skip to Main Content

Lichtpuntjes

We hebben dit bijzondere jaar afgesloten op een merkwaardige manier. Tijdens de kerstdagen hebben we, met militaire precisie, iedereen even kunnen zien. Hoe anders was dat met de jaarwisseling. We konden niet bij elkaar zijn, dit voor het eerst in mijn leven. We moesten kiezen wie we wel en wie we niet live konden zien. Op afstand en digitaal hebben we elkaar gelukkig nieuwjaar toegezwaaid. Wat een afsluiting van een bizar jaar.

In gedachte neem ik ons jaar nog even door. Het was een zwaar jaar met veel zorgen, angst en onvoorspelbaarheid. Een jaar dat, ook binnen onze familie, volledig in het teken van het virus stond. Isolatie, quarantaine en revalidatie. Een lange periode van vallen en weer opstaan. Een periode van zonder elkaar toch dicht bij elkaar zijn.

Als ik denk aan afgelopen jaar, dan schieten er ineens ook lichtpuntjes door mijn hoofd. Kleine gebaren die een groot effect op mij gehad hebben. In de moeilijkste periode kwamen mensen op ons pad die ons zagen, het begrepen en die echt een verschil hebben gemaakt. Zulke mooie mensen die waarschijnlijk zelf niet in de gaten hebben wat ze voor me hebben gedaan.

Ik neem je mee naar het dieptepunt in de eerste golf van besmettingen. Mijn moeder lag in een Coronacentrum en we hadden al weken geen contact gehad. Totdat een jonge verpleger zijn eigen IPad van thuis meenam en de tijd nam om te beeldbellen. Zomaar een jonge man die zoveel moeite deed om ons in contact te brengen. Ik denk nog vaak aan hem.

Maar ik denk ook aan de plaatselijke bakker die iedere week het brood thuisbezorgd omdat zij zomaar snapt dat het gecompliceerd is in onze familie. Of de apotheek waar ik langs mag komen als ik in de buurt ben. Of de wijkverpleegkundige die zag dat ik bijna omviel en direct de zorgmomenten opschaalde. Of de buurvrouw die de vuilnisbakken bij mijn moeder buiten zet en binnenhaalt. Of die lieve kennis die ineens met bloemen in een prachtige vaas voor de deur stond. Of mijn maatje die altijd maar één appje weg is en tijd maakt. En niet te vergeten de fantastische mensen van de thuiszorg die, ondanks alle drukte in de zorg, toch extra helpende handen boden als dat nodig was. En natuurlijk bedank ik jullie voor alle lieve berichtjes en lieve woorden.

Allemaal prachtige gebaren van mooie mensen. Deze gebaren koester ik, want ze maakten voor mij echt een verschil in het lastige 2020. En als ik dan nu kijk naar onze kleine familie, dan ben ik trots op onze voorzichtige kinderen, op onze positivisme, op ons doorzettingsvermogen, op ons geloof in de mensheid en op al die lieve mensen die ons zien. Dan hebben we het nog niet zo slecht gedaan in het afgelopen jaar.

En nu ligt er een heel nieuw jaar voor ons. Een jaar waarvan we nu nog niet kunnen inschatten wat het gaat worden. Een jaar waarin we hopen op betere tijden. Maar één ding weet ik zeker, er zullen altijd lichtpuntjes zijn. Soms moeilijk te zien, maar ze zijn er. Dus wens ik iedereen een liefdevol 2021 met veel lichtpuntjes, mooie gebaren en gezondheid!

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X