skip to Main Content
Gerdien Vertelt: Kerstmenu #alzheimer

Gerdien vertelt: Kerstmenu #alzheimer

Ik kom van buiten, waar het flink koud is, de huiskamer binnen.
Hier is het bijna tropisch warm.
Als begroeting verdwijnen mijn koude handen in gretige, warme handen van hen die om de tafel zitten. Bij een enkeling leg ik mijn handen op de wangen.
Gilletjes worden geslaakt, “Hu kind toch, is het zo koud buiten?”.
Van het frisse gevoel en het huidcontact wordt zichtbaar genoten.
Samen met mijn Lief schuif ik aan bij de tafel waar ons moeder aan de thee zit. Ze smikkelt net als haar huisgenoten van huisgemaakte ‘knieperties’.

De huiskamer ademt kerstsfeer.
Een grote kerstboom vol ballen, slingers en lampjes staat te schitteren. Figuren uit de kerststal staan pontificaal voor de televisie. Her en der hangen kerststerren.
In de vensterbank staat het wintertafereeltje dat moeders ‘van Sinterklaas’ kreeg.
Ik pak het op en zet het mechaniek aan. Gekleurde lampjes springen aan, het treintje begint zijn rondje te draaien en er klinkt een vrolijk kerstliedje.
Verrukt roepen de dames Oh’s en Ah’s, alsof ze het tafereel voor het eerst zien.
Ik begin het kerstliedje mee te zingen en iedereen doet onmiddellijk mee.

“Wanneer hebben we ons kerstdiner ook al weer?” vraagt mevrouw H.
Er ontstaat commotie. De een zegt dat het maandag is, de ander donderdag.
Gelukkig, het kerstmenu dat op tafel ligt biedt uitkomst.
Mijn Lief leest voor welke gangen hen te wachten staan. De gezichten glunderen, want lekker eten is een fijne bezigheid. Ze knikken goedkeurend bij het horen van de kerstgerechten.
Het is een mooi opstapje om over de kerstdiners van vroeger te praten. Wat maakten de vrouwen toen? De een maakte wild konijn klaar, de ander kip. En stoofpeertjes! die kookten ze allemaal. “Maar bah, niet warm opdienen” rilt mevrouw V. terwijl iemand anders dat juist het lekkerst blijkt te vinden.
Ons moeder zegt “Maar vertel eens wat wij hier met kerst gaan eten”.
Met frisse zin steekt mijn Lief opnieuw van wal.
Dat zal hij deze middag nog een keer of zes doen.

kerstmenu gerdien

Gerdien Breimer

Gerdien Breimer

Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X