skip to Main Content

Klussen

De werkplaats was hem goed bevallen, en andersom ook.

Van te voren had ik de begeleider inside informatie gegeven betreffende zijn klusverleden en zijn ervaringen daarmee, van voor het hersenletsel en daarna, zijn emoties daar omheen, en zodoende had de begeleider een goed beeld om op in te spelen.

Het pakte allemaal goed uit, gelukkig, inclusief het mannen onder elkaar sfeertje en hij maakte een opmerking waardoor de begeleider zich haast verslikte in zijn koffie, wat ik van beide terug hoorde.

Alle mannen gaan schuren, dat wil hij ook doen, en aldus geschiedde.

De tijd is om voor hij het weet en hij biedt aan om in de middag nog terug te komen, maar het is en blijft een activiteit en geen werk, dus dat is niet de bedoeling.

Na afloop belt hij mij gelijk op en hij zegt dat het hem goed bevallen was, maar hij valt ook gelijk stil.

Er is dus wel iets aan de hand, maar wat? Dat hoor ik dan nog wel, als ik bij hem ben.

Eerst ga ik begin van de middag nog even langs bij een jarige kleindochter in Hoofddorp en van daaruit fiets ik door naar Zandvoort.

Hij begint wel gelijk te praten.

Dat het leuk was geweest, maar ook niet.

Leuk, omdat hij zich nuttig voelde en het heel gezellig was geweest; niet leuk, omdat het hem confronteerde met wat is “geweest”, en het niveau waarop hij nu bezig is, met een klein plankje schuren, en dat hij ook niet mocht boren.

Ik weet dat zijn neglect hem in de weg zit bij de coördinatie tussen beide ogen en dat “richten” een probleem is, maar dat realiseert hij zich niet.

Ik help hem echter niet door dat te zeggen, dus zeg ik dat dit pas het begin is, en dat de begeleider echt wel iemand is die er bij de mensen uithaalt wat er qua mogelijkheden in zit; dit bevestigt hij ook en heeft de man ook tegen hem gezegd.

Dat hij vrijdag een leuke dag heeft gehad op de werkplaats, werkt positief door in zijn humeur, want zaterdag thuis is hij erg gezellig.

Dinsdag bij de natuuractiviteit de overleden bewoner herdacht, die ook deel uitmaakte van deze groep, en er wordt een kaart geschreven voor de nabestaanden, waar we allemaal iets op kunnen zetten over hem.

Zelf heb ik ook goede herinneringen aan de man: hij was eigenlijk de eerste met wie we contact kregen en hij maakte ons wegwijs, had leuke humor.

Thuis ondertussen nog wat klusstress gehad: de oude douchecabine moest eruit, die enigszins ontzet was geraakt doordat mijn echtgenoot een paar keer met een epileptische aanval was gevallen en daarin klem had gezeten.

De opdracht hiervoor was ruim een jaar geleden al afgegeven, maar Corona zorgde voor flinke vertraging.

Ik zag er tegenop, een dag vreemde mensen in huis, maar ja, wat moet dat moet.

De inloopdouche zou in een dag geplaatst worden, dus maar één dag “gedoe”, gelukkig.

Ik sta vroeg op en tegen 8.00u wordt er aangebeld.

Het is niet te geloven, maar vijf uur later zijn ze klaar.

In gedachten zag het er anders uit dan wat ik nu zie, daardoor ben ik in verwarring en let ik minder goed op de “details”.

Als ze weg zijn en ik goed ga kijken, dan schrik ik toch wel even, want de kraan sluit niet goed aan op de achterwand, het droogrekje voor aan de wand is niet vervangen door een nieuwe, wat de bedoeling was, en er zitten lichte krassen op de vloertegels..

Ik bel de firma op, maar er wordt niet opgenomen; ik stuur een bericht, maar dat wordt niet gelezen.

Fijn. Ik ben lichtelijk gefrustreerd, en dat is lichtelijk overdreven.

Ik vertel het mijn echtgenoot: zijn handen jeuken, zegt hij, om het zelf op te lossen.

Dat is niet realistisch, weet ik, maar zeg ik wijselijk niet.

Wat zal ik doen…ga ik het gevecht aan met dit bedrijf, of niet.

Vechten kost veel energie en ik heb mijn energie hard genoeg nodig, dus ik App de volgende morgen een loodgieter voor de kraan, die hier al eerder goed werk heeft verricht, sluit mijn ogen maar voor de krasjes, maak me maar niet druk om het droogrekje dat niet vervangen is, maar waar ik wel voor had betaald.

Ik zucht eens diep. Het valt niet mee om overal alleen voor te staan.

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X