skip to Main Content

Kind aan huis in de Hogeweyk #alsmijnvader

Vanaf vorige week donderdag hebben we geen ouderlijk huis meer in Muiderberg maar zijn we kind aan huis in de Hogeweyk. De verpleeginstelling waar papa vandaag precies een week woont. Hogeweyk is een beschermde woonbuurt voor mensen met de ziekte van Alzheimer en/of dementie. Heel bijzonder en wereldwijd bekend. CNN maakte er ooit een documentaire over.

Wat er allemaal gebeurde de afgelopen dagen:

Op de verhuisdag werd papa om 12 uur door mijn zus Nenkie en haar man opgehaald om te gaan touren door Amsterdam, de plek waar hij geboren is. Ze reden naar verschillende huizen waar hij woonde en hebben zelfs zijn oude kleuterschool nog gevonden. Papa genoot met volle teugen en wist veel te vertellen.

Intussen waren mijn andere zus Til, mijn broers en ik druk doende om in ons ouderlijk huis zoveel mogelijk bekende spullen in te laden en te verhuizen. terwijl we daar mee bezig waren, werd papa’s hondje (Wim de derde) opgehaald door zijn nieuwe baasje. Ondanks dat het hondje nog niet zo heel lang bij papa woonde, was het afscheid voor ons behoorlijk moeilijk. Het feit dat hij een hartstikke goed nieuw huis gaat krijgen, verzachtte het enigszins.
We wilden papa’s nieuwe kamer zo veel mogelijk op zijn huiskamer laten lijken. Kast, bankje, eettafel, tv, lampen en veel foto’s werden ingeladen en met drie wagens en een aanhanger reden we naar de Hogeweyk. Binnen een uur hebben wij zijn kamer getransformeerd van verpleeghuiskamer tot huiskamer met de voor hem bekende meubeltjes en al zijn geliefde foto’s..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We waren nog volop bezig met de laatste hand, toen Nelleke belde dat papa enorm moest plassen en dat ze er aan kwamen. Papa wist op dat moment niet dat hij naar Hogeweyk kwam en we hadden het allemaal niet meer. Hoe zou hij reageren? Natuurlijk heb ik er de afgelopen weken verschillende keren met hem over gesproken maar elke keer werd hij ontzettend kwaad en verdrietig en na een half uur was hij alles al weer vergeten. We hadden dus besloten om het er niet mee met hem over te hebben. Met lood in ons schoenen liepen Tilleke en ik naar de ingang om ze op te wachten.

Toen ze aankwamen hebben we hem zo uit de auto geplukt en gezegd dat hij mee moest lopen om te kunnen plassen. Op weg naar zijn appartement, keek hij zijn ogen uit: “Jeetje wat ziet het er hier prachtig uit. Kijk toch eens wat een bloemen overal.” Binnen werd hij meteen naar het toilet gebracht en toen hij klaar was, liepen we in een rechte lijn naar zijn kamer. Bij binnenkomst zag je zijn verwarring maar ook de herkenning van de voor hem bekende spullen. Wij deden gewoon of er niets aan de hand was. Na een paar minuten hoorde we papa zeggen: “Ze hebben me erin geluisd, waar is mijn hond?

Om een heel lang verhaal kort te maken: het was afschuwelijk om mee te maken. Voor papa maar ook voor ons. We voelden ons heel naar door zijn opmerkingen als: “Ben jij nou een kind van mij? Hoe durf je om me zo weg te stoppen tussen allemaal gekken!” of ” Komop we gaan naar huis, waar staat je auto? Oh dus je rijdt me niet naar huis? Dan ga ik lopen maar ik blijf hier geen seconde langer” of ” Het is allemaal jouw schuld. Jij hebt me dement laten verklaren.” Intussen deden de verzorgenden van zijn woongroep er alles aan om papa af te leiden met kopjes koffie, zijn favoriete chocolaatjes en een glaasje fijn. Kortom ze gaven hem 100% het gevoel dat hij welkom was in de groep.

Intussen zaten we op het balkon, midden tussen de bloeiende bloembakken. Papa keek zijn ogen uit. De arts kwam kennis maken en papa wist hem op zeer gewiekste manier te vertellen dat hij het aanbod om te mogen blijven enorm waardeerde maar dat hij er echt geen gebruik van zou maken. Hij ging naar huis!

We hebben inmiddels nog meer enerverende en emotionele dagen achter de rug. Uiteindelijk is het ons wel steeds gelukt om de kalmte te bewaren en om papa te overtuigen dat dit toch écht het beste voor hem is. Verward bleef hij dan achter in zijn kamer, als wij naar huis gingen. Maar jeetje..Ga er ook maar aan staan zeg!

