skip to Main Content

Leegte

Heel Nederland en misschien wel Europa is in de ban van de kou. Zelf ben ik een enorme koukleum, maar ik mag zeggen dat ik er van geniet. Natuurlijk ga ik naar buiten met een hele dikke shawl om en een legging onder mijn spijkerbroek en zo meer aanpassingen. Als ik dan buiten ben, geniet ik van de fietstochten die ik maak. Mijn auto is een paar dagen naar de garage en eigenlijk vind ik dat minder erg dan gedacht. Sowieso loop of fiets ik de laatste weken al iedere keer bij kleine boodschapjes. Ik weet dat het goed voor me is, dus dit jaar voeg ik daad bij woord. Neemt niet weg, dat het voor ouderen en zieken (zoals ALS patiënten) veel te koud is om in een rolstoel of elektrische rolstoel naar buiten te gaan. Door het stil zitten koelt het enorm snel af. Sjonny zou ook (onder protest) lekker bij de kachel zijn gebleven. Vorig jaar is hij er met kou wel uit geweest, maar ik weet nog goed, dat dat vaak kleine rondjes waren, waarin hij heel dik ingepakt onder een deken een frisse neus wilde halen. Ik begrijp dan ook goed, dat die groep wenst dat deze Siberische kou snel over is, terwijl schaatsliefhebbers graag hun schaatsen uit het vet halen.

Het is nog geen jaar geleden dat Sjonny is overleden en aan de ene kant lijkt het echt heel vers (april vorig jaar) en aan de andere kant zijn er al heel veel dingen gebeurd, die hij niet heeft meegemaakt. De verhuizing van onze oudste Marleen, mijn klim op de Kilimanjaro, het uitbrengen van mijn boek, al onze verjaardagen; zijne is de ‘laatste’ in de rij en zo meer gebeurtenissen. Zo gaat het eigenlijk ook met mijzelf en mijn gevoel. Het ene moment geniet ik van grote en kleine dingen zoals hierboven omschreven en op andere momenten kijk ik naar een enorme leegte. De leegte die Sjon achterliet in ons gezin. En ja, een deel van de verwerking is al gebeurd tijdens zijn ziek zijn. Het andere deel heeft tijd nodig. Hoeveel weet niemand. Dat merk ik vanzelf. Stap voor stap ga ik verder op mijn pad. Gelukkig met velen die mij een warm hart toedragen. Da’s fijn in deze kou 😉

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen voor een goed doel en ter nagedachtenis aan Sjonny. In januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg uit". Mariska geeft lezingen, trainingen en workshops om de relatie tussen zorgprofessionals/werkgevers en mantelzorgers te verbeteren.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X