Mantelzorg bij verslavingsprobleem

Iedere mantelzorger in welke zorgsituatie ook, telt hier mee op het platform. Daarom heb ik besloten om ook dit deel mantelzorgervaring nu te delen, want ik weet hoe zwaar deze vorm van mantelzorg ook kan zijn en hoe moeilijk het is om in dit soort situaties hierover openlijk te praten, laat staan om hulp te vragen. De schaamte, de verwijten van de buitenwereld, de overtuiging dat jij diegene kan helpen om het weer onder controle te krijgen weerhoud je er vaak van.

Ook in deze tak van gezondheidszorg gaan ze anders werken i.v.m. de bezuinigen, daar waar kan zal de hulp ambulant worden aangeboden dus geen opname in een verslavingskliniek (als voorbeeld) En net als in alle andere vormen van mantelzorgen: waar ligt die grens, tot hoever gaan ze hier de mantelzorger tot wanhoop drijven? Want dat is mijn ervaring: wanhoop. Voor mij als zus was er geen hulp, als ik al eens met de kliniek contact opnam omdat ik echt niet meer wist wat te doen konden ze mij vanwege heel die privacywet niet verder helpen. Binnen elke vorm van hulpverlening word je buitengesloten, jouw zorg, jouw roep om hulp wordt niet gehoord.

Met mijn jongste broer had ik als oudste vanaf zijn geboorte al een hele sterke band, hij was een nakomeling en ik vond het heerlijk om als een soort van tweede moedertje met hem op te trekken. Dat maakt misschien ook duidelijk waarom ik hem op latere leeftijd onder mijn vleugels heb genomen. Leuke vent die het prima voor elkaar had, passie voor de zorg waarin hij ook een baan in de gehandicaptenzorg had gevonden, samenwonend in een leuke relatie totdat deze op de klippen liep. Daar begon alle ellende, en zo kwam hij “voor nood” zolang bij mij onder dak. Het heeft uiteindelijk jaren geduurd met ups en downs.. Tropenjaren kan ik je vertellen, want daarnaast had ik ook nog mijn vader die ik hierin tegen alles wilde beschermen.

Mantelzorg voor iemand met een verslavingsprobleem kan buitengewoon uitdagend en veeleisend zijn, zowel fysiek als emotioneel. Hier zijn enkele redenen waarom mantelzorg voor iemand met een verslaving zwaar kan zijn:

Ongelijke verdeling van zorgtaken: Verslaving kan leiden tot gedrag dat buitengewoon veeleisend is voor de mantelzorger, zoals het omgaan met plotselinge crisismomenten in bijv. het afkicken, financiële problemen of emotionele instabiliteit.

Voortdurende zorg en monitoring: Mantelzorg voor iemand met een verslavingsprobleem kan een voortdurende inspanning vereisen, waarbij de mantelzorger constant waakzaam moet zijn en de persoon moet monitoren om de veiligheid te waarborgen en terugval te voorkomen.

Emotionele belasting: Het zien van een naaste die worstelt met een verslaving kan emotioneel uitputtend zijn voor de mantelzorger. Het kan gevoelens van machteloosheid, frustratie, verdriet, boosheid en schuld opwekken.

Financiële stress: Verslaving kan financiële problemen veroorzaken, zoals verlies van werk, schulden of het besteden van geld aan de verslaving. Mantelzorgers kunnen te maken krijgen met financiële druk en stress als gevolg van deze omstandigheden.

Isolatie: Mantelzorgers van mensen met een verslaving kunnen zich geïsoleerd voelen van vrienden en familie vanwege schaamte, stigma of omdat ze niet begrepen worden. Dit kan leiden tot gevoelens van eenzaamheid en isolement.

Grenzen stellen: Het is vaak moeilijk voor mantelzorgers om grenzen te stellen bij het ondersteunen van een naaste met een verslavingsprobleem. Ze kunnen zich schuldig voelen over het instellen van grenzen of zich machteloos voelen om de verslaving te stoppen.

Risico op terugval: Ondanks alle inspanningen van de mantelzorger bestaat het risico op terugval bij de persoon met een verslaving, wat kan leiden tot gevoelens van teleurstelling, verdriet en frustratie bij de mantelzorger.

Het is belangrijk voor mantelzorgers van mensen met een verslavingsprobleem om ondersteuning te zoeken, zowel voor henzelf als voor de persoon met de verslaving. Want dat is één ding wat ik hieruit heb geleerd, als mantelzorger ga je dit alleen niet redden. Voor mijn broer was er hulp, alleen hij accepteerde die zelf niet altijd. Daarnaast was hij een talent in het “mooier doen voorkomen” bij de hulpverlening, keurig gekleed en welbespraakt.

Maar voor mij als zus in de rol van mantelzorger voelde ik mij verloren, in de steek gelaten door alles en iedereen. Ook in de verslavingszorg vind ik serieus dat hier veel te weinig aandacht voor was/is. Er waren lotgenootgroepen voor ouders en of partners maar als zus kon ik de steun destijds niet vinden.

Veel mensen uit zijn eigen sociale kring hadden al afstand van hem genomen (wat ik ergens wel begrijp), dat is denk ook wel de grootste reden voor mij geweest om hem niet in de steek te kunnen laten, het idee alleen al dat hij zwervend over straat zou lopen brak mijn hart. Want je moet je voorstellen (indien mogelijk) als hij nuchter was had ik gek genoeg toch steun aan hem, kon ontzettend met hem lachen, hadden we het zelfs best gezellig met elkaar. Ja, ik weet het: klinkt vreemd als ik dat zo zeg maar zo heb ik het beleefd toen.

De laatste keer in een crisisperiode liep het zo erg uit de hand dat ik zelf de politie heb moeten bellen voor mijn eigen broer, het was de enige manier nog voor mij om te bedenken hoe de verslavingszorg aan te kunnen sturen. Ik kreeg het advies door te pakken en hem het huis uit te zetten want dan pas zou hij misschien het licht zien… Ik heb doorgepakt, aan hem de boodschap meegegeven dat ik hem loslaat om de kans te grijpen clean te worden en te blijven en daarom tijdelijk al het contact zal verbreken. We hebben elkaar niet meer gesproken, hij overleed 3 maanden later…

Voor hem kwam de hulp te laat, want voor de zorg was hij ook maar een alcoholist. Dat doet mij nog steeds pijn, want niemand wordt op een ochtend wakker en bedenkt zich om verslaafd te worden… je blijft nog altijd mens. Hij was wel mijn “kleine broertje”…

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top