skip to Main Content
Leven Na Mantelzorg – Wat Heb Ik Gemist?

Leven na mantelzorg – Wat heb ik gemist?

Als mantelzorg wegvalt gaat er meteen een nieuwe fase van je leven in. Zeker als je heel intensief voor iemand hebt gezorgd kan het gebeuren dat je in een gat valt. Je rouwt namelijk niet alleen om het verlies van je dierbare maar ook om het verlies van een hele intensieve periode in je leven. Dit blog gaat over wat ik als mantelzorger allemaal gemist heb. Niet alleen in de tijd dat ik zorgde maar ook nu nog.

Ouders

 Toen mijn moeder stierf kwam ik er al snel achter dat mijn vader mijn vader helemaal niet meer was. In het begin had ik dat allemaal nog niet zo door. Dat botste vaak. Bedenk maar eens hoe het is als iemand die jou altijd helpt, adviseert en steunt steeds afhankelijker van jou wordt. Dat is toch niet te bevatten? Maar dat is waar je als mantelzorger voor iemand met dementie ook tegenaan loopt. De rollen worden omgedraaid. Ik had dus al geen moeder maar door zijn ziekte ook geen vader meer. Beide miste ik enorm. De een door de dood, de ander al bij leven. Nooit bedacht dat het bestond, nooit gedacht dat het mij zou overkomen en nooit geweten hoe heftig dat was.

Steeds meer zorg

 Er is ongetwijfeld een verschil tussen zorgen voor je vader of voor je partner. Ik hoefde namelijk niet 24/7 samen te leven met degene waar ik voor zorgde. Ik kon elke dag gewoon naar huis en naar mijn werk. Even lijfelijk uit de zorgsituatie stappen was fijn. Toch stond ik wel 24/7 aan, ondanks drukke baan, een man die in die tijd twee keer ernstig ziek werd en een opgroeiende puberzoon. Zoetjesaan moest ik steeds meer ‘me time’ inleveren. Zeker toen mijn vader verder achteruitging en me ook steeds meer nodig had.

Op dat moment gingen dus eerst al mijn vrije uurtjes eraan. Afspraken maken met vrienden? Nope! Die uurtjes had ik nodig voor thuis en voor papa. Of ik was gewoon te moe om ook maar iets te ondernemen. Toen moesten er werkuurtjes wijken omdat de zorg steeds intensiever werd. Die uurtjes gingen naar papa.

Onbezorgd een dagje, een weekendje of een weekje weg met mijn gezin? Nou nee, van onbezorgdheid was geen sprake meer. Elke dag dat ik weg was stonden toch vaak in teken van papa. Hij vergat namelijk alles, behalve mijn telefoonnummer.
Soms belde hij me wel 18 keer achter elkaar. Dag en nacht. Wist hij veel dat ik hem 5 minuten daarvoor nog verteld had dat ik in Zuid-Frankrijk op een strand zat, de Sagrada Família beklom, of in een hotelbed op Terschelling lag.

Pas later, in het verpleeghuis, stopte het bellen. Het vreemde is dat ik zijn telefoontjes toen enorm ging missen. Het was verdrietig om nooit meer ‘papa’ in het scherm van mijn mobieltje te zien staan en om nooit meer zijn eeuwig opgewekte “Hey Mallijn, ben jij dat?” te horen.

Leegte

Voor mij voelde de eerste periode zonder mijn vader ontzettend leeg. Klinkt misschien een beetje vreemd maar zo heb ik het wel ervaren. Je sluit een enorm heftige periode van je leven af. En ondanks dat je je als mantelzorger vaak alleen voelt, draag je de zorg natuurlijk nooit helemaal alleen. Ik had mijn zussen al en toen mijn vader achteruitging kwamen er een aantal hele fijne en lieve mensen op ons pad. Stuk voor stuk mensen waar je op dat moment lief en leed mee deelt en die ons uiteindelijk heel dierbaar zijn geworden. Met elkaar hebben we intensief voor mijn vader gezorgd. Dat schept een band. Ook van hen moesten we grotendeels afscheid nemen toen mijn vader stierf. Met name de eerste drie maanden miste ik die tijd en wat we met en aan elkaar hadden enorm.

En nu?

Ik mis mijn vader met en zonder Alzheimer. Want gek genoeg zijn dat voor mij nu even twee totaal verschillende dierbaren. En omdat ik het in 2012 moest parkeren door de zorg voor mijn vader, is het gemis om mijn moeder nu weer meer aanwezig. Maar het is ook goed zo. Ik kan weer meer zorgeloos zijn, ik heb weer me time en ik kan me weer bezighouden met de mensen en dingen die ik belangrijk vind. Ongestoord, onbezorgd en vrij. Ook heb ik veel geleerd. Over dementie, mantelzorg, de mensen om me heen en niet in de laatste over mezelf. Ik ben tot bijna alles in staat, heb echt hele fijne mensen om me heen waar ik altijd op kan bouwen en daardoor kan ik veel meer aan dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Echt, hoe roerig de jaren met papa ook waren, ik had het voor geen goud willen missen!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X