Mantelzorg door een man!

Het merendeel van de mantelzorgers bestaat uit vrouwen. Dat lees ik in de blogs die op Mantelzorgelijk worden geplaatst en de reacties daarop. Tijdens lezingen die ik geef, ontmoet ik vooralsnog alleen vrouwen. Graag vertel ik op deze plek over de ‘normale’ en bijzondere mantelzorgtaken die mijn man voor zijn 77- jarige neef doet. Een neef met een licht verstandelijke handicap en lichamelijke handicap als gevolg van zijn diabetes mellitus.

Deze neef woont in een verzorgingshuis waar hij met een hoge CIZ-indicatie inmiddels verpleeghuiszorg ontvangt. Hij is binnenshuis afhankelijk van zijn rolstoel en buitenshuis van zijn scootmobiel. Beide hulpmiddelen worden regelmatig door mijn man schoongemaakt. Door zorgverleners wordt hij dagelijks geholpen met douchen aankleden, wondzorg en het meerdere keren verschonen van zijn incontinentiemateriaal.

Mijn man gaat elke week met zijn neef naar het ziekenhuis voor specialistische controle en wondbehandeling aan een van zijn voeten. En ook voor zijn rest-darmproblemen na een doorgemaakte darmkanker. Vervolgens schrijft mijn man verslagjes en stuurt deze naar de zorgverleners van zijn neef. Omdat hij de bevindingen, zoals bijvoorbeeld dat zij zijn benen beter zouden moeten zwachtelen en dat hij écht minder moet gaan snoepen, zelf niet zal vertellen.

Te vaak lijkt mijn man een soort opvoeder van zijn wilsbekwame neef te moeten zijn. Hij zegt zijn neef telkens niet zoveel te snoepen, maar rond de paasdagen lagen er zakken vol paaseitjes op zijn tafel. In zijn koelkast ziet mijn man vaak huzarenslaatjes, blikjes cola en in het diepvriesvak een aantal ijsjes (van die joekels, magnums). Verder heeft deze neef een laadje in zijn keuken dat altijd is gevuld met snoep en koek.  De neef mist het overzicht voor de gevolgen. Het kan echter ook zijn dat hij de gevolgen niet wil zien. Er zijn vaak dagen dat hij heel somber is en veel over zijn doodswens praat. Hij heeft veel dierbare familieleden verloren. Misschien is deze neef onbewust een stress-eter.

Omdat deze neef een ernstig overgewicht en regelmatig te hoge bloedsuikerwaardes heeft, krijgt hij nu vaker per 24 uur en ook een hogere dosering insuline toegediend. Hiermee heeft de neef zichzelf een nog grotere beperking opgelegd, omdat hij nu minder lang met zijn scootmobiel weg kan gaan, of in ieder geval op tijd terug moet zijn voor ‘die vervelende prik’, zoals hij dit zelf benoemt.

Mijn ‘eeuwig geduldige’ man verzorgt ook alle financiële administratie van zijn neef, regelt zijn abonnement op twee kranten, tv en een voetbaltijdschrift, ruimt zijn kasten op, zet in december zijn kerstboom op, maakt wekelijks zijn scheerapparaat schoon, enzovoort. Zij zien elkaar vaak, maar dat weerhoudt deze neef er niet van om mijn man bijna dagelijks, soms tweemaal op een dag, te bellen. Om het nieuws na te vertellen of om enthousiast voetbalwedstrijden te bespreken. Vind ik het vervelend dat dit soort gesprekjes nogal eens plaatsvinden als wij net aan tafel zitten? Welnee, want dan weet ik dat het goed met deze neef gaat! Voor deze neef koop en verzorg ik alleen zijn kleding, én organiseer ik zijn verjaardag met familie bij ons thuis.
Ik vind het fijn dat ik na vele jaren eens geen hoofdmantelzorger hoef te zijn!

Hetty Termeer (1953) is oud-wijkverpleegkundige en oud-docent gespecialiseerd in ouderenzorg; vooral vaardig in de omgang met mensen met dementie en/of pijn door mishandeling.

Zij schreef al jaren binnen de ‘veilige muren’ van een grote thuiszorgorganisatie in de Betuwe. Vanaf 2019, richting haar pensionering, is Hetty auteur.   

In haar boek Ouderenmishandeling komt in de beste families voor vertelt zij autobiografisch in achttien heel diverse korte verhalen over haar praktijkervaringen met ouderenmishandeling,

https://www.boekengilde.nl/boekenshop/ouderenmishandeling-komt-in-de-beste-families-voor/

Haar boek is in 2020 vertaald in het Engels, Elderly Abuse Happens in the Best of Families.

Hetty geeft lezingen en verzorgt workshops in Nederland.
Haar tweede boek verschijnt in februari 2024 onder de titel: Van goeden huize maar emotioneel verwaarloosd.
Taboedoorbreking binnen de ouderenzorg.

Hetty heeft jarenlang intensieve mantelzorgtaken verricht voor haar vader, moeder en tante. Samen met haar man is zij mantelzorger voor een 77-jarige minderbegaafde en lichamelijk gehandicapte neef die in een verpleeghuis woont.

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Mooi stuk, ik mantelzorg al een tijdje (sinds 2016) voor mijn vrouw.
    En dat tijdens mijn onregelmatige diensten door.
    Geen probleem, maar wel fijn dat dit ook eens benoemd wordt.

  2. Beste Arthur,
    Dank je wel voor je compliment.
    Dit geef ik graag aan jou! Wat goed dat jij al jaren mantelzorger voor je vrouw bent, en dat met onregelmatige diensten.
    Hartelijke groet,
    Hetty

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top