skip to Main Content
Ik Lig Wakker Van De Zorgen #hulpvraag

Ik lig wakker van de zorgen #hulpvraag

Lieve lezers, vandaag een uitgebreide hulpvraag van Ingrid. Ze schreef naar de Mantelzorgelijk-mailbox: “Op het moment voel ik mij namelijk best wanhopig en kan ik best wat hulp van ervaringsdeskundige gebruiken. Zouden jullie mijn verhaal ook willen delen?” Natuurlijk willen we dat! 
“Zelf ben ik altijd heel betrokken geweest met mijn oma van 92 jaar en inmiddels ook trots een van haar mantelzorgers te zijn.
We zijn heel hecht opgegroeid en de regelmatige bezoekjes sinds kleins af aan zijn het afgelopen jaar veranderd in steeds meer zorgen en regelen. We hebben geluk dat ze heel erg lang heel fit en bij de tijd is gebleven. Helaas heeft ze inmiddels de nodige lichamelijke kwalen en is ze ook dementerend. Iets waar ze altijd bang voor was geweest.
Samen met mijn moeder, haar zus en en haar zoon zijn we uiteindelijk vanwege de toenemende zorg een mantelzorgers groep gestart omdat wij immers al regelmatig bij haar komen. Van mijn twee broers is er één die zelf ook zorgintensief is en veel energie kan kosten. Mijn andere broer springt soms bij waar nodig en mijn vader helpt bij de administratie. Ik ben altijd blij geweest met de groep mensen die zo klaar staan voor mijn oma en ondanks fulltime/parttime werk, gezin en persoonlijke moeilijkheden die we ieder hebben staan we telkens voor mijn oma klaar.
Wat mij echter steekt is dat mijn oma nog een dochter heeft en daar ook meerdere kleinkinderen van die totaal geen moeite in haar lijken te willen steken of een reden waarom ze zelf al genoeg aan hun hoofd hebben.
Meerdere malen is er een verzoek geweest ook voordat ze zo achteruit ging of ze af en toe een keer langs willen komen. Zijn er zelfs beloftes gemaakt door enkele dat er om de week langsgekomen zou worden zodat wij die dag even onze eigen dingen kunnen doen. Nu een half jaar verder sinds de laatste belofte zijn de bezoekjes van allen bij elkaar op één hand te tellen. Iedereen heeft het te druk, maar er wordt wel van ons verwacht dat wij hun op de hoogte houden terwijl zij zelf geen eens een belletje tussendoor plegen van hoe het gaat.
Omdat mijn oma alle afspraken vergeet is hun ook gevraagd eerst met mijn moeder contact op te nemen omdat de kans groot is dat ze anders voor niks komen als ze bijvoorbeeld weer een onderzoek heeft of naar de knutselclub is. Het contact vooral met mijn moeder tussen hun is altijd gewoon goed geweest dus zou mijn inziens geen probleem moeten zijn geweest.
Toch gebeurd dit niet en is nadat zij een paar maanden later haar ziekenzalving ontvangen had de week erna ineens 2 kleinkinderen met beide hun gezin op dezelfde dag verspreid langsgekomen wat heel belastend voor haar was doordat ze niet kon rusten.
Helaas is enkele weken geleden mijn oom (die ook al op leeftijd is) door een zwaar insult getroffen waardoor hij een paar dagen in het ziekenhuis lag en moeten we het sindsdien met een mantelzorger minder doen. Helaas is zijn situatie dusdanig verslechterd sindsdien dat er nu ook heel veel voor hem geregeld en gezorgd moet worden omdat er ineens een heleboel aan de oppervlakte komt. Door alle drukte die we al hadden en toen er nog meer bij kregen was het erbij ingeschoten de ‘anderen’ in te lichten. Normaal doet mijn moeder dit. Toen ik dit na 3 dagen had nagevraagd en niet bleek te zijn gebeurd heb ik zelf gelijk met een nicht contact opgenomen en gevraagd het verder door te geven en de situatie uitgelegd en excuses aangeboden. Helaas kon ik op weinig begrip rekenen en werd het erg kwalijk genomen dat ze het zo laat pas hoorden omdat het ernstig af had kunnen lopen.
