skip to Main Content
Kiezen – Door Lida Waterlander

Kiezen – door Lida Waterlander

Toen ik vroeger in mijn opleiding tot verpleegkunde hoorde dat er gekozen werd welke patiënt wel en welke niet in aanmerking kwam voor nierdialyse was ik diep geschokt. Ik ging er van huilen. Iedereen moest toch hetzelfde behandeld kunnen worden vond ik.
Toen ik later in het verpleeghuis werkte liep ik opnieuw aan tegen dit probleem. Een zeer oud iemand viel en we moesten kiezen. Naar het ziekenhuis of bij ons blijven, pijn bestrijden en goed verzorgen samen met de familie. We besloten in overleg met de betrokkenen voor het laatste.
Ik was daar toen niet meer geschokt over want de ervaring in het ziekenhuis had mij geleerd dat je niet iedereen moest willen behandelen. Dat bepaalde patiënten vaak een operatie en hetgeen daarop volgende niet aankonden en na een hele vervelende lijdensweg stierven.
Dezelfde geschoktheid, die ik vroeger had, merk ik nu ook bij veel betrokkenen in de Corona crisis. Men wil niet kiezen. Er wordt met angst en afgrijzen over gesproken. Juist daardoor ontstond er een vernauwde blik en richtte op de focus vooral op het aantal beschikbare IC bedden.
Maar er wordt op zo’n moment toch echt wel gekozen. En dit was het resultaat: Lock down, eerst de ziekenhuizen helpen, alle beschermende middelen daarheen en dan zien we later verder. We kunnen het niet gebruiken dat we IC bedden tekort gaan komen. Aan een mogelijke voorselectie samen met verpleeghuizen werd niet gedacht. Iedereen ging eerst daar naartoe.
De ramp voltrekt zich na een tijdje echter juist daardoor op een andere plek. Er is sprake van een intelligente lock – down zeggen de bedenkers zelf. Maar was dat echt zo?  Ze hebben ingrijpende maatregelen genomen die de hele samenleving raken maar niet goed nagedacht. Ja het lijkt te werken. Het aantal ziekenhuisopnamen daalt nu. Er komen weer meer IC bedden vrij.
Maar zijn de meest kwetsbare mensen ook beschermd? Ik vind van niet.
Dag in dag uit werden we getrakteerd op berichten over de situatie in de ziekenhuizen en werden we waarschuwend toegesproken binnen blijven en afstand houden was het motto. Het leek soms wel alsof er buiten de ziekenhuizen geen kwetsbare mensen bestonden in Nederland. Feit is dat er geen aandacht voor hen was en en ook niet voor de professionals en mantelzorgers die voor hen zorgen.
Het lijkt haast wel of men amper heeft nagedacht over de behoefte van zieke mensen en hun mantelzorgers in de laatste levensfase. Er is geen gebruik gemaakt van alle deskundigheid die hierover in Nederland is want dan zou men begrepen hebben dat deze kwetsbare mensen het liefste willen voelen ze niet alleen gelaten zijn, dat ze hun geliefde kunnen zien en zo mogelijk afscheid kunnen nemen.
Zowel de professionals als de mantelzorgers in de zorginstellingen zijn in de steek gelaten. Zij kregen geen testen en beschermende materialen. Voor mantelzorgers werd amper gekeken naar wat wel kon. Ze werden weggerukt uit de rol die zij vaak al jaren vervulden en bang gemaakt dat zij hun naaste zouden kunnen besmetten. Angst regeerde en dat vernauwde de mogelijkheid om goed na te denken. Aanwezig zijn als iemand stervende is daar bleef het bij. Fijn natuurlijk maar op zo’n moment kun je nog zo weinig echt contact hebben met elkaar. En zeker niet bij Corona.
Op dit moment sterven er heel veel mensen in de zorginstellingen en thuis aan Corona. Tenslotte zou het aantal doden straks wel eens veel hoger kunnen zijn dan in de ziekenhuizen. Of er nu sprake kan zijn van een een intelligente lock out is dus maar de vraag. Heeft men nu wel een bredere kijk op de ontstane situatie?
De mensen in het ziekenhuis hadden zuurstof nodig om in leven te kunnen blijven. Kwetsbare mensen in zorginstellingen en thuis hebben hun naasten nodig om op een bij hen passende manier te kunnen leven en sterven. Dat vraagt om aanpassing van de krampachtige regels die er nu zijn.
Een versoepeling van het bezoekverbod heeft echter grote gevolgen voor de betrokken professionals die met gevaar voor besmetting van henzelf en hun naasten voor deze mensen zorgen. Het gevoel van veilig zijn ontbreekt volledig. Zij verzetten zich tegen openstelling en terecht. Ook veel mantelzorgers zijn bang voor wat er dan kan gaan gebeuren.
Professionals en mantelzorgers moeten eerst samen weer het gevoel krijgen dat ze veilig zijn voordat de bezoekmogelijkheid verruimd kan worden. Dus zorg dat beide groepen zich gezien voelen. Zorg voor goede beschermende materialen en testen en begin de verruiming in al die instellingen waar geen besmetting is. Laat het vertrouwen langzaam groeien en laat de deskundigen ter plekke bepalen wat voor hun situatie haalbaar is.
Avatar

Lida Waterlander

Onderwijsadviseur, ontwikkelaar bij BreinCollectief , meer dan 10 jaar mantelzorger. Passie: op zoek naar de meest gunstige woon- leefsituatie voor MMD

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X