Ua Mariette

Mantelzorger? Hou contact!

Annemarie was nooit alleen tijdens de feestdagen. In het verleden vond ze het leuk om vrienden en buren uit te nodigen voor een hapje en een drankje. Nadat haar vader bij haar introk omdat hij de ziekte van Parkinson had, trok ze zich langzaam terug van de omgang met anderen. Ze maakte zichzelf wijs dat ze geen energie had om anderen te vermaken, hoewel ze merkte dat ze haar oude vrienden en hun levendige conversaties miste.

Annemaries toenemende sociale isolatie is voor veel mantelzorgers een veelvoorkomende en onfortuinlijke situatie. Onderzoek heeft aangetoond dat sociale ondersteuning ons helpt om een verscheidenheid aan tegenslagen te kunnen weerstaan. Of dat nou betekent dat je je problemen deelt met iemand die je vertrouwt of dat je vrienden of buren af en toe met ovenschotels of salades aankomen, we voelen ons vaak beter als we weten dat anderen om ons geven. Echter, des te langer mantelzorgers voor hun dierbaren zorgen, des te minder steun ze meestal krijgen.

Waarom gebeurt dat? Gedeeltelijk omdat sommige vrienden en buren en zelfs andere familieleden geleidelijk aan afstand nemen van de mantelzorger en de zorgsituatie. Dat kan zijn dat ze er genoeg van hebben om elke keer naar de kommer en kwel van de zorg te moeten luisteren, of omdat ze er liever niet aan herinnerd worden dat dit soort uitdagingen nu een vast onderdeel van het gezinsleven zijn. Ze kunnen de confrontatie niet aan.

Wat de reden ook is, het is vaak een verbitterende ervaring voor mantelzorgers als ze ontdekken dat een aantal van de mensen waar ze altijd op vertrouwden alleen vrienden zijn als alles goed gaat. De zogenaamde “mooi weer” vrienden. Het verlies van sociale steun kan aan de andere kant ook veroorzaakt worden door de keuzes die mantelzorgers zelf maken. Soms worden ze zo in beslag genomen door hun dagelijkse taken en het strak organiseren daarvan, dat ze andere relaties niet meer onderhouden of koesteren. Daardoor ontzeggen ze zichzelf plezier en de nodige afleiding. Het schuldgevoel dat ze hebben als ze uitgaan kan ervoor zorgen dat ze vrijwel altijd thuis blijven. Sommige mantelzorgers kunnen op die manier het sociale uitgaansleven niet als een noodzakelijke aanvulling op hun dagelijkse bezigheden zien.

Het is niet genoeg om mantelzorgers voortdurend te vertellen dat ze contact met anderen moeten zoeken. Ze moeten zelf geloven (of willen uitvinden) dat ze door het onderhouden van andere contacten hun moraal en hun energie kunnen verfrissen. Als mantelzorgers er eenmaal van overtuigd zijn dat goed contact met vrienden hen alleen maar sterker maakt, zullen ze zich minder schuldig voelen over het feit dat zij plezier hebben als ze uitgaan.

Er zullen altijd urgente zaken en opdringerige zorgontvangers zijn die, uit egoïsme of jaloezie, elke keer zullen protesteren als hun mantelzorgers erover denken om uit te gaan. Mantelzorgers in hun situatie, die al moeilijk genoeg is, zouden eigenlijk iedere week een uitje moeten plannen en dat niet afzeggen, tenzij het echt een noodgeval is. Zo’n uitje kan zijn samen lunchen, een wandeling in het park maken of gewoon even samen een kop koffie drinken en bijpraten. Als mantelzorgers dit soort dingen regelmatig doen zullen ze het gevoel krijgen dat ze meer controle over hun eigen leven hebben, wat op zijn beurt gevoelens van hopeloosheid en depressie helpt voorkomen.

Zoals niet alle hulp altijd behulpzaam is, spreekt het voor zich dat niet alle sociale contacten daadwerkelijk iets toevoegen wat betreft ondersteuning. Het laatste dat een mantelzorger nodig heeft is tijd doorbrengen met een “vriend(in)” die haar of zijn toewijding aan de zorgontvanger totaal niet begrijpt en ongevraagd advies geeft, dat bij de mantelzorger als kritiek overkomt. In plaats daarvan zouden mensen die voor een dierbare zorgen mensen moeten zoeken die de impuls van de mantelzorg en de missie begrijpen. Soms zijn dat andere mantelzorgers die zich in soortgelijke situaties bevinden, die ze bijvoorbeeld in een steungroep ontmoeten.

Mantelzorgers hoeven niet altijd uitgebreid uit eten en dan naar de film om zich weer opgeladen te voelen (hoewel dat ook een leuke avond zou zijn). Als de soms saaie en doorleefde zorgdag af en toe wordt doorbroken door een telefoontje, e-mails of sms’jes van andere familieleden of vrienden, kan dat al verlichtend werken. Met name grappige, humoristische uitwisselingen kunnen het effect van een mini pauze hebben. Maar wat belangrijker is, deze contacten met de buitenwereld maken dat anderen de mantelzorger en de zorg blijven waarderen. Bovendien herinnert het de mantelzorgers eraan dat hoewel ze zich af en toe alleen kunnen voelen, ze dat in werkelijkheid niet zijn.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X