skip to Main Content
Mantelzorgen Vanuit Je Hart, Ook Op 1,5 Meter

Mantelzorgen vanuit je hart, ook op 1,5 meter

Enig idee hoeveel mantelzorgers er nu, op dit moment, zich gedeprimeerd voelen na de periode van de lockdown en het wegvallen van alle ondersteuning in de thuissituaties? Inmiddels hebben wij er in de afgelopen twee maanden honderden gesproken. Allemaal mantelzorgers die zich verdrietig, afgemat en versleten voelen na al die weken in isolatie. Mantelzorgers die het leven momenteel niet fijn vinden en zich in de steek gelaten voelen. Ook na de versoepelingen in ons land. Iedereen was vrijer om te gaan en staan waar zij wilden, maar dat gold voor hen vaak niet. Het is echt triest om hun verhalen via onze hulplijn te horen.

Tijdens de lockdown viel zo’n beetje alle zorg en ondersteuning van hun dierbaren weg in de thuissituatie. De druk op de inzet van mantelzorgers werd steeds hoger. Familieleden konden niet meer langs komen vanwege besmettingsgevaar. Daarnaast is er, nu nog steeds, die voortdurende angst voor besmetting. Wat als je zelf Corona krijgt en omvalt? Wie zorgt er dan voor je dierbare? Wat als je het virus mee naar binnen neemt en je dierbare besmet? Veel mantelzorgers willen geen enkel risico nemen en zitten daardoor al maanden in een langdurig (sociaal) isolement.

Maar ook hele persoonlijke reacties werden met ons gedeeld. Negatieve gevoelens waar niet makkelijk over gepraat wordt. Ondanks dat je dierbare niets aan de situatie kan doen, ontwikkelen zich soms gevoelens van irritatie, woede of zelfs haat en teleurstelling. Door je dierbare belandde je in deze situatie. Je had je het leven toch echt heel anders voorgesteld. Veel mantelzorgers dachten altijd: “Dat zal mij nooit overkomen. Ik hou van mijn moeder, vader, vrouw, man, kind, broer, zus, vriend, etc.” Maar na een tijdje mantelzorgen onder deze zware druk, kwamen allerlei emoties tevoorschijn. Emoties waar men het liever niet over heeft.

We hebben echt alle varianten aangehoord. In het begin schrik je van dit soort verhalen, maar dan ga je nadenken. Als je dag in dag uit vanuit je hart, wel of niet op 1,5 meter afstand, geïsoleerd voor een dierbare moet zorgen, is het logisch dat je gedurende het zorgproces allerlei verschillende emoties gaat ervaren. Positieve, maar ook negatieve.

Veel mantelzorgers vinden het echt lastig om hun negatieve gevoelens uit te spreken door schuldgevoel of omdat ze denken hierom veroordeeld te worden. Of ze willen anderen er liever niet mee lastig vallen. Uiteindelijk zal je wel iets met deze emoties moeten doen. Opkroppen is niet goed. Het negeren van de emoties die je voelt kunnen leiden tot slaapgebrek, ziekte, stress en overbelasting. Maar als je je emoties erkent, kun je op zoek gaan naar manieren om ze onder woorden te brengen. Je hoeft het niet alleen te doen. Lucht je hart, praat erover en vraag hulp.

Intensief zorgen vanuit je hart in deze 1,5 meter maatschappij is echt lastig. Alles is op afstand. Dus ook de gerichte ondersteuning van mantelzorgers. Laten we met elkaar, dus ook gemeenten, mantelzorgondersteuners en welzijnswerkers, oog en aandacht houden voor deze groep mantelzorgers. Ze hebben het echt heel zwaar!

 

Marjolijn-Margreet

Marjolijn-Margreet

Margreet van der Voort en Marjolijn Bruurs zitten niet alleen met elkaar in het bestuur van Mantelzorgelijk maar zij delen ook heel veel dezelfde ideeën over alles wat te maken heeft met ouderen- en mantelzorg. Als zij in de media iets tegenkomen dat hen verheugt, verbaast of shockeert gaan ze samen op onderzoek uit. De één stapt op de bron af, de ander doet het inhoudelijk speurwerk en dan.... komen er dit soort columns uit. Vanaf nu zul je meer van dit schrijversduo tegenkomen op Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X