skip to Main Content
Leven Na Mantelzorg: Hoe Nu Verder?

Leven na mantelzorg: Hoe nu verder?

De afgelopen weken heb ik jullie vertelt over mijn leven na mantelzorg. Een nieuwe fase in mijn leven zonder zorgen voor mijn lieve, leuke en grappige maar soms énorm moeilijke en irritante vader met Alzheimer. Er was met name de eerste twee jaar geen land met hem te bezeilen en dan was hij alleen maar boos. Wat maakte dat mijn zussen en ik het toch nog zo lang volhielden? Hij werd steeds liever en was altijd enorm dankbaar voor alles wat we voor hem deden. Ik ben blij dat ik onderdeel van zijn Alzheimerleven mocht zijn en trots dat hij mij vertrouwde en een inkijkje gaf in dat wonderlijke brein. De afgelopen acht jaar waren emotioneel, (mantel)zorgelijk en zeer vermoeiend maar ik had het voor geen prijs willen missen.

Hoe nu verder?

Tja, ik ben natuurlijk geen mantelzorger meer. Toch voel ik me nog erg met mijn lotgenoten verbonden. Dat komt deels uit Mantelzorgelijk voort maar ook door een énorm groot gevoel van onrecht. Door de hulplijnen tijdens de intelligente lockdown en al die gesprekken met lotgenoten, ben ik tot de trieste conclusie gekomen dat er ook nauwelijks iets veranderd is ten opzichte van 8 jaar geleden. Mantelzorgers hebben nog steeds geen positie en er wordt nog steeds niet naar hen geluisterd. Het enige verschil met acht jaar geleden is dat mantelzorgers gelukkig wel meer van zich laten horen. Met name via dit mooie platform en daar ben ik super trots op.

Mantelzorgelijk

Ik herinner me nog een reactie onder het nieuwsbericht dat mijn vader overleden was. Er werd me door een volger op een hele directe manier gevraagd of ik zou stoppen met schrijven op Mantelzorgelijk omdat ik geen mantelzorger meer was. Ik schrok daar in eerste instantie van. Had me ook niet direct gerealiseerd dat stoppen een optie was. Toch wist ik meteen dat het overlijden van mijn vader niet automatisch betekende dat ik zou stoppen met storytelling over mantelzorg. Daarvoor heb ik te veel ervaring opgedaan. Ik heb nog genoeg te vertellen. Misschien zelfs wel meer dan toen mijn vader nog leefde. Want een herkenbare angst van velen van jullie;  die rottige angst dat je dierbare de dupe wordt van jouw woorden of daden. Dat heb ik nu niet meer. Ik kan en mag sinds 7 maanden álle problemen waar mantelzorgers tegenaanlopen aankaarten. Zonder angst om mijn vader. Iemand moet die dingen roepen en af en toe een fikse knuppel in het hoenderhok gooien. Laat mij dat dan maar voor jullie doen 😉

Een eigen leven

Wat ook super relaxt voelt: Ik heb weer een eigen leven. Ik kan weer gaan en staan waar ik wil, zonder zorgen om mijn vader. Dat voelt hartstikke bevrijdend. Ik heb weer volop tijd en energie om mijn ding te doen. En ik hoef niets meer van man en kind te missen. Want dat ik best wat tijd met hen gemist heb moge duidelijk zijn. Qua werk gaat het ook super. Het is druk in onze salon, ondanks de coronacrisis. Hoe fijn om met mijn lieve collega’s na de lockdown gewoon weer voluit te kunnen gaan! Ik voel me sinds een paar weken ook echt weer goed. De vermoeidheid maakt weer plaats voor een tomeloze energie. Ik ga ervoor met alles en ieder die me dierbaar is. Alleen dat sociale leven laat door Corona natuurlijk nog even op zich wachten. Maar we zijn gezond en willen dat graag zo houden. Die tijd komt wel weer.

Toekomstplannen

Nu ik mantelzorger af ben kan ik ook weer toekomstplannen maken. Er is nog zoveel wat ik zou willen doen in de toekomst. En het is ook alsof anderen dat aan me merken. Ik zit namelijk sinds een week of wat in een flow van mensen die op mijn pad komen. Mensen die iets met mij samen willen gaan doen of opzetten. Een docu van de filmpjes van mijn vader, een boek en nog veel en veel meer. Alles klinkt superleuk maar het staat nog echt allemaal in een startfase. Ik moet goed nadenken wat ik wil en kan aanpakken. Maar het feit dat ik er weer tijd en ruimte voor heb is écht goud waard. En wat betreft Mantelzorgelijk? Ik vermoed dat jullie dat vast wel weten….  WE ZULLEN DOORGAAN!

Tot de volgende blog 🙂

 

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X