skip to Main Content
Lida Blogt Over Dementie: Wat Zoeken Ze Eigenlijk? #breincollectief

Lida blogt over dementie: Wat zoeken ze eigenlijk? #breincollectief

Wat zoeken ze eigenlijk?

Mensen met dementie zijn vaak op zoek. Met mijn moeder was dat ook het geval. Op haar kamer in het verpleeghuis liep ze vaak te zoeken naar iets. Meestal was het haar portemonnaie of het opschrijfboekje met telefoonnummers.
Op een dag kwam ik haar kamer binnen en stond te rommelen in de la van de salontafel. Ze keek op en zei tegen mij: “Ik ben mijn portemonnaie kwijt. Ik denk dat hij gestolen is.” “O jee “ zei ik “zal ik je helpen zoeken?” “Ja” zei ze “kun je wel doen maar ik denk toch dat hij gestolen is”
“Zullen we nog even samen kijken?” vroeg ik. “Goed” zei ze. En we keken op alle plekken die we kon bedenken.       Ze zocht dapper mee. “Hier is hij niet, nee en daar is hij ook niet. Hij is vast gestolen” zei ze weer.
Ze werd er moe van en zei “Ik ga even zitten hoor. Zoek jij maar verder”. “Goed” zei ik en zocht nog wat door.   Ze zat stil te kijken naar wat ik deed en ineens vroeg ze “ Wat doe je? Wat zoek je eigenlijk?”
Dat was een goede vraag. Want wat miste ze eigenlijk. Waar moest naar gezocht worden? Waar kwam dat gevoel dat er iets belangrijks weg of zelfs gestolen was vandaan.
Mensen met dementie kunnen niet goed tegen stilte. Dan komen er ineens allerlei gevoelens naar boven. Bij mensen met een gezond brein is dat ook zo.              ‘s Nachts als je niet slapen kunt omdat er iets gebeurd is dat je vervelend vindt bijvoorbeeld. Dan ga je liggen “malen”.
Als je dementie hebt is er echt iets heel vervelens met je gebeurd.
Iets dat je niet begrijpt omdat je je hersenen niet meer goed kunnen gebruiken. Maar je voelt het wel.       Want voelen kun je nog als de beste.
Je hebt vaak het gevoel dat je iets kwijt bent geraakt dat erg waardevol is.
Misschien is het zelfs wel gestolen.     Iets dat je aanzien, controle en status gaf. Zoiets als geld, een sierraad of een nieuw kledingstuk bijvoorbeeld.
En dan zit je daar in die stille kamer met dat gevoel en dan denk je ineens zoals mijn moeder “waar is mijn portemonnaie?” Want die staat symbool voor geld en aanzien. En dan ga je op zoek. Want als je hem terugvindt zal het vast beter met je gaan. Maar het ging niet om de portemonnaie. Het het is het verliesgevoel.
Dus ga niet in discussie maar help zoeken. Wat er ook maar gezocht moet worden en maak contact en biedt betrokkenheid aan want als je helpt zoeken voelt iemand zich ineens weer gezien. Belangrijk. Iemand die de moeite waard is omdat jij hem wilt helpen.
Dan lost het nare gevoel vaak vanzelf op.
En de portemonnaie die zat gewoon in de rollator tussen de koekjes.
Avatar

Lida Waterlander

Onderwijsadviseur, ontwikkelaar bij BreinCollectief , meer dan 10 jaar mantelzorger. Passie: op zoek naar de meest gunstige woon- leefsituatie voor MMD

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X