skip to Main Content
Mama Belt Met Haar Moeder

Mama Belt Met Haar Moeder

O ik weet het nog goed. Vorig jaar december, opeens dacht mama dat ik haar moeder was. Op dat moment kwam dat als een mokerslag bij me aan en ben ik een aantal dag uit het lood geslagen geweest. Het deed me zoveel pijn, want wat was ze al ver! Na een paar dagen realiseerde ik me echter iets. Met haar moeder had ik een hele hechte band. Het was alsof die me influisterde, “Zie het als compliment”. Dat deed ik, wetende dat ik me niet als moeder naar haar hoef op te stellen. Nee, ik stel me op als oma-figuur, want oma’s voeden niet op, die verwennen de kinderen doorgaans. Ik vond er rust in en dat had een goede invloed op mama en mij. De ziekte is grillig, want daarna kwamen er momenten dat ze wel wist dat ik haar moeder niet was, maar een zus van haar of gewoon haar kind.

Gisteren bel ik met mama. Ze was vrolijk. Iets wat heerlijk is om te horen, omdat ze de laatste tijd heel veel huilt. Ik vroeg hoe het was en vrolijk zei ze, ‘Goed!’ Het grootste deel van haar woordenschat is al aangetast of zelfs weg, dus onze gesprekken gaan anders. Ik vertelde dat het ook goed met mij ging. Dat ik druk ben met werk en veel schrijf. Ze zei, ‘Ja. Mooi.’ Om zeker te zijn wat ze bedoelde vroeg ik of ze het werk bedoelde. ‘Nee!’, was haar antwoord en ik vroeg over het schrijven. ‘Goed. Mooi.’ Nu ben ik begonnen aan heel iets anders wat ver van de Alzheimer afstaat, maar ik zei wel dat ik ook over ons schreef. Haar antwoord was een lach en ze zei, ‘Ja mooi. Wij.’ ‘Ja wij lieverd’, zei ik.

Opeens, vanuit het niets noemde ze de naam van haar jongste broer, deze is ouder dan mama. Ik schrok, maar wist me direct te herpakken, nam meteen dat besluit en antwoordde als haar moeder, ‘Ja hij is thuis en het gaat goed met hem.’ Mama lachte en zei, ‘Fijn!’ Ik vroeg of ik ook de groeten van haar aan hem moest doen. ‘Dat!’, was haar antwoord, wat staat voor “Ja”. Ik riep door de kamer dat hij de groeten van haar kreeg en wachtte even. Daarna zei ik tegen haar, ‘Je krijgt de groeten terug, maar hij moet nu weg.’ ‘Ja’, was haar antwoord.
Daarna zei ze ineens, ‘En baby?’ Ik noemde de naam van haar jongste zus en even was ze stil en zei toen, ‘Nee.’ Ik klom op en noemde de naam van haar een na jongste zus. Weer was het antwoord nee. Ik ging nog een zus een naar boven, de zus die na haar kwam. Tevreden zei ze, ‘Ja. Pop.’ ‘Goed lieverd’, zei ik, ‘Ze lacht nu.’ Mama lachte ook.

Het gesprek was aan een kant vreemd. Het is hierin echter roeien met de riemen die je hebt. Ik weet heel goed als ik had geroepen dat ik haar moeder niet was maar haar dochter, dan had ik mama onrustig gemaakt. Dat is het laatste wat ik wil en dus daarom voelde ik me trots op mezelf door goed op haar in te gaan. Zij leeft tenslotte in haar wereld en wat zij voelt, ziet en hoort, dat is geen leugen, dat is haar waarheid. Nee, daar ga ik heel bewust niet tegenin. Dat heb ik trouwens nooit gedaan, want het creëert onrust voor ze.

Dit voelde echter wel als een warme jeugdherinnering van mama. Ik geniet van het feit dat ze die nu net met mij deelde. Een klein cadeautje dat ik van haar kreeg, zo vanuit het niets. Zo bekijk ik het. Het besef was er echter heus wel. Mama en die zus schelen 3,5 jaar. Ik weet nu in welke belevingswereld mama ongeveer zit. Wat het verdrietig maakte, de broer en zus die ze benoemde, die leven niet meer. Ik bedoel het heus niet bot, maar ik hoop dat ze haar broer en zus snel weer ziet. Evenals haar echte moeder.
Ik hou me vast aan haar fijne jeugdherinnering, daar heb ik meer aan.

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X