skip to Main Content

Korte lontjes en beperkingen

Overal om me heen zie en hoor ik mensen met hele korte lontjes. Je bent ergens voor of je bent tegen. Het is zwart of wit. Tegenstanders die elkaar bevechten en die zich veelvuldig laten horen en zien in de media. Of het nu gaat over de lockdown, het vaccineren of over de betrouwbaarheid van cijfers. Ik kan geen praatprogramma meer aanzetten of er is wel een onderwerp waar men het niet mee eens is. De nuance lijkt uit onze samenleving verdwenen te zijn.

Zelfs tijdens de toespraak van de minister-president hoorde ik veel gefluit en gejoel op de achtergrond. Het leidde me af van de zware boodschap die hij bracht. Wat brengt mensen ertoe om dat te doen? Op social media gaat de verbale incontinentie nog veel verder. Onder ieder inhoudelijk bericht gaat het los met eenzijdige argumenten en keiharde persoonlijke aanvallen. Hoe vermoeiend is dat?

Dus word ik steeds selectiever in wat ik luister en kijk. Ik vind het al lastig genoeg om de hele dag op mezelf te moeten letten. Heb ik een mondkapje bij me? Zijn er niet te veel mensen op mijn pad? Heb ik mijn handen wel goed gewassen? Raak ik niets aan wat een probleem kan geven? Genoeg om mee bezig te zijn. Deze alertheid vraagt al veel energie, daar kan ik al die korte lontjes niet bij hebben.

En eigenlijk vind ik al die korte lontjes erg vervelend. Ze zijn boos, gefrustreerd of ze hebben de waarheid in pacht. Maar waar gaat het eigenlijk over? Laat ik even kort door de bocht gaan. Het virus is verschrikkelijk, de lockdown is vreselijk en de oplossing lijkt nog heel ver weg. Veel mensen zijn de dupe geworden van de pandemie. In gezondheid, in werk en in geld. De huidige beperkingen zijn niet leuk of fijn. Voor niemand.

Maar denk je eens in dat het nooit voorbij zal gaan? Denk eens aan al die mensen waarvoor dit altijd de dagelijkse werkelijkheid is. Die dag in, dag uit, leven met beperkingen. Waarvoor het nieuwe normaal altijd al hun oude normaal was. Waar de lockdown een heel leven duurt. Zij kunnen nooit spontaan op stap gaan of echt doen en laten wat ze zelf willen. Nu niet en straks niet. Wij ervaren met de huidige beperkingen maar een klein stukje van hun dagelijks leven. En ook al duurt het nog een jaar, daarna wordt het gewone leven weer opgepakt. Voor velen is deze situatie tijdelijk, voor sommigen is het voor altijd.

Dus laten we met elkaar wat geduldiger deze tijdelijke beperkingen doorkomen. Zonder korte lontjes, maar met wat meer geduld en begrip voor de ander. Tegen al die voor- en tegenstanders wil ik zeggen: kijk naar wat er nog wel is en wat je nog wel kunt doen. Want alles wat je aandacht geeft, dat groeit en wordt groter. In positieve of in negatieve zin. Daarin hebben we allemaal een onbeperkte keuze.

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X