‘Voor later, als ik er niet meer ben’ #dementie #mantelzorg #alsmijnvader

Nog een ‘gevonden’ filmpje van mijn Alzheimer vader. Ik nam hem eind oktober 2019. Papa had die dag niet veel zin in een gesprek en filmen. Hij was moe, benauwd en wilde liefst met een kop koffie gewoon maar wat naast elkaar zitten in het restaurant. Toch volgde er nog kort een ‘goed’ gesprek over zijn ‘mogelijk’ naderende einde en benoemde hij het nut van mijn wekelijkse filmpjes: “Voor later, als ik er niet meer ben ”..

How little did we know… 4 maanden later was hij er inderdaad niet meer. Zou hij het voorvoeld hebben? Wie zal het zeggen. Maar we hebben in 2015 wel een goed besluit genomen samen. Filmpjes maken van je dierbare is écht fijn voor later. Het gaf een mooi inkijkje in het demente brein en het geeft ons na zijn heengaan troost maar zorgt ook voor de nodige relativering bij de rouwverwerking. Mijn vader zat er nog wel aan de buitenkant maar van binnen vond ik hem steeds zieliger worden. Zijn onrust, zijn warrigheid en zijn angsten waren soms gruwelijk. Dat maakte verdrietig, bezorgd en gaf elke keer weer een gevoel van onmacht. En ondanks dat ik hem nog steeds heel erg mis, ben ik hartstikke blij dat er na 8 jaar rust kwam. Voor hem maar ook voor mij en mijn broers en zussen. En die filmpjes? Die blijf ik koesteren..

marjolijnbruurs

Marjolijn Bruurs is sociaal ondernemer, voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk en initiatiefnemer van Mantelzorgelijk.nl. Als ervaringsdeskundige en mantelzorgactivist maakt zij zichtbaar waar beleid en praktijk uit elkaar lopen en wat dat betekent voor mantelzorgers. Ze zet zich in voor structurele verandering, spreekt zich uit waar systemen tekortschieten en pleit voor beleid waarin de grenzen, bestaanszekerheid en stem van mantelzorgers daadwerkelijk leidend zijn.