skip to Main Content
“Kauwen En Doorslikken”

“Kauwen en doorslikken”

Eega had de afgelopen periode wat aanvaringen met mensen van de verzorging/verpleging.
Van de ene kant gebeurt er momenteel weinig, helaas, van de andere kant hebben we te maken met verdrietmomenten  door ziekte of overlijden van mensen in onze nabije omgeving.
Ik vraag hem een keer via de telefoon of hij die dag nog op “oorlogspad” is geweest en dan zegt hij grappend: “Nee, heb geen “(oorlogs)strepen op”.
Zo’n benadering haalt gelijk eventuele spanning uit de lucht.

Hij is uit het lood door het uitzichtloze van zijn situatie en de verdrietmomenten erbij zijn ook niet bevorderlijk voor zijn gemoed.

Hij hoopt nog steeds zover te komen dat hij zal kunnen lopen en uit de zorginstelling weg zal kunnen.

Hoop doet leven en ik ontneem hem ook bewust die hoop niet.

Geef ik hem dan valse hoop? Nee, zo zie ik het ook weer niet, want zijn lichaam is wel “in beweging”, alleen ontbreekt het nu nog aan structurele fysiotherapietraining en hij wil zo graag aan de slag.

Stel dat het hem niet lukt om uit de rolstoel te komen, ja, dan gaan we weer een andere tijd tegemoet, van het onvermijdelijke accepteren en daar zal hij dan zeker hulp bij nodig hebben.

Ondertussen ben ik zijn goede fee, zegt hij, met hoe ik voor hem zorg, en dat ontroert mij dan weer, hoe hij dat zegt.

Lachend zegt hij ook dat bij ons het potje en het dekseltje steeds beter gaan passen, alleen weet hij niet wie van ons dan het potje is en wie het dekseltje..

Ik zie hem daar ook echt serieus over nadenken.

Ik antwoord dat ik dan volgens mij het dekseltje ben, want ik pas mij op hem aan; hij zwijgt bedachtzaam.

Van de andere kant kan ik ook het potje zijn dat alles opvangt, maar die variant deel ik maar niet met hem, want dan wordt het wel heel ingewikkeld, haha.

Ik ben wel blij dat de vakantieperiode weer voorbij is, het is nu rustiger op de fietspaden richting de kust, al heb ik wel weer te maken met schoolgaande kinderen die rustig met z’n drieën of zelfs met z’n vieren naast elkaar fietsen, ondertussen luid pratend, of eigenlijk meer schreeuwend. 

Het is een fietspad langs de duinen waar geen brommers en scooters mogen rijden om de rust niet te verstoren, maar zoals dat gaat, zijn er ook mensen die die regels overtreden en zo kwam mij laatst een scooter tegemoet met daarop maar liefst drie jongens.

Hoe ze dat voor elkaar kregen, weet ik niet, maar ze hadden de grootste lol, reden hard, en toeterden erop los.

De lol verging mij al bij het horen en zien van die lawaaischoppers, maar ze maakten het helemaal bont door bij het passeren zover mogelijk naar mijn kant over te gaan hangen, ondertussen iets roepend wat leek op “kattenstaart”.

Ik vroeg mij af waar dat woord op sloeg, maar later, bij het zachtjes uit te spreken met de klemtoon op staart, merkte ik dat je daarmee de meeste adem uit kan blazen en dus ook eventueel het virus mee kan laten liften naar “buiten”.

Misschien slaat het nergens op, maar ik zie zoiets als provocatie en bangmakerij, want dat zal het achterliggende doel zijn geweest van deze jongens.

Nogmaals luid toeterend gaan ze er vandoor.

Een normaal gesproken min of meer ontspannen fietstochtje, nu overschaduwd door deze Corona terreur.

Gaan we inderdaad anders met elkaar om? Is er een verzachtende houding onder de mensen richting elkaar?

Eerlijk gezegd merk ik er weinig van en zoals deze jongens spotten met zo’n gevaarlijke ziekte, daar word ik boos en verdrietig van. 

Ik kan hier met mijn verstand niet bij en ik ben het voorval ook niet zomaar kwijt.

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X