skip to Main Content
“Het Lijkt Me Vreselijk Als Hij Naar Een Verpleegtehuis Moet” #dementie

“Het lijkt me vreselijk als hij naar een verpleegtehuis moet” #dementie

Als je voor iemand zorgt die dementie heeft, weet je dat het er ooit van zal komen: Het moment dat je de zorg niet meer aankunt en moet besluiten dat opname in een verpleegtehuis de enige mogelijkheid is. Ik krijg het er echt Spaans benauwd van!

Ik weet dat mijn vader ongetwijfeld goede zorg zal krijgen. Zorg die wij – zijn kinderen – hem dan niet meer kunnen geven. Ik weet dat hij omringd zal zijn met mensen in een zelfde situatie én met mensen die veel meer kennis van zaken hebben dan wij. Ik weet dat het ons veel zorgen zal gaan schelen. Ik weet dat papa daar dan echt op zijn plek zit. Maar toch…

Mensen met dementie wonen in verpleegtehuizen achter gesloten deuren. Gesloten deuren die door iedereen geopend kunnen worden, behalve door de mensen die er wonen.  Eenmaal door zo’n deur gaan betekent voor iemand met dementie dat je er nooit meer zelfstandig uit komt. Nooit meer klinkt wel heel erg lang en drastisch.

Toen er iemand van CIZ indicatie kwam stellen en mijn vader vroeg hoe hij over die gesloten deur dacht gilde hij haar bijna hysterisch toe: “Ons soort mensen wordt niet opgesloten!” Het klonk mij ook een beetje als ‘levenslang’.. Niemand wil toch vrijwillig achter een gesloten deur wonen. Gesloten wonen betekent voor mij het absolute einde van je vrijheid.

Adidas maakte onlangs een mooi, treffend filmpje, wat precies laat zien wat ik bedoel…

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X