Mariska Van Gennep

Mam, kun je erbij?

We gaan naar de flat van mijn moeder, Veerle en ik. Het is zaterdagochtend en rond 11 uur stappen we de kamer binnen. We begroeten mams en ik vraag of ze al koffie gehad heeft. Nee dus. Raar vinden wij, normaal gesproken heeft ze vanuit ‘de zorg’ allang koffie gehad. Straks maar even navragen als ik een verpleegkundige of verzorgende zie lopen.

Veerle en ik maken koffie, kijken naar wat er in de koelkast staat (en eventueel over datum is) en gaan zitten. Dan valt mijn oog op een enorme stapel post. Alles is al opengemaakt en ik vraag mijn moeder of mijn broer hier al naar gekeken heeft. Ze kijkt me wat glazig aan en blijft een antwoord schuldig. Ik bel mijn broer en vraag ernaar. Hij heeft er inderdaad naar gekeken en komt binnenkort de jaaropgaves verzamelen. We spreken een plek af waar ik ze neerleg, zodat hij ze kan vinden.

Het gesprek met mijn moeder verloopt wat moeizaam, daar zit veel verschil in de laatste tijd. De ene keer hebben we een helder gesprek en de andere keer is het van mijn kant enorm ‘trekken’ om het gesprek op gang te houden, ook Veerle heeft er moeite mee.

Dan zegt mijn moeder dat ze buurtjes uit haar oude straat al heel lang niet gezien heeft en ook de mensen die achter haar woonden niet. Ik vraag haar of ze hen dan nog wel eens belt. Nee, dat ook niet geeft ze aan. Ik vraag waar haar adresboekje is, zodat ze telefoonnummers kan opzoeken en mensen bellen. Het boekje vind ik ergens verdwaald in een laatje. Ik leg hem bij haar neer op de stapel boeken en tijdschriften waar ze overdag in kijkt. Ze vraagt ineens met wie ik op de foto in de krant sta. Ik heb werkelijk geen idee en zoek de krant op. Het blijkt dat in een weekkrant mijn foto met de uitgever op de boekpresentatie enorm vergroot is weergegeven in het weekoverzicht. Wat ontzettend fijn! Ik leg aan mijn moeder uit, dat de vrouw mijn uitgever is aan wie ik veel te danken heb en dat het prachtig is dat er zoveel aandacht aan mijn boek besteed wordt. Hoe meer mantelzorgers er bereikt worden, des te beter.

Ik vraag haar of ze bij het adresboekje kan. Ze kijkt heel wazig naar de stapel en zegt niets. Dan vraag ik het nog een keer en wijs ernaar. De derde keer leid ik haar hand erheen. Ze kan erbij, maar of ze het ook werkelijk gaat doen?

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september van dit jaar gaat ze de Kilimanjaro beklimmen en in november verschijnt het boek “ALS heb je niet alleen” over Mariska’s gezin, ALS en in balans blijven.

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september van dit jaar gaat ze de Kilimanjaro beklimmen en in november verschijnt het boek “ALS heb je niet alleen” over Mariska's gezin, ALS en in balans blijven.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X