skip to Main Content
Ik Ben Mama & Oma In 1!

Ik Ben Mama & Oma In 1!

Op jonge leeftijd wist ik al, ik word niet moeder. Was ik als kind een meisje geweest die ontzettend graag met haar poppen speelde en ook echt 2 planken, van elk 120 cm breed, vol met poppen had staan en voor wie ik allemaal een naam had. Nee, later wilde ik dat niet. Mijn twee jongste neefjes zijn mijn oogappeltjes sinds mijn pubertijd, maar ook daar hield het op. Mijn ouders vroegen me toen ik 16 jaar oud was waarom ik geen kinderen zou willen. Mijn antwoord was geweest dat ik de verantwoording te groot vond. De wereld werd steeds enger en de mensen wilden steeds meer, beter en men werd steeds materialistischer. Kon ik dat allemaal aan mijn kinderen geven? Maar kon ik ze het vertrouwen wel geven en een goede en veilige toekomst? Ja, ik was 16 jaar en ik dacht daar over na. Het is nooit zo geweest dat ik anti-kind was, absoluut niet! Mijn ouders hebben er nooit een probleem van gemaakt. Ze stonden achter mijn keus. Inmiddels heb ik trouwens een cadeauzoon, Nick, van 17 jaar. Nick is echt een lieverd met het hart op de goede plek. Het is dus ook niet waar dat als een man een kind had, ik daar op kon afknappen.

Zelf dacht ik dus altijd geen moedergevoelens te hebben. MIS! Nu mijn moeder aan Alzheimer lijdt, zorg nodig heeft en soms zelfs als haar moeder ziet merk ik wel degelijk dat ik moedergevoelens heb. Niet dat ik nu zelf kinderen zou willen, ik sta nog steeds achter mijn keus. Maar ik geniet in zekere zin toch wel van mijn moedergevoelens voor mijn eigen moeder. Eerlijk, de eerste keer dat ze mij voor haar moeder aanzag werd ik in 1000 stukken geslagen. Dit kwam meer door het besef dat ik nu geen kind meer was. Mijn vader is in 2011 overleden aan kanker en mama wist niet meer dat ik haar kind was. Dat stukje dat je kind bent, dat deed me beseffen dat het nog altijd veiligheid voor me betekende, en nu was het er niet meer. Nu moest ik zelf doen en opeens voelde de wereld zo groot naar mij. Die verantwoording, daar was ik nog niet aan toe, ik wilde nog onder mijn ouders hun vleugels kunnen schuilen. Dat kon dus niet meer. Ja, ik ben dan 45 jaar oud, maar je ouders missen, de 2 personen die onvoorwaardelijk zielsveel van me houden, bij wie ik met alles terecht kon, dat is er niet meer. Mama leeft dan nog wel, maar mama is alleen nog maar haar buitenkant. Twee dagen heb ik verschrikkelijk lopen huilen. Alzheimer betekend eigenlijk dat ik maar afscheid blijf nemen en dat voelt zo gemeen!

Tot mijn besef er na die 2 dagen was. Mama zag mij dus als haar moeder. Haar moeder overleed toen ik 12 jaar oud was en met mijn grootmoeder had ik een buitengewoon hechte band. Opeens besefte ik dat het wel een compliment was voor me, dat ze mij als haar moeder zag. Mijn tranen droogden op en dit was iets waar ik dankbaar voor was en ben. Het zette me ook te denken. Mama ziet mij dus als haar moeder en wat zou ik belangrijk vinden om haar te geven en te laten voelen? Mama voedde mij op, in die zin is het dus anders voor me, want ik hoef mama niet op te voeden nu. Dat is wel een groot verschil. Ik pakte pen en papier en begon te schrijven. Het beste leek me de opstelling van een oma. Oma’s hebben geen taak meer tot opvoeden tenslotte en dat kwam het meest dichtbij. Oma’s staan doorgaans toch bekend dat het een feestje is en dat ze graag de kinderen verwent. Ik schreef op “Plezier”. Onder plezier schreef ik dingen die ik met mama kan doen. Ik kan haar meenemen de stad in voor iets lekkers, een wandeling maken, samen zingen, samen lachen, samen gek doen. Daaronder schreef ik “Vertrouwen”, wat ik opsplitste in: niet boos worden, samen huilen, naar haar luisteren en geduld hebben. Als laatste schreef ik op in hoofdletters: “LIEFDE”, met daaronder: genegenheid en affectie tonen. Daaronder zette ik hoe ik dat wilde geven en dat is door, hand in hand lopen op kleine stukjes, haar over haar wang of strelen, haar handen masseren of door haar haren aaien. Ik sloot af met, weer in hoofdletters: KNUFFELS & KUSJES GEVEN!

Waarom ik dit deel? Wat ik anderen mee wil geven is het volgende… Hoe ellendig, gemeen en verdrietig de situatie ook is, neem even de tijd voor je verdriet. Het is heel belangrijk om daar niet aan voorbij te gaan, want in deze situatie moet en mag je eigenlijk niet aan jezelf voorbij gaan. Dat is ook voor je dierbare niet prettig namelijk. Let er wel op dat je je herpakt voor je dierbare. Hoe moeilijk het ook is en hoe je diep je dal ook is, probeer het weer optimistisch op te pakken juist voor je dierbare! Sinds ik dat briefje heb gemaakt en me ook zo opstel heb ik het gemakkelijker en kan ik berusten in mijn rol zoals die nu is. Wat overigens niet wegneemt dat ik echt nog met de regelmaat verdrietig kan zijn. Dat sta ik echter toe voor mezelf, dat mag er zijn, want ik mag er ook zijn!

Toch heb ik nu veel minder moeite als ik mijn moeder help met eten. Dit vond ik de eerste keren namelijk afschuwelijk, want de natuur is in mijn ogen zo dat de ouder dat bij het kind doet en niet andersom, kijk maar naar de dieren. Nu let ik niet meer op het stukje dat ik haar help, ik let nu op haar en haar alleen. Dan zie ik haar ogen glimmen en haar genieten van haar gebakje of haar ijsje. Tussendoor lach ik naar haar en dan krijg ik een grote glimlach terug. Had ik in het begin wel moeite met de rolstoel, nu niet meer. Altijd als we naar de Hema gaan voor ons vaste ritueel van een karamelkoffie en iets lekker ga ik op de terugweg via een andere route terug lopen. Dan wijs ik haar op de omgeving zoals tuintjes (mama tuinierde graag) en vooral de bloemen, ik wijs haar op dieren, zoals de honden en katten die we tegenkomen en jonge dieren. Ze vindt het geweldig en dat merk ik aan alles bij haar en dat geeft haar positieve energie. Mij natuurlijk ook, want wat is het het heerlijk om je “dochter/kleindochter” zo te zien genieten!

Het is roeien met de riemen die je hebt, en sinds ik het zo benader haal ik daar ook prachtige herinneringen uit voor mezelf voor later!

 

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X