Maak je veiligheidsgordels maar vast

Toen ik begon met bloggen, noemde ik mezelf een “meestermantelzorger”. Niet omdat ik er een meester in was toen die rol mij werd toebedeeld. Het was meer de ironie ervan, of om aan het universum over te brengen dat ik een meestermantelzorger zou worden terwijl ik voor mijn moeder zorgde die Alzheimer had.

Voor degenen die al helemaal getraind zijn voor deze rol, jullie hebben een voorsprong. Voor mensen zoals ik, die onverwacht mantelzorger werden: maak je veiligheidsgordels maar vast.

Als mantelzorger voor mijn moeder waren er zeker uitdagingen. Er zijn ongelukjes. Je moet altijd de was doen, medicijnen geven, afspraken plannen, alles plannen. Ik zou het toch voor geen goud gemist willen hebben. Vaak heb je het gevoel dat je achter de feiten aanloopt. Dat je reageert op situaties in plaats van dat je proactief handelt en dat het even kan duren, als het al gebeurt, om de zorgcurve voor te zijn.

Op de zeldzame, rustige momenten moet je je voorbereiden op de volgende dag en week, moet je het to-do lijstje maken, het dokterslijstje, het contactlijstje, het boodschappenlijstje en het welke-vriend-kan-ik-vandaag-bellen lijstje. Mantelzorgers hebben weinig tot geen tijd voor zichzelf en de planning van de toekomst van mijn eigen leven hield op toen ik met de zorg begon. Ik wilde niet aan toekomstige dingen denken, omdat ik niet wist hoe die toekomst er voor mij uitzag. Ik moest leren (met behulp van mijn therapeut) dat ik op een gegeven moment egoïstischer met mijn tijd moest omgaan.

Je moet nadenken over iets dat je wilt doen en proberen een manier te vinden om het ook daadwerkelijk te doen. Of het nou een bezoek aan de kapper is, een manicure of een wandeling maken, kijk of je iets kunt regelen waardoor je even wat vrije tijd krijgt. Het kan een dagopvang zijn, of een goeie vriend of familielid die je dat vrije moment kan geven.

Je moet ook leren om snel ter been te zijn en soms onconventioneel te denken. Ik was kampioen in het ‘boodschappen doen in tien minuten’ en ontdekte hoe geweldig thuiszorgwinkels zijn, waar je hulpmiddelen voor de zorg kunt kopen. Daardoor werden de ‘oeps’ momenten van mijn moeder een stuk gemakkelijker af te handelen.

Als mantelzorger moet je compassie hebben maar je mag niet van slag raken als er ongelukken of onverwachte dingen gebeuren. Mantelzorg test je hart en je fysieke en mentale doorzettingsvermogen. Het kan zwaar zijn en wordt vaak niet beloond. Toch is het een van de meest dankbare rollen. In mijn mantelzorgtijd met mijn moeder maakte de ziekte van Alzheimer dat ze steeds meer dingen vergat maar ze vergat nooit om dank je wel te zeggen.

Door Paula Rivers

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top