skip to Main Content
Mantelzorger, Mag Ik Mijn Eigen Leven Leven?

Mantelzorger, mag ik mijn eigen leven leven?

Nadat mam in 2010 een herseninfarct kreeg, ben ik haar mantelzorger geworden. Niet dat iemand iets aan mij heeft gevraagd, of dat er sprake was van enig overleg, nee dat niet. Ik deed immers al het een en ander voor haar nadat onze vader in juni 2005 was overleden, een soort logisch vervolg zeg maar. Ik woonde het dichtstbij, ik ben de dochter en ik werkte parttime. Blijkbaar allemaal voorwaarden om bevorderd te worden tot mantelzorger. En natuurlijk doe je een stap extra als je moeder ziek is. Ik ben heel dankbaar voor de familie die wel bij haar in de buurt woonden en haar naar de fysiotherapie brachten, naar de huisarts, boodschappen voor haar deden en gewoon op visite kwamen.

Maar waarom is er die vanzelfsprekendheid dat dochters betere mantelzorgers zouden zijn dan zoons? Waarom gaat men er van uit dat jij met je parttime baan wel makkelijk vrij kan krijgen om weer met je moeder naar het ziekenhuis, de huisarts of therapeut te gaan? Alsof je naast je werk geen eigen leven hebt. Ik werkte 29 uur verdeeld over vier dagen in het voortgezet onderwijs als medewerker mediatheek. Een leuke baan, vooral de omgang met jongeren tussen de 12 en 17 jaar is een heerlijke uitdaging. Maar mijn werkgever werd er echt niet altijd blij van als ik weer een keer mijn zorgverlof wilde inzetten omdat ik weer met mams naar het ziekenhuis moest. En toen mam problemen kreeg met zelfstandig eten en ik haar wilde helpen met de middagmaaltijden had dat ook wat voeten in aarde op mijn werk.

Dat heeft me op een gegeven moment doen besluiten om één dag werk in te leveren en 21,5 uur te gaan werken zodat ik twee dagen in de week mijn moeder kon begeleiden bij de middagmaaltijd. Financieel was dat niet zo fijn, maar voor mezelf en voor mam was het wel prettiger. Het heeft heel wat fijne en mooie momenten opgeleverd om mam zo te kunnen ondersteunen en te begeleiden. Meestal hadden we een goede tijd samen.

Helaas ging mam zich op gegeven moment een soort van verzetten tegen de hulp die ik haar bood en werden de middagmaaltijden niet meer iets waar ik zelf blij van werd. In overleg met de verzorging en de huisarts heb ik me daarom weer teruggetrokken als hulp tijdens de middagmaaltijd. De ingeleverde dag op mijn werk kon ik niet meer terugkrijgen omdat we in een reorganisatie zaten. Door allerlei omstandigheden besloot ik eind juni eens te kijken of er binnen mijn werkgebied nog banen in de buurt waren en zowaar vond ik een baan op een school die weliswaar wat verder weg lag maar waar ik als coördinator mediatheek aan de slag kon. Een groot nadeel, het was een baan voor 24 uur per week, verdeeld over vijf dagen.

Ik besloot de sprong te wagen en per 1 oktober werk ik dus vijf dagen per week, van half tien tot half drie of van tien uur tot drie uur. Vóór mijn werk dus tijd voor het huishouden (want dat draait ook gewoon door) en na mijn werk nog tijd en energie om bij mams langs te gaan. Het geeft me rust maar ook meer kwalitatieve tijd bij mijn moeder. Mams zit vaak in de buurtkamer en daar blijven we eigenlijk ook altijd zitten als ik langs kom. Samen met mam en de andere bewoners een bakkie doen, een praatje maken, televisie kijken en soms alleen maar er zijn.

Maar ik vind het nog steeds lastig dat er te vaak vanuit wordt gegaan dat iemand de mantelzorgtaak zomaar even op zich neemt, naast je gezin, je werk, je vrienden, je hobby’s. Er wordt een soort van geacht dat je je leven aanpast aan de persoon aan wie je mantelzorg verleent, dat je je eigen leven ‘on hold’ zet en de vele taken die er op je af komen er gewoon maar even naast doet. En natuurlijk, je doet het, maar ik vind dat daar best een keer rekening mee gehouden mag worden. Niet alleen door familie, maar ook door werkgevers, door instanties, omstanders. Vraag gewoon eens hoe het met de mantelzorger gaat, want dan voel je je gezien.

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X