skip to Main Content

Knuffelhonger

We zitten inmiddels al een jaar in spanning over de ontwikkelingen rond het Corona-virus. Een jaar waarin we veel hebben ingeleverd om met elkaar zo veilig mogelijk te blijven. Een jaar op afstand. En die afstand gaat me toch wat parten spelen. Want wat mis ik het echte contact met mensen. Het aanraken en dichtbij elkaar kunnen zijn. Ik heb last van knuffelhonger.

Ik had niet gedacht dat ik die spaarzame momenten van klein geluk zo zou missen. De laatste jaren stond ons sociaal leven al op een laag pitje. En ik vertelde eerder dat het nieuwe normaal eigenlijk altijd al ons oude normaal was. Maar toch kon ik altijd emotioneel opladen door menselijk contact of door spontane acties. Van alle maatregelen die er nu zijn vind ik de mentale druk het lastigst.

Het duurt lang en het einde is nog niet in zicht. Ook voor de jongeren is dit erg lastig en ook zij snakken naar interactie. Ik keur het niet goed dat ze in grote groepen bij elkaar komen in parken. Maar ik snap het wel. Ook zij missen het contact en de ontspanning van het samenzijn. Maar we moeten nog even volhouden. Volhouden om straks weer vrij te zijn. Maar soms geef ik ook toe aan mijn knuffelhonger.

Knuffelen kun je niet op afstand. Elkaar even voelen werkt niet op anderhalve meter. Dus bij speciale gelegenheden pak ik mezelf helemaal in en knuffel ik. In het afgelopen jaar heb ik dit twee keer gedaan. Waarschijnlijk twee keer te veel, maar ik denk er met veel genoegen aan terug. En zo zullen we allemaal wel iets van de maatregelen soms een beetje ombuigen om het ook leefbaar te houden. We proberen zo veilig mogelijk binnen de lijntjes te kleuren.

Maar laten we er geen doekjes omwinden. Het valt gewoon niet mee en het vraagt een lange adem en heel veel geduld. Gelukkig is het voorjaar onderweg en kunnen we weer meer naar buiten. We lopen rondjes in de buurt en fietsen lekker door de polder. Dit helpt in ieder geval om de mentale vermoeidheid wat tegen te gaan en hierdoor frist ook het hoofd wat op.

En voor de knuffelhonger probeer ik maar wat alternatieven uit. De achtertuin vraagt om de nodige aandacht en mijn groene vingers jeuken. Er staan een aantal grote bomen in de tuin. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens een bomenknuffelaar zou worden…

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X