  • Vergeten dat je een week eerder toestemming gaf en ineens met je hele handel in een vreemde omgeving terecht komen en dan ook nog zonder je hondje. Nog elke dag zoekt papa zijn Wim..
  • Altijd gewend zijn om sigaren weg te dampen IN huis en nu (voor altijd zonder aansteker) BUITEN moeten roken en bij iedereen moet bietsen om een vuurtje. Nog elke dag zoekt papa die aansteker…
  • Het idee hebben dat je in een zorghotel zit en dat je al die luxe niet kunt betalen. Wel je appartement maar niet al dat eten en drinken wat je aangeboden krijgt. Nog elke dag weigert papa om met de groep mee te eten…

De derde dag was papa het meest verward. Hij was wakker geworden en dacht dat hij als leidinggevende  in (zorg)hotel werkte. Hij liep de hele dag mensen te commanderen dat ze door moesten werken. Maande zelfs in het bijzijn van Nelleke en haar man een medebewoner uit bed te komen om aan de slag te gaan.. Het arme dametje deed het ook nog. Een strenge, boze chef, dat was hij die dag!

Toen Tilleke en ik in de vroege avond kwamen, liep papa met jas en hoed op achter een winkelkarretje vol met ingepakte tassen door de wijk. We schrokken ons kapot! Hij leek echt op een zwerver die je wel in steden ziet lopen… Hij stonk een uur in de wind. Had plas en poep gewoon laten lopen. Hij was enorm opgelucht om ons te zien maar sprak alleen maar wartaal. Ik begreep uit hetgeen hij zei, dat hij – net als vroeger – aan het verkopen was. Hij was al in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag geweest maar hij kwam niet van zijn koopwaar af en iedereen wilde misbruik van hem maken. In zijn tassen zaten zijn ‘artikelen’ en zijn administratie. Ik kreeg een ingeving : Go with the flow!

Ik vertelde hem dat ik gebeld was door zijn chef en dat ik zijn werk moest overnemen omdat hij ander veel te veel uren zou draaien. Papa zei:”Godzijdank, ik weet me echt geen raad meer!” Intussen nam ik de kar over en Til leidde papa naar de lift. Zo brachten we hem naar boven, naar de woning waar hij verblijft. Daar hoorde we van de verzorgende dat papa al drie uur had rondgelopen en niet meer met haar mee wilde. Niet om te eten of drinken (zelfs niet voor wijn) en niet om zich te verschonen. Papa stelde zich netjes aan haar voor, toen hij haar zag. Alsof hij haar nog nooit gezien had.

Door alle vermoeidheid en warrigheid had hij niet eens door dat we hem naar zijn kamer loodste, hem hebben uitgekleed en hem op een stoel onder de douche hebben gezet. Ik heb zo’n bewondering voor mijn zus Til, die dan precies weet wat ze moet doen. Ik werd niet lekker van de lucht alleen al! Intussen heb ik koffie voor hem gemaakt en maakte de verzorgende een boterham met kaas voor hem. Het was inmiddels al 21.30 uur geworden.

Na het eten was papa enorm moe en wilde wel even liggen. We hebben hem in bed gestopt. Hij begon eerst weer alle zorgen over zijn barre handelstocht op te ratelen maar ik bleef zeggen dat het zijn zorg niet meer was en dat ik alles onder controle had. “Dat geloof ik Mallijn, dat doe jij altijd goed!“, zei hij en “Ik heb het je ooit geleerd en nu zijn wij allebei hoofdagenten” (agent als in agenturen) Toen viel papa in een diepe slaap..

Godsamme wat is dit heftig en wat hebben wij enorme waardering en respect voor alle verzorgenden voor mensen met een vorm van dementie. Eeuwig vrolijk, geduldig, respectvol en lief! Niet alleen voor papa maar ook voor ons.

We zijn nog maar een week verder. Een week van ups en downs. Papa legt zich langzaam bij de nieuwe situatie neer maar is warriger dan ooit tevoren. Toch ben ik super trots op mijn vader, die toch altijd weer van alles het beste tracht te maken. En ondanks dat wij – als kinderen – allemaal zo verschillend zijn en echt niet over alles hetzelfde denken, ben ik ook trots op ons. Als het moet, blijken wij toch keer op keer een top-team, ook onder zoveel spanning en stress!

We zijn er nog lang niet. Papa is ondanks dementie nog steeds gewiekst en heeft babbels. Hij ziet niet dat blijven de enige juiste optie is. Toch hebben wij allemaal het gevoel dat de Hogeweyk voor hem de enige en juiste plek is.  Tot volgende week!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X