Mantelzorgelijk Favorieten Top 10: dit is nummer 2!

top 10 2Vandaag delen we voor de een-na-laatste keer een ‘golden oldie’ van Mantelzorgelijk. Welke artikelen werden in de afgelopen maanden bijzonder veel gelezen en gedeeld? Op nummer twee staat een opiniestuk van de hand van Marjolijn. Ze maakte zich flink kwaad over de gevolgen van de zogenaamde participatiemaatschappij: Mantelzorgen maakt ziek!

 

Alle kranten stonden er bol van: meer en meer ziekmeldingen onder Mantelzorgers. Vind je het gek, zeg? Ik vermoed dat écht helemaal niemand zich in Den Haag, bij het bedenken van de nieuwe zorgwet, ooit heeft afgevraagd, hóe dat nou precies zou uitwerken in de praktijk van die o-zo-leuke-en-saamhorige-maar-bovenal-lekker-goedkope-participatiemaatschappij.

Samen met mijn drie zussen zorg ik nu ruim twee jaar voor mijn vader en we dreigen nu alledrie ten onder te gaan aan een soort griep-achtig verschijnsel – met koorts, snot, hoest en de hele mikmak – die nu al vier maanden voortduurt en maar niet wil overgaan. Onze weerstand heeft het nulpunt bereikt en dat is niet zo vreemd!
We hebben namelijk niet alleen te maken met het dagelijkse zorgprogramma voor vader maar hebben daarbij ook enorme stress en kopzorgen. Want zorgen voor iemand met dementie in de ‘thuissituatie’ is namelijk geen kattenpis!

imageNiemand van de hoge heren en dames heeft zich ook maar één keer afgevraagd wat zorgen in een stresssituatie – jarenlang ook nog – van iemand vergt. Laat staan dat men enig idee heeft over wat dat zou vergen van dochters, die naast een eigen gezin en baan, deze last jarenlang moet dragen. Het eind is namelijk nog niet in zicht met een wachtlijst voor het verpleegtehuis en de mantelzorgtaken die ook daar onverminderd door zullen gaan vanwege de beknibbelingen op de handen aan het verpleegtehuisbed.

En zo sukkelen mijn zussen en ik maar door. Nachten liggen we te prakkiseren hoe we alles moeten rondbreien rondom onze ‘steeds afhankelijker wordende’ pa. Overdag heb je daar namelijk simpelweg geen tijd voor. Is het niet je werkgever, een afspraak voor een keukentafelgesprekje, het oneindig bellen naar zorginstanties, een zorgcontract, dan zijn het wel de thuiszorg,  de casemanager, je kinderen of je echtgenoot die aandacht opeisen. Tussendoor zorg je ook nog voor maaltijden voor dees of geen en doe je nog wat extra’s voor je naaste familie. Zo deed ik vandaag mee aan een schoolactiviteit van zoonlief – want de show must go on, natuurlijk! Maar zeven gebroken nachten in de week zorgen er wel voor dat je uiteindelijk ziek, zwak en misselijk wordt, met alle gevolgen van dien. Hoe mantelzorgelijk wil je het hebben?

Vroeger ging dat vast beter. Moeder de vrouw bleef thuis en deed het huishouden en nadat de kinders de deur uit waren, kwamen verzorgingsbehoeftige Opa’s en Oma’s pas in beeld. Bejaardenhuizen brachten vaak uitkomst en zo werd de zorg nog een beetje gedeeld. Die tijd ligt achter ons. Vrouwen doen heden ten dage – zoals van ons verwacht werd door Den Haag – gehoorzaam mee in de ratrace. Vrouwen hebben veelal (weer) een volle baan of – zoals in mijn geval – een eigen bedrijf. Maar nu wordt ineens vanuit de politiek verlangd dat we vroegere, archaïsche, structuren stevig omarmen. Hoe dan?

Tijdens het woelen vannacht werd ik ineens zo boos! Het is echt godgeklaagd dat er niemand  in deze coalitie is – zélfs een toch ervaren mantelzorger als staatssecretaris Van Rijn niet – die ook maar bij benadering begrijpt wat dat intensieve mantelzorgen van mensen vraagt. Wat heet, Martin begrijpt het al helemaal niet, die schokt gewoon wat extra richting verzorgingshuis van zijn moeder en klaar is kees!

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top