Loslaten

Vijf of zes jaar geleden werd ik mantelzorger voor mijn vrouw. Naarmate haar dementie vorderde, nam ik steeds meer van haar taken over en zorgde ik steeds beter voor haar.

Dit was een tweede huwelijk voor mij, ik had een soortgelijke ervaring met mijn eerste vrouw die in 1999 aan eierstokkanker overleed.

Ongeveer een jaar geleden wilden haar kinderen dat ik mijn taken opgaf en haar in een instelling zou plaatsen waar er beter in haar behoeften kon worden voorzien. Ik heb me hier een paar maanden tegen verzet, maar toen realiseerde ik me dat nu mijn 83ste verjaardag naderde en mijn eigen gezondheid afnam, het misschien tijd was.

We verhuisden haar half juli en ze stierf half september aan een hartaanval. Het feit dat ze niet meer thuis woonde ontlastte mij enorm, maar ik voelde me een tijd echt schuldig dat ze ergens anders, zonder mijn zorg moest leven.

Toch was ik op een bepaalde manier ook blij -niet echt het juiste woord- dat ze stierf onder de hoede van iemand anders. Haar kinderen zouden mij daardoor niet de schuld geven van haar dood.

Wat ik jullie, andere mantelzorgers, wil meegeven is dat het loslaten van sommige verantwoordelijkheden soms gewoon het beste is, ook al besef je dat misschien op dat moment nog niet.

-De schrijver wil anoniem blijven.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top