skip to Main Content
Komt Er Nou Ooit Nog Een Eind Aan Deze Corona Ellende?

Komt er nou ooit nog een eind aan deze Corona ellende?

Vanochtend was ik op de derde Corona crematie in 4 weken. Ik reed er in mijn uppie naar toe en dacht: Komt er nou ooit nog een eind aan deze Corona ellende? Hoeveel van dit soort crematies heb ik nog te gaan? En daar rijdend op de A1 op weg naar crematie nummer 3 heb ik het even niet meer. Niet eens uit het verdriet om de overleden mensen. Alle drie waren zij op een leeftijd waarbij je echt wel over een voltooid en mooi leven kunt spreken. Qua leeftijd heb je daar dan wel vrede mee. Het is meer de omstandigheden die het zo verrekte moeilijk maken. Overlijden door Corona is namelijk geen kattenpis!

Allereerst de laatste fase van iemands leven. Het is niet zoals wij het 29 februari jl. nog voor mijn vader konden doen. Wij hebben hem met al onze liefde kunnen omringen en konden hem als kinderen met z’n vijven begeleiden in zijn stervensproces. We hielden hem al die tijd vast en hebben nog geruststellende en lieve woorden tot hem kunnen spreken. Mijn vader is daardoor redelijk ontspannen gestorven, met alles wat hij liefhad om zich heen. Zoals je het iedereen die ooit gaat sterven eigenlijk toewenst…

Hoe anders gaat dat als je sterft aan Corona? Voor het overgrote deel lig je in je eentje dood te gaan. Af en toe komt er een lieve verpleegster of verzorgende kijken hoe het met je gaat. Onherkenbaar gekleed houden ze even je hand vast of leggen een hand op je borst of voorhoofd. Ze spreken je geruststellend toe. Meer kunnen ze op dat moment niet voor je doen want er liggen nog meer patiënten op hen te wachten.

Soms weet je familie hoe de stand van zaken is. Soms weten ze dat echt pas als ze uiteindelijk geroepen worden, om afscheid van je te nemen. En als zij dan komen, zijn ze onherkenbaar gekleed en wordt er een bepaalde ‘veilige’ afstand tot jou bewaard. Geen huid op huidcontact, geen dikke knuffels. Als je geluk hebt kun je wellicht nog iets met hen bespreken. Misschien lukt ook dat zelfs niet meer. Zo heftig! Zo niet hoe je iemand de stervensfase toewenst. Zo niet hoe je het afscheid ooit had voorgesteld. Wat gaat er in je om als je daar, op die manier aan je eindje komt?

Hoe heftig moet dit ook voor het verzorgend personeel zijn. Ooit over nagedacht? Zij kennen veel van hun bewoners door en door. Zij zorgen voor hen, of hun leven ervan af hangt. En dan ineens is er die afstand, vanwege veiligheid. Ook van familieleden wordt abrupt afscheid genomen. Soms spreken zij elkaar nog even in het voorbijgaan. Soms staan de verzorgenden erbij als de familie afscheid neemt van de persoon die sterft. Allemaal onherkenbaar en op afstand. Zo anders als wij dat bij mijn vader ervaren hebben. Alle verzorgenden die dienst hadden en mijn vader kenden liepen even binnen. Om afscheid van hem maar ook van ons te nemen. Veel lieve woorden van troost en afscheid nemen mét elkaar.

Meteen na het overlijden, ook zo anders. Wij konden mijn vader de laatste verzorging nog geven en trokken hem zijn lievelingskleren aan. Als iemand aan Corona sterft wordt het lichaam opgehaald en eerst voor 24 uur in isolatie gelegd. Uitvaartverzorgers geven de laatste verzorging, zonder dat jij daarbij aanwezig kunt zijn. Allemaal zaken die juist voor de verwerking zo belangrijk kunnen zijn.

En dan de uitvaart zelf. Heb je tijdens dat laatste afscheid niet juist die enorme behoefte aan knuffels en omhelzingen? Dat kan nu dus niet. Wat ongemakkelijk kijk je elkaar aan en weet van beroerdigheid niet hoe en wat je moet zeggen om je deelneming te betuigen. Op gepaste 1,5 meter afstand sta en zit je bij elkaar in een aula die normaal tot de laatste centimeter gevuld zou zijn. Met een select groepje. Je moet kiezen tussen alle mensen die voor jou of je dierbare zo belangrijk zijn. Geen gemakkelijke taak want je gunt ieder zijn of haar afscheid. Wat je normaal nooit zou doen, doe je voor deze groep mensen wel: een livestream om de uitvaart te kunnen volgen. Zo afstandelijk en zo niet hoe je het afscheid bedacht had.

Koffie en dat plakje cake na afloop is er natuurlijk ook niet meer bij. Ook dat uurtje samen in de koffiekamer is ooit ook niet voor niets bedacht. Je praat gezamenlijk nog wat na, haalt herinneringen op, wenst sterkte en geeft misschien nog een troostende knuffel. Nu sta je elkaar op afstand een beetje verdrietig aan te kijken en weet wéér niet wat je zeggen moet. Verdrietig loop ik de aula uit en denk: In godsnaam, laat er een einde komen aan dit soort ellende. Een uitvaart brengt familieleden en vrienden van de overledene samen. Hierdoor kan sociale steun worden gegeven en ontvangen. Door Corona en de verplichte afstand wordt dit ons wel heel moeilijk gemaakt…

 

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X