En dan kan ik zo kwaad op de verwijten worden, want niemand van hun kijkt überhaupt om naar mijn oom al heel erg veel jaren niet. Geen verjaardagsbezoeken of telefoontjes niks. En ook ondanks regelmatig aangeven dat oma achteruit gaat die ook hun moeder/oma is wordt er geen energie ingestoken. Pas nadat er iets gebeurd hoor je even van ze net zoals met de ziekenzalving. En ondertussen altijd wel doen alsof oma zo belangrijk ook voor hun is tegenover anderen en oma de enkele keer in een jaar dat ze haar zien.
Ik weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan. Inmiddels zijn er meerdere stemmen opgegaan om pas als oma’s einde echt nadert het te laten weten en verder geen moeite er meer in te steken dat het maar hun eigen verantwoording is, maar het voelt inmiddels als twee duidelijke kanten van mantelzorgers en ‘de anderen’. En ze lijken het wel lekker makkelijk te vinden dat wij alles doen en zij alleen te maken hebben met een gezellig praatje als ze mijn oma zien en niet naar de rest om hoeven te kijken. Terwijl wij alle narigheid over ons heen krijgen, helpen met de dagelijkse huishoudelijke dingen, gesnauw als oma ineens anders lijkt te zijn of de pijn voelen als we merken dat oma bepaalde dingen niet begrijpt waarom dat gebeuren moet en we voor haar welzijn of veiligheid dat toch moeten doen. Gisteravond heb ik zo voor het eerst tijdens zo’n moment gehuild bij mijn oma. Ze troostte me, maar bleef haar boze gevoelens herhalen en dat ze niet seniel was en al die dingen heus niet vergeten zou. Ondanks telefonisch uithuilen bij mijn moeder heb ik de halve nacht wakker gelegen van de zorgen en ook door de boosheid richting mijn tante en neven en nichten.
Het liefste zou ik hebben dat de rest er ook bij betrokken zijn. Mijn moeder heeft fibromyalgie naast de zorg voor haar zoon, broer en moeder en dan ook nog eens haar werk, mijn oom moet aan zijn eigen herstel werken, mijn oudtante heeft ook hartproblemen en is ook al op leeftijd en ikzelf heb een zoontje met extra gebruiksaanwijzing, ben hoogzwanger van onze tweede met inmiddels bekkeninstabiliteit, sinds een maand ook nog eens werkzoekend en stress ook op andere vlakken en merk dat ik het niet meer trek door zowel de lichamelijke belasting en mentaal als er weer eens situaties bij mijn oma zijn. Het is wachten tot een volgende mantelzorger uitvalt en dat is ook een achterliggende gedachte waarom we extra hulp van familie willen. Want zij zijn tenminste een bekende voor mijn oma en vele handen maken licht werk.
Inmiddels krijgt mijn oma thuiszorg voor steunkousen en medicatie in de ochtend en avond en heeft ze ook al een 24uurs zorg indicatie gekregen en tot groot verdriet van ons vrezen we dat er niets anders op zit als een verzorgingstehuis omdat ze een gevaar in haar eigen huis begint te worden. Terwijl een vreemde omgeving ons ook niet ideaal voor haar lijkt.
Mijn oma heb ik altijd als een tweede moeder beschouwd omdat ik heel hecht met haar ben opgegroeid en dat geldt ook voor de andere mantelzorgers. Nu snap ik dat ‘de anderen’ dat gevoel ervoor niet zo sterk hebben ondanks dat mijn oma ook voor hun altijd heeft klaargestaan. Het is ook niet mijn bedoeling om een familieruzie zo te gaan krijgen doordat wij zo’n groot contrast zien en bepaalde ‘schijnheiligheid’ ons erg kwetst en boos maakt.
We hebben haar situatie al vaker uit geprobeerd te leggen, maar doordat het initiatief zo eenzijdig is en er altijd wel een wijzende vinger terug is of hun drukke levensstijl als reden op wordt gegeven voelt het niet alsof het ook echt zo belangrijk voor hun is en dan vraag ik mij af of de beschuldigingen als wij hun niet op de hoogte houden wel terecht zijn?
Ik hoop op hulp, inzichten, ervaringen van andere mantelzorgers hoe zij zoiets aangepakt hebben of zouden aanpakken om te zorgen dat mijn oma nog zo comfortabel mogelijk haar laatste tijd mee mag maken en zonder dat een van de huidige mantelzorgers overspannen raakt als dat niet al het geval is.
Ik snap dat dit alleen mijn kant van het verhaal is (sorrie van de lengte), maar wie weet helpt het ons zo weer wat verder.
Alvast heel erg bedankt!
Avatar

