Laat het niet zo ver komen!

Het grootste probleem dat mantelzorgers hebben, buiten de zorg voor de andere persoon, is dat ze geen tijd voor zichzelf hebben. Dat is niet alleen een probleem voor degenen die zorgen voor iemand die chronisch ziek is of iemand met een handicap, het is een probleem voor iedereen die regelmatig voor andere mensen zorgt, waarbij de behoeften van anderen voortdurend boven die van henzelf worden gesteld.

Als je lang genoeg geen tijd voor jezelf hebt of neemt, weet je op den duur niet eens meer hoe dat voelt.

Ik wist dat ik op dat punt was beland toen iemand me vroeg wat ik leuk vond om te doen. De enige dingen die ik kon bedenken waren douchen en eten. Ik kon niets bedenken dat ik in die tijd voor mezelf deed, of zelfs maar wilde doen. Iets dat alleen voor mij was, iets dat voor de verandering niet van levensbelang was voor iemand anders.

Alles dat ik vroeger leuk vond stamde uit een tijd die zo lang geleden leek dat ik me niet meer met die vroegere versie van mezelf kon identificeren. Zou ik die dingen nog wel willen doen? Kon het me nog wat schelen? Wie weet.

Na zoveel tijd lijkt het alsof we geen zelf meer hebben. Ik ben vergeten wie ik ben. Ik heb alleen nog maar mijn verantwoordelijkheden tegenover andere mensen, een lijst van plichten. Mijn leven wordt volledig in beslag genomen door dingen die andere mensen nodig hebben.

Ik ben mijn eigen persoon niet meer.

-De schrijver wil anoniem blijven-

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top