skip to Main Content

Leefwijze aanpassen of doorgaan op de oude voet – de partner verandert mee

Je leefwijze aanpassen aan de veranderingen waarmee het niet-aangeboren hersenletsel van je partner gepaard gaat, is niet iets wat zomaar zonder slag of stoot verloopt. Je leefde een leven dat tevreden stemde en ineens is daar dan een gebeurtenis die ervoor zorgt dat alles even stilstaat. Je begint te handelen op een soort automatische piloot en beseft helemaal niet dat vanaf dat moment alles anders is en nooit meer hetzelfde wordt. Het voelt als een soort verdoving. Alles om je heen is even niet meer zo heel erg belangrijk en wat je doet staat helemaal in het teken van wederopbouw en hoop op een terugkeer naar normaal.

Vragen

Wat als dan blijkt dat een terugkeer naar normaal een afgesloten weg blijkt te zijn? Het zit nou eenmaal in een mens om ondanks alles door te gaan en weer op te bouwen wat is afgebroken. Je stelt je verwachtingen nou eenmaal niet zomaar bij. Teleurstelling komt in jouw woordenboek niet voor. Voor welke keuzes kom je dan te staan? Is er wel iets te kiezen? Kun je je oude leven als partner weer oppakken? Mag je je oude leven als partner weer oppakken? Heb je nog wel iets om voor te dromen? Moet je je als partner van iemand met niet-aangeboren hersenletsel wel aanpassen aan de veranderde omstandigheden? Het zijn vragen die niet zomaar te beantwoorden zijn. Er staan vele dilemma’s in de weg. En het grootste dilemma ben je misschien wel zelf.

Sociale druk

Al vroeg in je leven word je voorgehouden dat het beter is niet zomaar in een onbezonnen avontuur te stappen. Als mantelzorg zich in welke vorm dan ook zomaar aandient, stap je er vaak wel zomaar in. Er lang over nadenken is er meestal niet bij, ook al is de afloop onbekend. Mantelzorg is geen bewuste keuze. Op het moment dat de problemen zich aandienen ga je aan de slag. Later kun je er een motief aan hangen – je doet het uit liefde, je doet het uit plichtsbesef. Deze motieven komen bij mij over als sociaal wenselijk. Zo kreeg ik te horen dat het huwelijk doorgaat ‘tot de dood ons scheidt’. Dat zou dus betekenen dat er geen andere keuze is dan te zorgen voor je partner. Mij gaat dat te ver. Ook de kinderen, van wie de loyaliteit veelal uitgaat naar de getroffene, kunnen een bepalende factor zijn. Sociale druk kan zeker invloed hebben op de keuze die je maakt. Dat gebeurt onbewust. De genoemde motieven doen geen recht aan jezelf als mens. In mijn beleving heb ik op het moment dat het nodig was, de zorgmantel aangetrokken omdat voor mij het leven doorging en ikzelf er ook profijt van zou hebben als ik zo goed en zo kwaad als het ging mijn steun aan hem gaf. Dat motief zit de liefde waarmee je het werk oppakt, echt niet in de weg.

Aandacht vragen niet egoïstisch

Als je hebt gekozen voor de zorg voor een naaste, blijkt het heel gemakkelijk te zijn jezelf onderweg te verliezen. Bij langdurige zorg is dat wel iets om rekening mee te houden. De mantelzorger levert dan veel in. Dat kan op termijn tot overbelasting en frustraties leiden. Daarom is het belangrijk ook een beetje lief te zijn voor jezelf. Aandacht vragen voor jouw situatie is niet egoïstisch. Wie goed voor zichzelf zorgt, is beter in staat zorg te geven. Er is een leven naast de mantelzorg. Als er mogelijkheden zijn om sport, hobby of werk en zorg op elkaar aan te sluiten dan is er ruimte ook weer iets van een eigen leven vorm te geven. Praktische bezwaren zijn uit de weg te ruimen. Natuurlijk mag er voor de partner van iemand met niet-aangeboren hersenletsel iets te dromen overblijven. Zij heeft te maken met specifieke problemen die nog bovenop de zorg komen.

Dilemma’s

Lastiger zijn de dilemma’s waarover je niet zo gemakkelijk kunt spreken met de mensen in je omgeving. Er rust nog altijd een taboe op vraagstukken die gaan over je relatie met de getroffene; of over seksualiteit. Wanneer de situatie voor je gevoel onleefbaar wordt, vind je als partner misschien weinig begrip in je omgeving. Er is moed voor nodig om te spreken over de dingen die onzeker maken. Wil je nog wel verder met je partner, nu hij vaak niet meer voor rede vatbaar is. Kun je nog wel op je eigen gevoel vertrouwen, terwijl de mensen om je heen een andere mening zijn toegedaan? Kun je in het algemeen nog wel iets goed doen. Hoe kun je het gevoel van eenzaamheid in je relatie opvangen? Zo kunnen eigen twijfels je behoorlijk in de weg zitten en een dilemma vormen om overwogen keuzes te maken. Feit blijft dat door het niet-aangeboren hersenletsel van de getroffene het leven voor beide partners is veranderd en dat die verandering om aanpassingen vraagt. Door dat onder ogen te zien, ben je een heel eind op weg. In welke mate je mee wil gaan of mee kunt gaan in die veranderingen, dat is aan de mantelzorger/partner. Die heeft heel wat dilemma’s te overwinnen. Voor mij bleek op de oude voet doorgaan niet realistisch.

Avatar

Jet van Swieten

Jet van Swieten is schrijver, journalist, blogger en kunstenaar. Zij is mantelzorger voor haar man, die te maken heeft met de onzichtbare beperkingen van niet-aangeboren hersenletsel na een herseninfarct. In haar blog maakt zij het onzichtbare zichtbaar.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X