Mantelzorg? En daarna?

Zo’n tweeënhalf jaar geleden verhuisde mijn vrouw naar de zorginstelling waar ze nu woont. Die periode was één van de verschrikkelijkste in mijn leven. Hoewel we het ergens wel zagen aankomen en er zelf voor kozen, kon het eigenlijk niet anders en het was een mooie kans op het juiste moment. We waren echter niet voorbereid op alles wat er op ons af zou komen.

Ik zou ontzorgd worden; althans, dat was de belofte van de instelling. Niets bleek minder waar te zijn helaas. Vaak moest ik telefonisch of ter plekke inspringen om zaken te regelen die beloofd of heel vanzelfsprekend waren. Je wil immers dat de zorg, de (para)medische staf en de technische dienst gewoon het werk doen wat ze beloven en gewoon moeten doen. Dat kostte tijd en telefoongesprekken onder werktijd. Het niet direct zorgend personeel werkt immers ook alleen maar onder kantoortijden.

Op mijn werk was er weinig tot geen begrip van mijn directe collega en leidinggevende voor de situatie: de gesprekken met de instelling moest ik maar ’s avonds doen. Daar wil ik nu niet op in gaan want dat heb ik al genoeg gedaan. Het zorgde er wel voor dat ik uiteindelijk in een burn-out belandde. Na tien maanden kon ik, met veel hulp van mijn omgeving, nieuwe collega’s en leidinggevende, maatschappelijk werk en psycholoog, begin januari weer full-time aan het werk.

Pas nu merk ik dat ik kan stilstaan bij alles wat is gebeurd. Al die tijd was ik bezig met overleven, zowel voor wat betreft de situatie als mijzelf. Pas nu merk ik dat ik kan gaan rouwen, dat ik de kans heb om alle gebeurtenissen de plek te geven die ze verdienen, om alles te verwerken wat verwerkt moet worden. Pas nu merk ik dat er ook een leven na mantelzorg is. Nou ja, ná mantelzorg? Het is nu een rustige periode maar ik zal weer meer moeten doen als mijn vrouw achteruit gaat en steeds minder zelf zal kunnen. Denk maar aan de was – het wasbedrijf waar de instelling een contract mee heeft, maakt zoveel fouten dat je daar niet mee in zee wil gaan als het even niet hoeft, de administratie en misschien ooit weleens haar financiën en andere regeldingen. Dan ben ik weer mantelzorger zoals ik eerst was … en toch anders … sterker!

Wat mij verbaast – en misschien was ik daar naïef in – is dat die klap pas later komt. Ik was jarenlang bezig met overleven en ineens … De ruimte die ik nu krijg in mijn leven zorgt ervoor dat ik pas echt emoties kan gaan voelen. Tot die tijd was alles meer verstandelijk. Emoties waren er wel maar moesten ondergeschikt worden aan denken en zorgen.

Mantelzorgers worden ondersteund – weliswaar vaak veel te weinig en te klungelig, maar er is voor zover ik weet niets voor ex-mantelzorgers. Hoe moet je je leven weer goed op orde krijgen als je jezelf zo lang hebt weggecijferd, vooral emotioneel? Hoe is het om na zoveel jaren weer alleen te wonen maar toch een koppel te zijn; niet de hele tijd ‘aan’ hoeven te staan? Mantelzorgen is immers meer dan zorgen voor. Mantelzorgen is vaak jezelf wegcijferen en op de tweede plaats zetten. Kortom, hoe is het leven na de mantelzorg? Het zou goed zijn om daar hulp bij te kunnen krijgen en niet te hoeven horen tijdens een mantelzorgbijeenkomst: “Je vrouw woont nu in een zorginstelling. Heb je dit nog wel nodig dan?” Niet meer hoeven mantelzorgen betekent niet dat je er zomaar mee kunt stoppen. Mantelzorgen is ingesleten. Daar “herstel” je niet zomaar van.

Laat de “ex-mantelzorgers” niet aan hun lot over. Ze hebben dikwijls de kans niet gehad om te wennen aan het zijn van mantelzorger. Geef ze dan tenminste de tijd en steun om te ontwennen.

Avatar foto

Joachim (1971) woont in de buurt van Den Haag en werkt bij een bedrijf in de openbaar vervoersector. Inmiddels heeft hij dertig jaar ervaring als mantelzorger, twintig jaar voor zijn vrouw die nu een aantal jaar in een zorginstelling woont op zo’n veertig autominuten afstand en een jaar of tien als jonge mantelzorger in zijn tienerjaren en studententijd.

Hij schrijft over zijn mantelzorgleven met alles wat voorbijkomt, over alles wat hij tegenkomt in mantelzorgland en geeft daarbij soms ongezouten zijn mening. Dit is uitsluitend zijn persoonlijke mening.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top