Lege dagen #parkinson

Marlies VerdoodtKrampachtig bladert mijn vader door de witte dagen. Op zoek naar afspraken die niet bestaan. Zijn agenda is zijn houvast. Aan het leven. In zijn hoofd vloeien dagen, weken, maanden over in elkaar.
De voorbije jaren werd zijn agenda leger. Zijn notities steeds minder leesbaar door Parkinson. Alsof ze daardoor nog minder werkelijk worden. En de afspraken die er wel zwart op wit staan, geven de laatste tijd verwarring in zijn hoofd.
Ik heb hem nooit anders geweten dan met zijn agenda. Mijn vader. Achter die agenda een man die zich niet altijd liet kennen.

Ik overdrijf. Hun agenda is niet leeg. Soms voelt het zo. Ik zou de leegtes in het leven van mijn ouders willen vullen. Zorgen dat er altijd iemand is, er zelf altijd voor hen zijn. Maar zo liet ik de voorbije jaren vaak mijn gezin en mezelf een beetje in de steek. En die beetjes worden een berg. Een grens. Die je lang kan verleggen. Maar die je dan toch overschrijdt. Te hard gezorgd. Te ver gegaan. Gebroken en verloren.
Maar nee dus, hun dagen zijn niet leeg.  Behalve de warme en zorgende mensen in het verzorgingstehuis waait er regelmatig een frisse wind van leven hun kamer binnen. Mijn zus en ik, onze kinderen (tussen 6 en 15 jaar), onze mannen. Zeker nu mijn ouders bijna onze buren zijn geworden, wandelen, steppen of fietsen we heel vaak bij hen binnen. Nooit zomaar even. Altijd moet er ook wel iets. Gezorgd, geregeld, een brandje geblust.

Er zijn mensen die blijven komen. Daar kunnen we alleen ontroerd om zijn. En dankbaar.
Er zijn mensen voor wie de drempel hoog is. We kunnen het af en toe maar eens vragen (al voelt dat soms als smeken). Hen moed inspreken om toch eens langs te komen. Hen tips meegeven om het bezoek lichter te maken in de zwaarte van de ziekte. Met een paar mensen samen komen bijvoorbeeld, niet alleen. Dat betekent een wereld van verschil. Zo kan mijn moeder vanop de zijlijn – voor altijd in de stilte van haar leven – genieten van het gesprek. En van haar glas Kriek. Zo kan mijn vader meepraten. Zoals hij altijd deed.
Een afspraak die regelmatig in hun agenda terugkeert is de drukpuntmassage. Hoe heilzaam kunnen aanrakingen zijn. Zeker wanneer de afstand van hoofd naar hoofd groeit.

Sinds zowat vijf jaar bepalen mijn zus en ik de agenda van onze ouders.  We denken (na en vooruit), maken afspraken en organiseren. Een tweede huishouden naast het onze. Dat blijft, ook sinds ze in het verzorgingstehuis zijn.
En dat is eigenlijk het moeilijkste. Dochter zijn en moeder moeten worden voor je ouders. Stukjes van hun leven moeten af- en overnemen. En altijd twijfelen. Want van je ouders – voor wie je moedert – hoor je niet dat je het goed doet. Dat je nu maar naar huis moet gaan en eens goed voor jezelf moet zorgen. Misschien is dat wel het allermoeilijkste.

Marlies is mama van twee heerlijke dochters, dochter van zieke ouders en vrouw van een man die haar geduldig verdraagt en vér draagt. Ze zoekt naar woorden die zin geven aan haar leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top