skip to Main Content

Mantelzorgelijk Favorieten Top 10: dit is jullie nummer vijf

top 10 5We zijn nu op de helft van onze kleine zomer top 10, met een overzicht van jullie favoriete blogs op de site. Nummer vijf is geschreven door onze geweldige gastblogger Agnes, die iedere week verhalen deelt over het leven met haar vader, Arie in Wonderland. ‘Ik verdwijn langzaam mee’, heet dit prachtige artikel. Jullie hebben het duizenden keren gelezen en gedeeld.

Het was me de keren ervoor ook al opgevallen, maar soms wil ik de dingen nog niet zien… Bij het uit bed halen op mama’s verjaardag vroeg papa ineens; ‘Hoe moet ik je eigenlijk noemen; moeder of mama”? ‘Iets in mijn toon maakt dat ik hem daaraan deed denken en net wakker. Hij vergist zich’, dacht ik nog…

Agnes Ooms en vader MantelzorgelijkBij mijn bezoek aan zijn dagbesteding vertelde hij in eerste instantie vol trots dat ik zijn dochter was. “We hebben twee dochters. Ja, ik zeg altijd ‘we’. Dat vindt u misschien gek. Maar ik heb ze niet alleen. We hebben ze samen. Dit is de jongste. Ze doet ook dit soort werk. Met mensen.”
Naarmate de middag vorderde en papa moeier werd, kwamen de vragen. “We hebben twee dochters…. Ja, twee toch? En jij bent de jongste? Jij bent toch Agnes?”

En er zijn steeds meer grappig bedoelde zinnetjes. Waarvan ik soms niet weet of ze wel zo grappig bedoeld zijn. Omzeilt hij zo op zijn manier handig wat hij niet meer weet.

“Wat heeft u een mooie jurk aan, mevrouw!”
Misschien moet ik er niet te diep over na denken.
En koesteren wat er is.

Koesteren dat ie, als ik afgelopen zondag zijn haar ga knippen en van een vuilniszak een kapperscape knip zegt; “Ik denk dat je misschien die handigheid wel van mij hebt”. “Dat denk ik niet alleen, dat weet ik wel zeker”, zeg ik terug.
Dat ie onder het knippen, grapt; “kapper Aggie, kan je knippen ieder daggie”. En als ik hardop lach zegt; “Ik zeg wel meer gekke dingen”.
Dat ie niet opkijkt als ik wanneer hij zegt “o, nou moet ik naar de wc” uit voorzorg vast even zijn knoop en rits openmaak. Alsof het voor ons beiden de normaalste zaak van de wereld is. Er spreekt iets vanzelfsprekends uit wat er niet eerder zo sterk tussen ons was. En daar ben ik blij mee.

Maar als ie onder het eten, dat ik gewoon voor hem mag prakken, vraagt of ik een keertje kom kijken bij waar hij nu is, schrik ik toch.
En kan ik het niet laten het filmpje te laten zien wat ik gemaakt heb terwijl hij op de hometrainer zit. Ruim twee weken geleden.
Hij kijkt er naar. En snapt er niets van. Ik probeer nog: “Gek he, dat je nu een filmpje zit te kijken van dat ik er was, maar dat je dat niet meer weet?”…. Maar als hij op mijn stem op het filmpje reageert met “ik denk dat ik wel weet wie dat is” en het duidelijk is dat hij mij niet in gedachten heeft, lopen mijn ogen vol.

Ik verdwijn langzaam met hem mee. De herinneringen die ik maak zijn alleen voor mij.
En ik weet wel dat het daar niet om gaat. Dat het vooral belangrijk is dat we het goed hebben op de momenten dat we samen zijn. Dat er iets tussen ons is dat veel belangrijker is dan onthouden wat we nu doen. Maar toch…. Maar toch…

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X