veranderde zonder enige vorm van overleg de medicatie en vroeg allerlei voorzieningen aan.
    Zo kan ik nog even doorgaan. Als mantelzorger moet je de boel oppakken en strijd voeren om alles toch te regelen. Dat staat los van het verdriet en de stress rondom de verhuizing, zeker als je zelf ook moet verhuizen omdat je samen in een rolstoelwoning woonde. Pas na een jaar begon het stof een beetje te dalen en niet op de manier zoals we hadden gewild.
    Onlangs kreeg ik te horen dat we een onafhankelijk cliëntondersteuner hadden kunnen inroepen. Daar heb ik nu niets mee aan. Kortom, zoek het maar uit als mantelzorger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top