skip to Main Content
Lichtblauw – Blog Van Henny Wind

Lichtblauw – blog van Henny Wind

De meest voor de hand liggende plaats om mijn man te vinden is in ‘de huiskamer’. Daar ga ik eerst maar even kijken. Als ik binnenloop en zoekend om me heen kijk, komt mevrouw S op me af lopen.  ‘Ze kunnen in alle hoeken en gaten zitten!’, zegt ze op onheilspellende toon, alsof ze met een ratten-verdelingsactie bezig is.

Hij zit er niet. Dan zit hij dus op de kamer. Ik tref hem daar aan, in zijn luie stoel. Hij kijkt deze keer niet in zijn agenda, enige houvast om de dagen door te komen. Hij kijkt naar de vloer achter zijn voeten. Ik neem hem mee naar buiten, naar het park, waar de zon schijnt. Dat is ook voor mijn humeur beter.

Als we op een bankje zitten, valt me opnieuw op hoe zacht zijn uitdrukking is geworden. Zijn hele verschijning is niet alleen fragiel, maar ook van een opvallende zachtheid. Ik moet denken aan de kleur lichtblauw, de kleur van de lucht bij het strand op een vroege zomerochtend.

We nemen zijn leven door. Dat wil zeggen anno 30 jaar geleden, want de rest is weg. Op de feiten, die ik chronologisch opsom, reageert hij opgewekt en begrijpend. Weer bespeur ik een vreemd soort vergevingsgezindheid bij alle gebeurtenissen die ik opnoem. Er is geen oordeel. Dingen waar je best anders over kunt denken zijn voor hem nu gewoon ‘goed’.

Terug in de kamer is er weer de gebruikelijke verwarring over het eten, wanneer dat is en vooral waar dat is en hoe her betaald moet worden.

Als ik wegga vang ik nog een glimp op van moeder en dochter V. Ze komen uit het kantoortje en nemen de trap. Ze kijken naar de grond. Het is me opgevallen dat meneer V al een week niet meer in de huiskamer is verschenen.

Buiten zie ik ze lopen. Ze lopen langzaam, in gedachten, naar de auto van de dochter. Ze merken mij niet op.

Ik weet wat dit betekent.

Het kan zomaar ineens zo ver zijn.

In mijn droom duw ik de rolstoel met mijn man voort. Het is prachtig zomerweer en we praten geanimeerd, terwijl we langs de waterkant van een sloot in een mooi bos lopen.

Er is helemaal niets aan de hand, bedenk ik me. Alles is goed, op de rolstoel na.

Maar wat geeft dat, ik ben in ieder geval niet alleen, zoals ik eerder dacht. Waar heb ik me druk om gemaakt! Die eenzaamheid waar ik zo voor vreesde is er helemaal niet!

Een boze droom….meer was het niet.

Henny Wind

juli 2017

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X