skip to Main Content
Karin Is Afhankelijk Van Mantelzorg: Ik Pieker Er Wel Over

Karin is afhankelijk van mantelzorg: Ik pieker er wel over

Voor de tweede keer heb ik verstek laten gaan bij een medische afspraak. Ik was te moe en had te veel pijn om zelf te gaan en had met mijn partner de afspraak niet goed gecommuniceerd, waardoor het hem niet lukte me te brengen en halen. Gelukkig heb ik het nog een dag kunnen verzetten en nu wel achtervang kunnen regelen.
Mijn gedachten dwalen af naar een lieve vriendin in het buitenland, net zo oud als ik en met dezelfde aandoening. Ze heeft ook vaak afspraken moeten afzeggen en therapieën niet kunnen volgen, heel vaak zelfs, want het geluk heeft haar niet toegelachen qua mantelzorg. Beide ouders zijn jong overleden en ook haar jeugdliefde, waarmee ze getrouwd was, mocht niet oud worden. Verder heeft ze slechts een beperkte kring om zich heen en in haar land zijn de voorzieningen niet zo goed geregeld als hier. Dus ligt ze vaak op bed, terwijl ze eigenlijk bij een therapeut of in het ziekenhuis zou moeten zijn. Ze heeft wel betaalde hulp, arbeidsloon is daar niet duur, maar die is niet altijd betrouwbaar en gaat ook gebukt onder de vertraging van bureaucratie en formulieren. Daardoor zit soms een dag in de viezigheid zit of moet ze een ambulance bellen omdat het infuus dat ze nodig heeft niet wordt aangelegd. Haar gezondheid is inmiddels zo achteruitgegaan dat er vanuit de ziekenzorg druk wordt uitgeoefend om in een hospice te gaan wonen. Maar omdat zo alleen thuis wonen met haar hulphonden (die ze met fundraising zelf heeft aangeschaft en getraind) het laatste beetje van waardig en zelfstandig leven is dat ze nog heeft, is dat voor haar geen optie.
Dan valt het toch nog wel mee, zo hier in Nederland met de goede voorzieningen en de mensen om me heen. En toch, ik pieker er wel over. Wat als mijn partner zou wegvallen en mijn ouders, nu nog vitale zeventigers, er ook niet meer zijn. Wat als de bezuinigingen verder gaan en mijn gezondheid nog minder wordt. Zinloze gedachten die me alleen maar verder in de put brengen. Maar op dagen dat het niet goed gaat, dat ik erg moe ben en veel pijn heb zijn dat de gedachten die komen spoken. Ik jaag ze uiteindelijk wel weg hoor, die boze plaaggeesten. Maar ze zijn er wel en steken soms zo hardnekkig hun lelijke kop op dat ik daarvoor al mijn superpowers nodig heb.

Karin van Tuijn

Karin van Tuijn (1969) is geboren met spina bifida en heeft twintig jaar full time gewerkt, onder andere als officier van justitie. Haar gezondheidsproblemen zijn inmiddels zo toegenomen dat ze arbeidsongeschikt is geworden en ook afhankelijk is van de mantelzorg van haar levenspartner. In de tijd die haar gezondheid toelaat om nog wat te doen blogt ze en probeert ze mensen in een vergelijkbare moeilijke situatie te coachen. De blogs op Mantelzorgelijk gaan over haar ervaringen als zorghebbende en de impact die dit op haar relatie heeft.

Karin van Tuijn

Karin van Tuijn (1969) is geboren met spina bifida en heeft twintig jaar full time gewerkt, onder andere als officier van justitie. Haar gezondheidsproblemen zijn inmiddels zo toegenomen dat ze arbeidsongeschikt is geworden en ook afhankelijk is van de mantelzorg van haar levenspartner. In de tijd die haar gezondheid toelaat om nog wat te doen blogt ze en probeert ze mensen in een vergelijkbare moeilijke situatie te coachen. De blogs op Mantelzorgelijk gaan over haar ervaringen als zorghebbende en de impact die dit op haar relatie heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X