skip to Main Content

Langzaam Vertrouwen opbouwen, 



We nemen je over van een andere zorgaanbieder die al enige tijd bij jou in beeld zijn. De overdracht summier. Je geheugen begint je in de steek te laten. We moeten opnieuw op ontdekking wie ben je, en voor jou wie zijn wij, het laatste lijkt je niet zoveel te interesseren want we zijn niet echt welkom. Als je al het geluk hebt om binnen te mogen komen sta je binnen no time onverrichte zaken weer buiten. Je hebt ons niet nodig je red je prima en hebt geen controle nodig, je doet het heel je leven al alleen. 
Ons dit duidelijk te maken gaat vaak met een wijzende arm en vinger want je hebt moeite met het vinden van de juiste woorden of je maakt ze maar half, maar met je lichaamstaal en je gezichtsuitdrukking is het duidelijk dat ik er eruit moet. 
Buiten op de stoep sta ik verbaast over mezelf dat ik alweer buiten ben voor ik goed en wel binnen was. 
Dit wordt een uitdaging, ik hou van uitdagingen en zeker als mensen cognitieve problematiek hebben. 
Het langzaam winnen van vertrouwen, en een band opbouwen. Kijken waar het goed en of juist fout gaat en zo tot het verlenen van de zorg die nodig is. Hierbij goed te kijken naar eigen regie en zelfredzaamheid is een mooi en interessant proces. 
De keer erop ben ik binnen en heb me voorgenomen me niet zomaar weer naar buiten te laten werken. Ik kijk rondzoekend naar iets waarmee ik het gesprek kan afleiden van de zorg. Ik zie veel foto’s en bidprentjes op tafel liggen. Ik vraag wat voor een mooie foto’s en prentjes je daar hebt liggen, je kijkt me aan en kijkt met een blik alsof je begrijpt wat mijn bedoeling is, maar je wilt te graag vertellen over de bidprentjes en foto’s, je gaat overstag. 
Je hebt woord vindt problemen, dit maakt het extra lastig. Ik ken je nog niet heb dus ook bij veel woorden geen idee wat je bedoelt, ik probeer het zo goed mogelijk te volgen, je zit zo in je verhaal dat ja knikken een keer lachen al voor jou genoeg is. 
En dan ineens kijk je op en geeft aan dat ik moet gaan, even lijk je te beseffen dat ik de zuster ben die je eigenlijk helemaal niet binnen wil hebben. Ik wens je een fijne avond en ga, wetend dat ik weer een stapje verder ben. En inderdaad de keren erop verlopen steeds soepeler, ik begin ook je manier van communicatie wat beter te ontcijferen, en kom erachter dat je hondje waarvan het hoofdje beweegt de vervanging is geworden van je hondje die je hebt gehad. 
Je aait hem praat ertegen en voert hem van jou eten. Vanaf dat moment zetten we hem standaard bij je bord, het lijkt je rust te geven. 
Je bent altijd alleen gebleven en bent super opgeruimd, georganiseerd en bijna dwangmatig klinische schoon op je huis, gekscherend heb ik je al eens gevraagd of je niet een keer een rondje in mijn huis wil maken. Geloof niet dat ik tijdens mijn werk al ooit in zo’n schoon huis ben geweest. 
Ook ben je netjes op je kleding, alleen valt het al snel op dat je vergeten schone kleding aan te doen. Wat dus ook doet vermoeden dat douchen ook al even geleden is. 
Dat gaat een hele uitdaging worden, met een smoes mag ik mee naar boven, je laat me je kasten vol kleding zien, Alles netjes op kleur en gestreken en strak gevouwen, het lijkt wel een winkelschap. 
Ik zoek een mooi setje uit voor morgen, mais gele broek bijpassende blouse riem, schoenen en ondergoed Alles mooi gestreken en gevouwen, het lijkt wel nieuw. Ik leg het klaar op de stoel en zeg dat we dat mooie setje morgen aan gaan doen… ik ben benieuwd. 
Ik zorg de volgende morgen dat ik er op tijd ben, je bent nog boven het zou het moeten lukken. 
Ik roep goede morgen en loop door naar boven. 
Ik klop op je slaapkamerdeur. En daar zit je op je stoel naast een super strak opgemaakt bed, het lijkt onbeslapen maar niks is minder waar, dit is hoe je iedere ochtend je bed opmaakt, heel bijzonder. Helaas ben je ook al aangekleed, toch waag ik een gok en vraag je mee naar de andere kamer te gaan, en leg uit dat we vandaag wat anders aan gaan doen. Zoals gisteren afgesproken. Je vindt het niet nodig maar de blouse is goed, al pratend help ik je in je blouse, als ik wat wil bereiken moet ik nu doorzetten. En al pratende gaat ook je broek uit, als ik vraag een nieuwe onderbroek aan te doen komt er weer verzet. 
Ik heb het idee dat je je schaamt ik geef aan dat ik me zal omdraaien en zo lukt het dan toch, je hebt alles schoon aan, je staat er mooi op, weer een stapje verder. Ik zie je scheerapparaat liggen en help je met scheren. 
Dan neem ik je mee naar de spiegel en zeg kijk nou eens hoe mooi je eruitziet, alles op kleur bij elkaar, geen baardje meer, je bent er knapper van geworden. Je kijkt in de spiegel en lacht en weer voel ik dat het vertrouwen weer iets sterker is geworden. 
Er staan hele mooie poppen op het kamertje, bijna net echte kinderen, je noemt ze ook jouw kinderen, ook moet ik kijken naar de schilderijtjes waar je ouders opstaan. 
Dan komt de volgende uitdaging wassen en liefst keer douchen, dit gaat wel wat inspanning kosten maar ben ervan overtuigd dat het gaat lukken. Ik heb je vertrouwen al zover gewonnen, ik merk dat je al fijn vindt als ik kom, we kletsen wat ik kijk wat foto’s en je lacht regelmatig en dat is een goed teken. 
Als het omkleden wat soepeler begint te verlopen, en het ook al lukt om je met wat aanwijzingen jezelf wat te laten wassen wordt het tijd voor de volgende stap een keer douchen…… 
Ik zorg dat ik weer vroeg bij je ben, je ligt nog in bed en je besluit dat je er niet uitkomt, heb ik weer……ondanks dat het niet benoemd is, lijkt het of je het aanvoelt, dan morgen maar. 
Ik ga naar beneden en maak je ontbijt en leg je medicatie vast klaar dan hoor ik boven gestommel, ik ga naar boven en daar sta je nog in je ondergoed, ik neem je mee naar de badkamer en leg uit dat we vandaag gaan douchen. Je probeert er nog onderuit te komen maar na de nodig motiverende woorden en beloven dat het zo klaar is, ik alleen je rug was lukt het om je in de douchecabine te leiden. Ik merk dat je het eng vind ik verzeker je dat ik je goed vastheb en je de beugel aan de muur kan pakken en ik laat je plaats nemen op het douchekrukje. Ik zet de douche aan en draai me om en wacht even af. Dan draai ik me om en zie dat het lijkt alsof je niet goed weet wat je moeten doen. Ik help je op weg en dan lijkt de automatische piloot het over te nemen en was je je zorgvuldig. Het heeft even geduurd maar vanaf dit moment verloopt het jou begeleiden en verzorgen een stuk soepeler. En maken we samen in de tijd dat we zorg bij jou hebben mogen leveren nog vele mooie, maar ook minder mooie momenten mee.  
Dementie een bijzonder (naar) ziekteproces…… 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X