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 4 reacties
  1. Ik sluit me helemaal aan bij wat Lieke zegt. En als aanvulling: zelf begeleid ik mensen met dementie in hun eigen veilige omgeving. Misschien is zoiets ook bij je oma in de buurt. Die begeleiding komt niet alleen ten goede van je oma, maar jullie als mantelzorgers worden hierdoor gelijk ook ontlast. Heel veel sterkte!

  2. Wat een heftige situatie. Ik herken me er wel in, vanuit de zorg voor mn ouders. Mijn moeder zorgt 24/7 voor mijn vader, die volledig zorgafhankelijk is. En zij is begin dit jaar ziek geworden.

    Ik heb ook te maken met familie die niet de steun biedt die ik zou willen. Niet alleen voor mezelf, maar juist voor m’n ouders zou ik dat graag willen. Wat als ze er straks niet meer zijn. Hoe kijk je er dan naar.

    Maar heb ik het begin gevraagd om hulp. Werd soms wel aangeboden, maar kreeg ook last-minute wel een afzegging of aanpassing, waar ik weer op moest acteren. Dit kostte mij nog meer moeite dan het helemaal alleen doen. Dus ik heb een paar keer gevraagd wat zij wilden betekenen. Geen antwoord op gekregen. En ik ben het zakelijk gaan bekijken en organiseren. Eerst kan je wel alles zelf oppakken, maar op een gegeven moment houdt dat ook op. En als ik jouw situatie zo lees, heb je ook nog wat anders te doen.

    Wat mij heeft geholpen is de cirkel van betrokkenheid en cirkel van invloed. Ken ik gelukkig vanuit mn coachingsopleiding. Kijk waar je geen invloed op hebt en waar je wel invloed op hebt. Daar waar je geen invloed op hebt, maar je wel mee bezig bent, kost energie, heel veel energie. En in het ergste geval uitval. Wil je goed voor een ander zorgen, moet je toch echt eerst goed voor jezelf zorgen.

    Waar heb je wel invloed op? Zijn er zaken te organiseren in ondersteuning zoals Hetty aangeeft. Erg mooi trouwens Hetty!
    Hebben jullie een organisatie in de buurt die kan meedenken in de mantelzorg. In Apeldoorn hebben we daar De Kap voor. Denken erg fijn mee.

    Ik deed in het begin alles zelf, maar merkte ook dat mijn rol als dochter helemaal verdween. Ik was alleen maar met planning, medicijnen, andere bestellingen, boodschappen en koken bezig. Soms vergat ik gewoon te vragen aan mn moeder hoe het met haar ging. En er kwam heel veel frustratie. Sinds ik meer zorg heb gezocht en ingezet, gaat het tussen ons ook weer beter.

    Ik houd de focus nu meer op mezelf en waar ik invloed op heb. En ik weet in ieder geval dat ik er later met een goed gevoel op terugkijk. Want ondanks dat het erg $£¥# is, genieten we ook van de momenten samen. Die door deze situatie ook intenser zijn dan daarvoor.

    Ik wens je heel veel sterkte. En pas goed op jezelf en de kleine. Hoop dat jullie er samen uitkomen en het als een bijzondere tijd kunnen ervaren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X