skip to Main Content

Knettergek word ik ervan!

Net als je denkt dat je alles hebt meegemaakt in mantelzorgland, dan word je toch weer opnieuw verrast. Als het niet zo dramatisch was, dan zou het eigenlijk hilarisch zijn. Het lijkt alsof we in een slechte klucht zijn beland. Een bespottelijke gang van zaken waarbij er steeds nieuwe duiveltjes uit nieuwe doosjes springen en die ons in verwarring achterlaten.

Zo was ik heel druk met het zoeken naar een nieuwe organisatie voor extra ondersteuning bij mijn moeder. De vorige instantie was helaas niet in staat om de noodzakelijke kwaliteit te leveren. Gelukkig vond ik een goed alternatief. Verschillende gesprekken volgden om een goede invulling te regelen. Alles was in kannen en kruiken. Ze konden op zeer korte termijn starten en de ondersteuner stond al klaar.

Wat een geluk dachten we nog. Wat gaat dit soepel. Als laatste handeling moest ik op kantoor langskomen om alle papieren in orde te maken. Ruim op tijd vertrok ik. Maar ik kwam terecht in een dure villawijk waar ze nog nooit van deze organisatie hadden gehoord. Toen ik de organisatie belde gaven ze aan dat ze voor het raam stonden, maar dat ze mij niet zagen staan. En wat bleek? In het allereerste gesprek is een foutje gemaakt met de woonplaats van mijn moeder. Door 1 letter verschil waren we doorgestuurd naar een verkeerde regio en stonden ze dus 40 kilometer verderop klaar om ons te helpen.

Hilarisch als het niet zo dramatisch was. Want alles werd stopgezet en een nieuwe aanmelding voor onze eigen regio volgde. De betreffende organisatie vond het ook verschrikkelijk voor ons en gaat alles doen om het te corrigeren. Maar we zijn wel weer helemaal terug bij af. De eerste gesprekken moeten nog plaatsvinden, maar door de vakantieperiode zal dit nog een aantal weken extra duren. Het effect van dit foutje is wel dat we met de juiste indicatie, van 4 uur per week, nu al maanden zonder hulp zitten. En wie vangt dat op?

Terwijl ik deze situatie nog eens overdenk word ik gebeld door de leverancier van hulpmiddelen. Mijn moeder heeft via dit bedrijf een trippelstoel. Nu blijkt dat ze deze heeft gekregen met een kortdurende indicatie en deze termijn loopt binnenkort af. Met mijn antwoord dat dit hulpmiddel langdurig nodig is, begint opnieuw gedonder.

De zorgverzekeraar van mijn moeder heeft bepaald dat deze leverancier alleen kortdurende leveringen mag verzorgen. Bij langdurig gebruik moeten ze de stoel terughalen en een andere leverancier inschakelen die dan weer dezelfde stoel gaat leveren. Ze gaan het dossier nu doorsturen en we beginnen dus ook hier weer helemaal opnieuw. Er zal een nieuwe intake volgen en dan zal ik weer rapportages van een ergotherapeut nodig hebben en verklaringen van artsen en professionals. Wat een flauwekul is dit! Zoveel extra werk omdat een zorgverzekeraar heeft bepaald wie, wanneer, wat mag doen. Ik snap wel waarom de zorg zo duur wordt.

En zo heb je er weer een dagtaak aan om te voldoen aan allerlei protocollen, formulieren en gesprekken om dat beetje kwaliteit van leven te behouden. Het kost zoveel tijd en energie. Weer strijd voeren. Weer uren aan de telefoon. Deze bespottelijke gang van zaken zou lachwekkend en hilarisch zijn, als het niet zo dramatisch en triest was. Want ik vraag me inmiddels af wie de echte veroorzakers zijn van de overbelasting van mantelzorgers. Knettergek word ik hiervan!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X