Koffie #parkinson #PSP

Marlies VerdoodtHij gaf haar koffie. Da ’s lief. Maar de koffie was te heet.
Hij stak een koekje in haar mond. Da ’s lief. Maar ze lag in bed.
En haar ziekte verlamt haar slikken. Dit had zo fout kunnen gaan.
Mensen zeggen: zo goed dat je vader en moeder nog samen kunnen zijn. Ik twijfelde daar al lang aan. Maar erg luid durfde ik dat niet zeggen.
De laatste maanden wachtte hij op vergaderingen die nooit begonnen. Plande evenementen. Bestelde drankjes voor bezoek dat er niet was. Zocht zijn auto. Pakte in en uit om op reis te gaan. Reisde van luchthaven naar luchthaven. Zag vreemde dingen in de verte. Op de grond. In zijn hoofd.
Donderdag 15 september omstreeks 17u kwam het bericht: er is een kamer vrij. Achter gesloten deuren. Zodat hij niet bij mama kan komen. Zelf. Ongecontroleerd. Een bureau, boeken, schilderijtjes, een televisie en een stoel. Alles kreeg een plekje. Alleen in mijn hoofd vallen de dingen niet op hun plaats.
Maandag 19 september – de herinneringen zijn nog verschroeiend heet – verhuisde hij. Naar zijn eigen kamer. Hij is blij met zijn bureau. Maar wanneer opent zijn bibliotheek en documentatiecentrum? En eigenlijk wil hij altijd terug en weg en blijft hij inpakken om te vertrekken. Hij vraagt de kleinkinderen hoeveel mensen er per evenement in zijn kamer binnen kunnen. “Moeten ze kunnen zitten of staan, opa?” En of het oké is dat de spreker daar staat en de piano daar. “Ja, opa.”
Soms heeft hij heldere momenten. Dan vraagt hij of het druk was op de kermis. En ondervraagt hij de eerste Franse woordjes van mijn dochter. Op zulke momenten probeer ik mezelf vooral in te prenten: mama heeft rust nu, ze krijgt alleen nog koffie uit handen die het kunnen. Wat mama er zelf van denkt, kan ze niet zeggen. Al heb ik de indruk dat ze kalmer is.
In mijn maag: een knoop. Die zat er ook in de zomer van 2015, toen ze hun thuis achterlieten voor hun nieuwe huis: een kamer in het verzorgingstehuis. Omdat wij het beslisten na jaren thuiszorg. Omdat het niet anders kon.
Die twijfel of je wel goed doet… Het went niet. Het breekt je alleen maar meer en meer.

 

Marlies is mama van twee heerlijke dochters, dochter van zieke ouders en vrouw van een man die haar geduldig verdraagt en vér draagt. Ze zoekt naar woorden die zin geven aan haar leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top