skip to Main Content

Langs de schapen #zorgintensiefkind

“Langs de schapen,” heb ik tegen mijn zoon gezegd om duidelijk te maken welke route we zullen wandelen. Het gaat zo automatisch, dat voortdurend vertellen wat we gaan doen met wie en hoe. We hebben noodgedwongen geleerd om onduidelijkheden en de daar bijhorende paniekaanvallen van Timon te voorkomen.

Sinds hij op de woon- en behandelgroep woont is hij zo enorm gegroeid in het omgaan met onverwachte situaties. Hoewel hij de structuur en duidelijkheid hard nodig heeft, lukt het nu steeds beter om rustig te blijven als iets toch eens anders gaat dan verwacht. Heel erg knap van hem!

Langs de schapen dus. Timon, hij is 15 jaar, vindt het heerlijk om te wandelen. Steevast loopt hij een paar meter vooruit. Hij heeft er flink de pas in ook. Getraind door de wandelingen die ze op de groep regelmatig maken. Soms roep ik: “Timon niet zo hard” en dan wacht hij even geduldig op mij. Hij geniet zichtbaar van het buiten zijn. “Kijk een boom”, “kijk een schaap” en als die er is altijd: “kijk een trein,” zijn favoriet, naast olifanten.

Timon woont nu vijf jaar op de woongroep. Hij was dus 10 jaar toen hij uit huis ging. Een zware periode voor ons. Maar wat heeft hij veel geleerd op de groep en wat is hij een blij kind nu.
Eens in de twee weken is hij een weekend bij ons. Van vrijdagmiddag tot zondagmiddag. Wat is het heerlijk om hem dan bij me te hebben. Heerlijk maar ook intensief.
Als Timon er is gaat alles anders, zeggen ook onze twee andere kinderen. En het klopt. Dan is het vooral aanpassen aan hem.
Timon remt ons af. We moeten zorgen dat de dagindeling duidelijk is. Anders gaat hij op oranje, zeggen we. En na oranje komt rood. Als in een stoplicht. Dat wil je echt niet. Hij wordt dan heel boos, kan gaan schreeuwen en heel soms zelfs slaan, al slaat hij niet hard. Dan heeft hij tijd nodig om tot rust te komen. Later zegt hij dan dat hij geen ruzie wil maken. De lieve schat.

Timon remt ons af. Met hem erbij kunnen we niet snel leven. Timon leeft totaal in het nu. Hij is ook gewoon zichzelf. Hij kan niet anders. Hij maakt zich geen zorgen over de toekomst. Hij is.

Deze keer kies ik bewust de weg terug langs het speeltuintje met de houten trein. Het speeltuintje waar we veel kwamen toen Timon nog bij ons woonde. Ik kom er eigenlijk niet graag. Het haalt een herinnering in me naar boven. Het is een bepaald gevoel wat ik toen had. Een gevoel van groeiend onbehagen. Als in een soort vacuüm. Ik weet nu dat het de overspannenheid was die ik aan het ontwikkelen was. Omdat de zorg voor Timon te zwaar werd.
Toch kies ik die weg langs de houten trein. Ik hoef niet meer bang te zijn voor dat gevoel van toen. Want nu gaat het goed. Een groot deel van de zorg wordt nu overgenomen door de woongroep. Ik kan herademen. En ik heradem. Het gaat goed.
We hangen nog even rond in een volgend speeltuintje. Nu is nu. Het is goed.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X